นับจากชั่วขณะนั้น เฉินโก่วก็เริ่มต้นช่วงเวลาฝึกฝนอันแสนยากลำบากในสำนักหลิวจีเหมิน
เมื่อปักใจแน่วแน่แล้ว เฉินโก่วก็ไม่คิดเรื่องอื่นอีก
ความต่ำต้อยของพี่สามและความยากลำบากในการเอาชีวิตรอด ประทับลึกอยู่ในใจของเฉินโก่ววัยเยาว์จนมิอาจลบเลือน
แม้เฉินคงจะเป็นศิษย์ของสำนักหลิวจีเหมิน ทว่ากลับมีฐานะต่ำต้อย เป็นเพียงคนรับใช้
เขารับผิดชอบงานจิปาถะในโรงอาหารของหุบเขาซ่อนคม ต้องทำงานหนักราวกับวัวควายไม่พอ แม้แต่ศิษย์ใหม่ในหุบเขาซ่อนคมยังมีฐานะสูงกว่าเขาอยู่บ้าง
ตามกฎของสำนักหลิวจีเหมิน ศิษย์ใหม่จะเข้าไปฝึกฝนในหุบเขาซ่อนคมเมื่ออายุ 6 ขวบ และเมื่ออายุ 10 ขวบก็ต้องเข้ารับการทดสอบ หากผ่านการทดสอบจึงจะได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการของสำนักหลิวจีเหมิน
ศิษย์ที่ไม่ผ่านการทดสอบเช่นเฉินคง จะถูกส่งไปทำงานรับใช้ตามสถานที่ต่าง ๆ ของสำนักหลิวจีเหมิน
แม้จะช่วยลดความเสี่ยงที่จะเสียชีวิตลงได้มาก แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ก้าวหน้าอีกต่อไป
พวกเขาทำได้เพียงประทังชีวิตอยู่ในระดับล่างสุดตลอดไป กลายเป็นคนรับใช้ที่ไม่มีใครเห็นค่าและใคร ๆ ก็เรียกใช้งานได้
หลังจากเฉินคงพูดกับเฉินโก่วในวันที่เขาเข้าหุบเขาแล้ว นับแต่นั้นมาก็ไม่เคยเอ่ยกับเฉินโก่วอีกแม้แต่คำเดียว
แม้พบหน้าเฉินโก่ว เขาก็ไม่พูดอะไรเพิ่มสักคำ
ในช่วงเวลาที่อยู่ในหุบเขาซ่อนคม เฉินโก่วพบเฉินคงหลายครั้ง และทุกครั้งก็เห็นอีกฝ่ายถูกทุบตี ด่าทอ หรือไม่ก็เหยียดหยาม
ส่วนเฉินคงก็ยังคงยิ้มรับอยู่เสมอ
เฉินโก่วอยากทำอะไรสักอย่าง ทุกครั้งที่คิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย ก็ถูกเฉินคงห้ามไว้ด้วยสายตาเสียก่อน
เมื่อเห็นพี่สามมีชีวิตอย่างต่ำต้อยและยากลำบาก เฉินโก่วก็มักทุ่มเทฝึกฝนเป็นพิเศษ
เขาเตือนตนเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าจะต้องผ่านการทดสอบ จะต้องแข็งแกร่งขึ้นและมีฐานะสูงส่งกว่าเดิม
มิฉะนั้น เขาก็ทำได้เพียงมองพี่สามกับพี่สี่ถูกผู้อื่นรังแกไปชั่วชีวิต
ส่วนตัวเขา นอกจากอดกลั้นฝืนทนแล้ว ก็ช่วยอะไรไม่ได้และทำอะไรไม่สำเร็จสักอย่าง
ทุกปี ทั้งสามคนต่างเลือกช่วงวันหยุดกลับไปเยี่ยมบ้านตรงกันโดยไม่ได้นัดหมาย
เมื่อกลับถึงบ้าน ทั้งสามก็มักพูดคุยกันเป็นการส่วนตัว
เฉินคงเอ่ยกับเฉินโก่วด้วยถ้อยคำแทบจะเหมือนเดิมทุกครั้ง นั่นคือเรื่องที่เขาเสียใจที่สุดในชีวิต
บัดนี้เขาไร้กำลังจะเปลี่ยนแปลงสิ่งใด ได้แต่หวังว่าเฉินโก่วจะไม่เดินซ้ำรอยเขา
ส่วนถ้อยคำของพี่สี่ เฉินหงเหมย อ่อนโยนกว่ามาก และส่วนใหญ่ก็เป็นการถามไถ่ความเป็นอยู่ของเฉินโก่วในสำนักหลิวจีเหมิน
เฉินหงเหมยไม่ได้แสดงความเห็นว่าเฉินโก่วควรเลือกทางใด
กาลเวลาสี่ปีผ่านพ้นไปในพริบตา
ในที่สุด เฉินโก่วก็ถึงวันเข้ารับการทดสอบของหุบเขาซ่อนคม
หลังอยู่ในหุบเขาซ่อนคมมาสี่ปี เฉินโก่วย่อมรู้ดีว่าการทดสอบครั้งนี้มีความหมายต่อเขาอย่างไร
เขาเตรียมตัวรับการทดสอบครั้งนี้มานานถึงสี่ปี ทั้งยังทุ่มเทอย่างหนัก
หากผ่านการทดสอบไม่ได้ เขาก็จะกลายเป็นคนรับใช้ของสำนักหลิวจีเหมินเช่นเดียวกับพี่สามและพี่สี่
หากผ่านการทดสอบ เขาก็จะต้องเผชิญชะตากรรมเช่นเดียวกับพี่ใหญ่และพี่รอง
อาจสิ้นชีวิตระหว่างทำภารกิจได้ทุกเมื่อ
เห็นได้ชัดว่าเฉินโก่วตัดสินใจเลือกทางของตนไว้แล้ว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
การทดสอบของหุบเขาซ่อนคมมิใช่เรื่องเล่น ๆ เช่นการทดสอบรับศิษย์เข้าใหม่ หากแต่เข้มงวดเป็นอย่างยิ่ง
อีกทั้งยังมีรายการทดสอบมากมาย
แต่ละรายการล้วนใช้ตรวจสอบพรสวรรค์และศักยภาพของศิษย์ในด้านต่าง ๆ
ทั้งความเร็ว ความคล่องแคล่ว พละกำลัง ความอดทน ความเข้าใจ และความว่องไว
ขณะเฉินโก่วกินมื้อเช้า เฉินคงก็แอบยัดไข่ไก่สองฟองให้เขา
แววตาเต็มไปด้วยกำลังใจ
เฉินโก่วรู้ดีว่าเพราะไข่ไก่สองฟองนี้ พี่สามอาจถูกซ้อมอย่างหนักอีกมื้อหนึ่ง
แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิเสธ
นี่คือน้ำใจของพี่สาม และเป็นความคาดหวังที่พี่สามมีต่อเขา
วันนี้ลานฝึกถูกเก็บกวาดจนโล่ง
ไม่มีศิษย์อยู่ในลานแม้แต่คนเดียว มีเพียงอาจารย์ฝึกสอนที่กำลังวุ่นวาย
พวกเขาเริ่มจัดเตรียมสนามทดสอบตั้งแต่เช้าตรู่
ส่วนศิษย์ที่รอเข้ารับการทดสอบ หลังจากกินมื้อเช้าแล้วก็ถูกพาไปชุมนุมกันในพื้นที่โล่งแห่งหนึ่ง
ศิษย์ที่เข้ารับการทดสอบครั้งนี้มีอยู่ราวห้าหรือหกร้อยคน
ส่วนใหญ่เป็นเด็กอายุสิบขวบเศษ รูปร่างสูงเตี้ยแตกต่างกัน ทั้งยังอ้วนผอมไม่เท่ากัน
ผิวของพวกเขาส่วนใหญ่คล้ำ แววตาก็มักฉายความงุนงง
เฉินโก่วดูธรรมดายิ่งเมื่ออยู่ท่ามกลางฝูงชน มีเพียงแววตาที่แตกต่างจากผู้อื่นอยู่บ้าง
ในดวงตาของเฉินโก่วมีความคาดหวังและความตื่นเต้นอยู่เล็กน้อย แต่ที่เด่นชัดที่สุดคือความมุ่งมั่นแน่วแน่
หลังจากยืนรออยู่ราวสองเค่อ ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในชุดอาจารย์ฝึกสอนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าศิษย์ทั้งหลาย
เมื่อเห็นอาจารย์ฝึกสอนมาถึง ศิษย์ทุกคนที่เตรียมเข้ารับการทดสอบต่างหันไปมองเขาพร้อมกัน
อาจารย์ฝึกสอนเห็นสายตาของศิษย์ทุกคนจับจ้องมาที่ตน จึงกระแอมเบา ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น
“ความทุ่มเทตลอดสี่ปีจะได้รู้ผลในวันนี้ พวกเจ้าจะต้องเข้ารับการทดสอบอย่างเข้มงวด หากผ่าน พวกเจ้าก็จะได้เป็นศิษย์แกนหลักของสำนักหลิวจีเหมิน อนาคตย่อมสดใส”
“หากไม่ผ่าน พวกเจ้าก็ทำได้เพียงรับงานจิปาถะในสำนักหลิวจีเหมิน ไร้วันได้ผงาดขึ้นมา เพราะฉะนั้น วันนี้พวกเจ้าต้องทุ่มสุดกำลัง”
…
อาจารย์ฝึกสอนกล่าวถึงความสำคัญของการทดสอบด้วยสีหน้าเคร่งขรึมต่อหน้าศิษย์ทั้งหลาย น้ำเสียงไม่เร่งไม่ช้า
แต่ในบรรดาศิษย์เหล่านี้ จะมีสักกี่คนที่ตั้งใจฟังคำพูดของเขาจริง ๆ
ใช้เวลาเพียงราวหนึ่งถ้วยชา อาจารย์ฝึกสอนก็กล่าวอบรมจบ
จากนั้นเขาก็พาศิษย์ที่เตรียมเข้ารับการทดสอบไปยังสนามทดสอบ
ดูเหมือนอาจารย์ฝึกสอนจะไม่ใส่ใจว่าคำอบรมของตนได้ผลหรือไม่
เขาทำราวกับเพียงปฏิบัติตามพิธีให้ครบถ้วน ราวกับการกล่าวอบรมครั้งนี้เป็นแค่ขั้นตอนหนึ่งที่เขาต้องทำ
ที่จริงแล้ว คำอบรมของอาจารย์ฝึกสอนนั้นเกินจำเป็นอย่างยิ่ง
ศิษย์ที่ไม่คิดจะผ่านการทดสอบ ย่อมไม่เคยตั้งใจฝึกฝนในแต่ละวันอยู่แล้ว
ต่อให้พวกเขาทุ่มสุดกำลัง ก็ไม่มีทางได้ผลดี และย่อมไม่มีวันผ่านการทดสอบ
เหล่าศิษย์เดินตามอาจารย์ฝึกสอนผ่านทางหินเขียวยาวสายหนึ่ง ก่อนมาถึงลานแห่งหนึ่งซึ่งมีพื้นที่กว้างขวาง
เฉินโก่วไม่เคยมาที่นี่มาก่อน ปกติศิษย์อย่างพวกเขาก็ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา
เมื่อเข้าไปในลาน เฉินโก่วก็เห็นเครื่องมือมากมายที่ทำจากหินเขียวตั้งเรียงรายอยู่
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าพวกเขาจะถูกทดสอบพละกำลัง
เฉินโก่วเคยเห็นเครื่องมือเหล่านี้ระหว่างการฝึกฝนตามปกติ
และพละกำลังก็เป็นหนึ่งในจุดอ่อนของเขา
มีศิษย์สำนักหลิวจีเหมินหลายคนในชุดอาจารย์ฝึกสอนรออยู่ในลานแล้ว
พวกเขาอายุยังไม่มาก ดูแล้วล้วนมีอายุไม่ถึงสามสิบปี
เฉินโก่วและคนอื่น ๆ ยืนเรียงแถวตามลำดับอยู่ตรงมุมหนึ่งของลานเล็ก
ศิษย์สำนักหลิวจีเหมินคนหนึ่งถือสมุดเล่มหนึ่งเดินมาหาผู้ที่รอเข้ารับการทดสอบ แล้วขานชื่อศิษย์เสียงดัง
ศิษย์ที่ถูกขานชื่อก็ตอบรับเสียงดังเช่นกัน
หลังยืนยันว่าศิษย์ทุกคนมาถึงครบ การทดสอบของศิษย์ใหม่รุ่นนี้ก็เริ่มต้นขึ้นในที่สุด
ศิษย์ใหม่เริ่มเดินไปยังเครื่องมือหินเขียวทีละคนตามลำดับรายชื่อในสมุด เพื่อทดสอบพละกำลัง
เครื่องมือมีขนาดและน้ำหนักแตกต่างกัน
เพียงยกเครื่องมือชิ้นใดขึ้นเหนือศีรษะได้ ก็จะได้รับคะแนนตามระดับของเครื่องมือนั้น
“เจี่ยงเทา หลิวซิว เฮ่อตง อู๋เฉียน…”
ศิษย์สำนักหลิวจีเหมินผู้ถือสมุดขานชื่อศิษย์สิบคนติดกัน
ศิษย์ที่ถูกขานชื่อเริ่มเดินออกจากฝูงชนไปยังหน้าเครื่องมือ
เตรียมเข้ารับการทดสอบพละกำลังรายการนี้