【หนังสือเล่มนี้เขียนด้วยมือทั้งหมด ไม่มีเอไอเกี่ยวข้อง อัปเดตวันละ 7,000 คำ นักอ่านทุกท่านวางใจเพิ่มเข้าชั้นและติดตามอ่านกันได้เลย~】
“คุณเฉินเฉิน คุณแค่เป็นอัมพาตทั้งตัว ไม่ได้ตายเสียหน่อย”
“ฉันรู้ว่าคุณได้ยิน”
“ฉันมาเตือนว่า ค่ารักษาที่คุณจ่ายล่วงหน้าไว้กับเงินที่เหลือในบัญชีทั่วไป รวมกันแล้วพอให้พักที่นี่ได้อีกแค่ 3 วันนะคะ”
“ถ้าคุณจ่ายค่ารักษารอบต่อไปไม่ทัน โรงพยาบาลของเราก็ต้องทำเรื่องให้คุณออกจากโรงพยาบาลตามระเบียบแล้วนะคะ!”
เถาเซียนเซียน พยาบาลสาวรูปร่างอรชรหน้าตาน่ารัก ยิ้มพลางพูดถ้อยคำเย็นชา
เฉินเฉินได้แต่ยิ้มขื่นในใจ
เธอพูดไม่ผิด เขาแค่เป็นอัมพาตทั้งตัว ไม่ได้ตาย
แต่แบบนี้ทุกข์ทรมานกว่าตายเสียอีก!
นี่คือวันที่ 7 นับตั้งแต่เฉินเฉินทะลุมิติมายังโลกนี้
และเป็นวันที่ 7 ที่เขานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยตัวนี้
อีกทั้งยังเป็นวันที่ 7 ที่เขาเป็นอัมพาตทั้งตัว
ใครจะไปคิดว่าเขาแค่นั่งรถเรียกผ่านแอป โดยมีเพลงธีมราชาแห่งทางหลวงดังคลออยู่ข้างหู
‘ความยึดมั่นในตอนแรก~’
แล้วจู่ ๆ ก็ถูกต้าอวิ้นพุ่งชนจนทะลุมิติมายังโลกนี้
ซ้ำยังโชคร้ายหอบร่างพังยับจากกระดูกหักละเอียดทั้งตัวตามมาด้วย
ที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นคือ เขาดันตกลงไปทับเด็กหนุ่มคนหนึ่งในโลกนี้ ซึ่งมีชื่อและนามสกุลเหมือนเขา หน้าตาคล้ายกันถึงแปดเก้าส่วน และเพิ่งอายุครบ 18 ปีเหมือนกันพอดี
ที่น่าอัศจรรย์ก็คือ แรงกระแทกครั้งนั้นทำให้เด็กหนุ่มหายตัวไป และยังทำให้เฉินเฉินได้รับความทรงจำบางส่วนของอีกฝ่ายมาด้วย—แน่นอนว่าไม่ใช่การเข้าสิงร่าง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเด็กหนุ่มคนนั้นทะลุมิติไปยังโลกเดิมของเฉินเฉินหรือเปล่า
ตอนเฉินเฉินคิดว่าตัวเองเพิ่งทะลุมิติมาก็ต้องตายเสียแล้ว บังเอิญมีเจ้าหน้าที่หน่วยป้องกันเมืองที่กำลังลาดตระเวนผ่านมาเห็นเขานอนแน่นิ่งเหมือนหมาตายอยู่บนพื้น จึงส่งเขามาโรงพยาบาลแห่งนี้ ถึงได้รักษาชีวิตน้อย ๆ เอาไว้ได้
“คุณเฉินเฉิน วันนี้เติมสารอาหารให้คุณเรียบร้อยแล้วนะคะ~”
“ของเสียของคุณ ฉันก็ทำความสะอาดให้หมดแล้วนะคะ~”
บนมือของเถาเซียนเซียนมีแสงสีเขียวเรืองรอง แสงนั้นดูเหมือนจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวด เธอกดลงบนร่างเฉินเฉินเบา ๆ ความเจ็บจากกระดูกหักและแผลบริเวณท้องก็หายไปจนหมดสิ้น
“ถ้าคุณนึกออกว่าจะไปยืมเงินจากที่ไหนได้ รีบบอกเสี่ยวเถานะคะ~”
พูดจบ เถาเซียนเซียนก็เดินบิดเอวออกจากห้องผู้ป่วยไป
“ฉันก็อยากหาเงินอยู่หรอก แต่ไอ้เจ้าของร่างซวยที่ฉันมาแทนที่น่ะเป็นเด็กกำพร้าเว้ย! แล้วจะให้ฉันไปยืมเงินใครล่ะ!”
เฉินเฉินลืมตาขึ้น น้ำตาแทบไหล
หรือเขาต้องออกจากโรงพยาบาลไปทั้งอย่างนี้จริง ๆ?
เป็นอัมพาตทั้งตัว...ออกจากโรงพยาบาล...จะมีชีวิตรอดเกิน 3 วันไหม?
ต้องรู้ไว้ว่าโลกที่เฉินเฉินทะลุมิติมาเป็นโลกเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง!
สัตว์กลายพันธุ์อาละวาด ปีศาจ มาร ผี และภูตผีก็พบเห็นได้ทั่วไป
‘คนไร้ประโยชน์’ ที่เป็นอัมพาตนอนอยู่กับพื้นอย่างเขา ช่างเป็นเป้าหมายชั้นดี!
ใครจะไม่อยากเข้ามากัดสักสองสามคำบ้าง?
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ฟื้นคืนสติอย่างสมบูรณ์แล้ว ระบบเสริมสร้างร่างกายพร้อมให้บริการคุณอย่างเต็มที่!】
เสียงหนึ่งพลันดังขึ้นในสมองของเฉินเฉิน
ระบบงั้นเหรอ?
ดวงตาที่ขุ่นมัวเล็กน้อยของเฉินเฉินพลันสว่างวาบ
ที่ฉันทะลุมิติมาไม่ได้เสียเปล่าสินะ?
ฉันก็มีระบบเหมือนกัน?!
มีระบบแล้ว อัมพาตทั้งตัวจะไปนับเป็นอะไร!
เดี๋ยวก่อนสิ?!
ระบบชื่ออะไรนะ?
ระบบ...เสริมสร้างร่างกาย?!
เฉินเฉินพลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีขึ้นมา
【พฤติกรรมใด ๆ ของโฮสต์ที่ระบบตรวจสอบแล้วว่าเป็น ‘การออกกำลังกาย’ จะสะสม ‘ค่าการฝึก’ ของอวัยวะส่วนนั้น ๆ】
【เมื่อค่าการฝึกถึง 100 โฮสต์สามารถใช้ค่าการฝึกของอวัยวะส่วนนั้นแลก ‘ความสามารถพิเศษ’ ที่เกี่ยวข้องได้ และระดับของความสามารถพิเศษยังสามารถเพิ่มขึ้นได้ด้วย ‘ค่าการฝึก’】
“ยก...ยกตัวอย่างได้ไหม?” เฉินเฉินถามในใจ
【ตัวอย่างเช่น เมื่อโฮสต์วิ่ง จะได้รับค่าการฝึกเล็กน้อยให้กับ ‘หัวใจ’ ‘ปอด’ และ ‘ขา’ ตามลำดับ】
【การวิดพื้นจะให้ค่าการฝึกเล็กน้อยแก่ ‘แขนท่อนล่าง’ ‘ต้นแขน’ และกล้ามเนื้อหน้าอก】
【การย่อตัวแบกน้ำหนักจะให้ค่าการฝึกเล็กน้อยแก่ขาและสะโพก】
【ตัวอย่าง: เมื่อค่าการฝึกของปอดถึง 100 จะสามารถแลกความสามารถเหนือธรรมชาติแบบสุ่มที่เกี่ยวข้องกับปอดได้ มีโอกาสสูงที่จะได้รับความสามารถพิเศษ ‘ปอดเหล็ก’ และมีโอกาสน้อยที่จะได้รับความสามารถด้านปอดอย่างอื่น เมื่อมีปอดเหล็กแล้ว โฮสต์จะสูดออกซิเจนปริมาณมากได้ในครั้งเดียว และหายใจเพียงครั้งเดียวทุก 30 นาทีก็พอ】
【อวัยวะส่วนเดียวกันสามารถใช้ค่าการฝึกสุ่มรับความสามารถที่แตกต่างกันได้หลายครั้ง】
“...”
“ออกกำลังกายบ้าบออะไร!”
“ตอนนี้ฉันเป็นอัมพาตทั้งตัวนะเว้ย!”
“ฉันจะวิ่งยังไง? จะวิดพื้นยังไง? จะย่อตัวยังไง?!”
【การใช้งานระบบนั้นมีลูกเล่นไร้ขีดจำกัด โฮสต์โปรดค้นหาด้วยตนเอง!】
“ไปค้นหาพ่อแกสิ!”
เฉินเฉินอยากกระโดดลงจากเตียงไปต่อยระบบสักหมัดจริง ๆ
แต่ถ้าทำได้ก็ดีสิ
ตอนนี้แม้แต่การรักษาสัญญาณชีพ เขายังต้องพึ่งท่อที่สอดอยู่ในกระเพาะอาหาร
เฉินเฉินทำได้แค่ด่าอยู่ในใจ ส่วนร่างกายกลับไม่ขยับแม้แต่น้อย
แสงไฟนีออนบนเพดานแสบตาอยู่ไม่น้อย อารมณ์ของเฉินเฉินก็เริ่มขุ่นมัวอยู่แล้ว พอแสงไฟส่องวาบใส่ น้ำตาสองสายก็ไหลลงจากหางตา
เฉินเฉินอดกะพริบตาแรง ๆ ไม่ได้ ถึงอย่างไรก็ไม่มีใครมาเช็ดน้ำตาให้ ถ้าไหลมากเกินไปคราบน้ำตาก็คันชะมัด
แต่ในตอนนั้นเอง
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลัง ‘ฝึกดวงตาเฉพาะส่วน’ ระบบเริ่มบันทึกค่าการฝึกของอวัยวะส่วนนั้นแล้ว!】
“อะไรนะ!”
“แบบนี้ก็ได้ด้วยเหรอ?!”
“ไอ้ระบบเอ๊ย เมื่อกี้ฉันพูดอะไรไปก็อย่าเก็บมาใส่ใจนะ”
“มีลูกเล่นสารพัดจริง ๆ เก่งมาก!”
จู่ ๆ เฉินเฉินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมา จึงกลอกตาลงต่ำเล็กน้อย แล้วเพ่งจิตไปยังบริเวณที่สอดสายสวนปัสสาวะไว้...ความคิดประหลาดอย่างหนึ่งผุดขึ้นมาในใจ
“แค่ก ๆ ฉันคิดอะไรอยู่เนี่ย!”
“เวลานี้ใช่เวลามาคิดเรื่องแบบนั้นไหม?”
“เรื่องเร่งด่วนที่สุดคือหาทางทำให้ตัวเองขยับได้!”
สมองของเฉินเฉินทำงานอย่างรวดเร็ว ในเมื่อการกะพริบตาช่วยเพิ่มค่าการฝึกของดวงตาได้ แล้วหู จมูก ปากล่ะ?
อวัยวะพวกนั้นไม่ได้รับบาดเจ็บ จึงยังใช้งานได้ตามปกติ
แม้ปากจะไม่มีแรงอยู่บ้าง แต่เห็นได้ชัดว่ากำลังฟื้นตัวไปในทางที่ดี คาดว่าพรุ่งนี้เขาก็น่าจะพูดได้คล่องแล้ว
ถ้าอวัยวะเหล่านี้ได้รับความสามารถพิเศษขึ้นมา ความสามารถแบบไหนจะช่วยให้เขาขยับตัวได้?
ตลอด 7 วันที่ผ่านมา เฉินเฉินอาศัยช่วงเวลาที่มีสติเป็นพัก ๆ ย่อยความทรงจำบางส่วนของเด็กหนุ่มจนหมดแล้ว
นี่คือโลกเหนือธรรมชาติอย่างแท้จริง
พลังพิเศษ สายเลือดสืบทอด พลังภายใน วิถียุทธ์ เวทมนตร์ พลังต่อสู้ วิชานินจา...
มีครบทุกอย่าง
ในโลกเหนือธรรมชาติแห่งนี้ ทุกคนต้องเข้าร่วมพิธีปลุกพลังในวันพิธีบรรลุนิติภาวะเมื่ออายุครบ 18 ปี
ขอเพียงผ่านพิธีปลุกพลัง ทุกคนก็จะปลุกพลังเหนือธรรมชาติขึ้นมาได้หนึ่งอย่างหรือหลายอย่าง—คนส่วนใหญ่มีเพียงหนึ่งอย่าง มีแค่อัจฉริยะส่วนน้อยเท่านั้นที่ปลุกพลังได้หลายอย่าง
เด็กหนุ่มที่ถูกเฉินเฉินทะลุมิติมาชนจนหายไปนั้น เป็นเด็กกำพร้าที่กำลังจะไปเข้าร่วมพิธีปลุกพลัง
ที่บอกว่าเขาโชคร้ายก็เพราะระหว่างทาง เด็กหนุ่มถูกนกยักษ์ที่กางปีกได้กว้างกว่าสิบเมตรจับขึ้นฟ้าไปเล่นเป็นของเล่น ก่อนจะ ‘ฟิ้ว’ โยนลงมา
วินาทีที่ร่างกระแทกพื้น เขาก็ถูกเฉินเฉินชนจนหายตัวไป
ยังดีที่นกยักษ์ตัวนั้นยังไม่ทันกินเฉินเฉิน ก็ถูกปืนใหญ่เลเซอร์จากหอเฝ้าระวังของกองทัพป้องกันเมืองยิงจนกลายเป็นไก่ย่างเสียก่อน
เฉินเฉินครุ่นคิดต่อ
ความสามารถ ‘ปอดเหล็ก’ ที่ระบบยกตัวอย่างเมื่อครู่นี้ มีบันทึกอยู่ในโลกใบนี้มานานแล้ว
พลังพิเศษระดับอี ปอดเหล็ก
เป็นพลังเหนือธรรมชาติประเภทพลังพิเศษที่ธรรมดาที่สุดอย่างหนึ่ง
พบได้ค่อนข้างบ่อยในการปลุกพลัง
แล้วความสามารถที่เกี่ยวข้องกับประสาทสัมผัสทั้งห้าล่ะ?
อย่างเช่นดวงตา ความสามารถที่มีชื่อเสียงก็คือพลังพิเศษระดับซี เนตรทะลวง และเนตรสีขาวซึ่งเป็นสายเลือดสืบทอดระดับเอ รวมถึงเนตรวงแหวนซึ่งเป็นสายเลือดสืบทอดระดับเอส เป็นต้น
ด้านหู ก็มีพลังพิเศษระดับบี หูทิพย์ และพลังพิเศษระดับอี เสริมการได้ยิน เป็นต้น
ด้านจมูก ที่มีชื่อเสียงก็ได้แก่พลังพิเศษระดับดี วิเคราะห์กลิ่น พลังพิเศษระดับซี กรองก๊าซพิษ และพลังพิเศษระดับอี เสริมการดมกลิ่น
ส่วนปากนั้นเก่งกาจขึ้นมาอีกหน่อย คือ ลมหายใจอะตอม พลังพิเศษระดับเอที่เกิดร่วมกับพลังพิเศษระดับเอส ‘เตาปฏิกรณ์นิวเคลียร์ในร่างกาย’ และความสามารถระดับเอสเอสเอสในตำนาน กลืนกินสรรพสิ่ง
ทั้งหมดนี้ยังเป็นเพียงส่วนน้อยนิดของความสามารถเกี่ยวกับประสาทสัมผัสทั้งห้า
แต่ถึงเฉินเฉินจะเค้นสมองคิดจนแทบแตก ก็ยังนึกไม่ออกว่าความสามารถใดในบรรดานี้จะช่วยให้เขากลับมาเคลื่อนไหวได้
ตอนที่เฉินเฉินเริ่มสิ้นหวัง เสียงของระบบก็ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์
【ตรวจพบว่าโฮสต์กำลัง ‘ฝึกสมองเฉพาะส่วน’ ระบบเริ่มบันทึกค่าการฝึกของอวัยวะส่วนนั้นแล้ว!】
“สมอง?!”
ประกายความคิดหนึ่งพลันแล่นวาบ
“สมอง!”
“พลังจิต!!!”