จั่วฟางเช็ดน้ำตา แล้วป้อนข้าวบดให้จั่วต้งเหลียงเหมือนทุกวัน
แต่จั่วเฉ่ารู้ว่า ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมแล้ว
เธอยังคงช่วยดูแลจั่วต้งเหลียง เหมือนที่ยังทำงานบ้านทุกอย่างตามเดิม
แต่เธอจะไม่ทำอะไรเกินจำเป็นอีก
ไม่คอยถามย้ำว่าน้องชายหิวหรือยัง ไม่ลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อดูว่าห่มผ้าเรียบร้อยหรือเปล่า และไม่แบ่งขนมที่ตัวเองยังเสียดายไม่กล้ากินให้น้องอีกแล้ว
แม้แต่ระบบยังสังเกตเห็นความผิดปกติ
แต่ระบบสื่อสารได้แค่กับจั่วเฉ่า “คุณยอมใส่ใจจั่วฟาง แล้วจั่วต้งเหลียงก็เป็นน้องชายของคุณ คุณสั่งสอนเขาให้ดีก็ได้นี่ เขายังเด็ก ยังปรับเปลี่ยนได้อีกมาก”
จั่วเฉ่ามองใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กชาย “พระเอกย้อนกลับมาตอนอายุเท่าไหร่”
ระบบตอบว่า “เรื่องนั้นไม่สำคัญ คนเราถูกหล่อหลอมด้วยความทรงจำ ต่อให้พระเอกย้อนกลับมา ความทรงจำจากทั้งสองชาติก็ยังอยู่ในหัว เขาเป็นคนแยกแยะบุญคุณความแค้นชัดเจน คุณดีกับเขา เขาก็จะจำได้”
จั่วเฉ่าพูดว่า “ฉันดีกับใครก็เพราะฉันอยากทำ ไม่จำเป็นต้องให้ใครจดจำ”
ยิ่งไปกว่านั้น พระเอกในนิยายเรื่องนั้นจำได้จริงหรือ
จั่วเฉ่ายิ้มเยาะ
ระบบไม่เข้าใจ “จั่วฟางก็เป็นญาติสายเลือดเดียวกับคุณแท้ ๆ แต่เป็นแค่เด็กบ้านนอกที่ไม่ค่อยมีความรู้ ส่วนพระเอกคือน้องชายของคุณ อนาคตเขาจะต้องประสบความสำเร็จแน่”
ระบบถามว่า “คุณกำลังมองตัวเองผ่านจั่วฟางหรือเปล่า”
อาจจะใช่ก็ได้ เธอย่อมรักตัวเองอยู่แล้ว
ระบบพูดว่า “แบบนี้ไม่ยุติธรรม คุณควรมองให้ไกลกว่านี้ ควรเห็นอนาคตที่กว้างไกลกว่าซึ่งพระเอกจะสร้างขึ้นได้ ด้วยความสามารถของคุณ คุณเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยสนับสนุนเขาได้”