หลังจากออกจากสถานีอนามัย จั่วเฉ่าก็ไปสั่งเกี๊ยวน้ำให้ตัวเองหนึ่งชาม
ตอนนี้ แม้แต่หมู่บ้านหลิ่งอวิ๋นก็มีคนกล้าลองของใหม่เป็นรายแรกแล้ว
ที่กล้าเสี่ยงขนาดนี้ ก็คงมั่นใจในฝีมือตัวเองมากทีเดียว
ซึ่งมันก็เป็นอย่างนั้นจริง ๆ เกี๊ยวน้ำชามนี้ทำให้จั่วเฉ่าอารมณ์ดีขึ้นเยอะ
จั่วเฉ่าคิดในใจว่า พอได้ขึ้นชั้นมัธยมต้น เธอก็จะหาทางไปปักหลักอยู่ในตัวอำเภอได้
อีกไม่กี่ปี ร้านค้าต่าง ๆ ในตัวอำเภอจะผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝน นับวันยิ่งหลากหลาย
ถึงตอนนั้น เกี๊ยวน้ำแบบนี้ เธอจะมากินเมื่อไหร่ก็ได้
จั่วเฉ่ารู้สึกว่า ชีวิตยังมีอะไรให้รอคอย
จั่วเฉ่าตั้งใจจะไปไปรษณีย์ ดูว่ามีจดหมายของเธอหรือเปล่า
ระหว่างทางไปไปรษณีย์ จั่วเฉ่าเดินผ่านตลาดสด
มีคนมาขายผักเยอะแยะเลย เป็นผักที่ปลูกเองในสวน สดมาก แต่ราคาถูกสุด ๆ
แถวนี้ใคร ๆ ก็ปลูกของคล้าย ๆ กัน เลยขายได้ราคาไม่ดี
สายตาของจั่วเฉ่าจับจ้องอยู่ที่ไก่เป็นที่คนเอามาขายอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ละสายตาออกมาอย่างอาลัย
อันนี้ซื้อไม่ได้ เธอไม่มีที่จัดการ ถ้าเอากลับบ้านสกุลจั่ว ก็ไม่ต้องหวังจะได้กินสักคำ
จั่วเฉ่ามาถึงไปรษณีย์ ก็มีจดหมายของเฉินเซวียนมาจริง ๆ
จดหมายที่เธอเขียนนั้น ลายมือหวัด ๆ วกวน เนื้อความก็วกไปวนมา
ในจดหมาย เฉินเซวียนถามเธอว่า ที่หมู่บ้านสนุกไหม แล้วเมื่อไหร่เธอจะมาหาตัวเอง
เธอบอกว่าตัวเองสอบปลายภาคได้คะแนนดีมาก ครูให้รางวัลเป็นใบประกาศเกียรติคุณนักเรียนดีเด่น
ใบประกาศถูกแปะไว้บนผนังจุดที่เด่นที่สุดในบ้าน
คำว่า"ผนัง" เฉินเซวียนเขียนไม่เป็น เลยเขียนว่า[เฉียง]
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใบประกาศกลับบ้าน อาเฉินดีใจมาก เจอใครก็บอกว่า ลูกสาวตัวเองผลการเรียนก็งั้น ๆ แหละ เพิ่งสอบได้ที่สองของห้อง ยังต้องพยายามอีก