"ข้าข้ามเวลามา?"
จูหยุนถงใช้ความพยายามอย่างมากจึงลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือเงารางๆ สองร่าง
หนึ่งในนั้นคือชายหน้าตาเหลี่ยมอายุห้าสิบสวมชุดคลุมมังกรสีเหลือง ใบหน้าเคร่งขรึมเปี่ยมอำนาจบัดนี้เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
"ดีนัก ข้า จูหยวนจาง มีหลานชายเพิ่มอีกคน เปียวเอ๋อร์ เจ้าดูสิ เด็กคนนี้หน้าตาคล้ายเจ้าตอนเด็กๆ มาก"
จากนั้น ชายหนุ่มอายุยี่สิบสามสี่ปีสวมชุดคลุมมังกรสีแดงก็ยิ้มเข้ามาใกล้
"ให้ตายเถอะ ไอ้อ้วนนี่คือจูเปียว? เอาเถอะ รูปร่างก็เข้าข่ายทั้งจือทะง่วน* (ลูกชิ้นงาดำ) จริงๆ"
รอยยิ้มบนใบหน้าจูเปียวแข็งทื่อทันที จากนั้นก็มองซ้ายมองขวา
จูหยวนจางก็งุนงงเช่นกัน จากนั้นทั้งสองคนก็มองไปที่ทารก
เห็นได้ชัดว่าทารกจูหยุนถงพยายามหันหัวเล็กๆ มองไปที่จูหยวนจาง แล้วคิดในใจว่า:
"ไอ้หมอนี่คือจูหยวนจาง? หน้าก็ไม่ได้ยาวเหมือนที่เขาว่ากันนี่?"
จูหยวนจางมองทารกที่กำลังจ้องเขาอยู่ สมองมึนงงไปหมด
"ยืนยันแล้ว ข้ากลายเป็นจูหยุนถง หลานชายที่โชคร้ายที่สุดแห่งราชวงศ์หมิงจริงๆ"
"ข่าวดี ตอนนี้ยังเร็วพอ มีโอกาสเปลี่ยนชะตากรรมได้"
"ข่าวร้าย เร็วเกินไป ข้ายังเป็นทารกอยู่เลย เล่นอะไรไม่ได้สักอย่าง!"
ปีที่สิบเอ็ดแห่งรัชศกหงอู่ ราชวงศ์หมิง พระราชวังตะวันออก!
จูหยวนจาง จักรพรรดิปฐมกษัตริย์แห่งราชวงศ์หมิง และจูเปียว องค์รัชทายาท ต่างก็จ้องมองทารกในอ้อมแขนของนางกำนัลด้วยความตกตะลึง
ทั้งคู่ตะลึงงัน มองทารกน้อยด้วยความตกใจ แล้วก็สบตากันโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู่ พวกเขาได้ยินเสียงทารกที่อ่อนเยาว์แต่หยาบคายดังขึ้นในหัว
ตอนแรกพวกเขาคิดว่าหูแว่ว
แต่เมื่อเสียงนั้นดังขึ้นเรื่อยๆ และรอบข้างก็ไม่มีใครอื่นนอกจากพวกเขา พวกเขาจึงหันไปมองทารกในอ้อมแขนของนางกำนัล
บัดนี้ จักรพรรดิผู้สร้างราชวงศ์หมิง ขับไล่พวกมองโกล กอบกู้แผ่นดินจีน สายตาของเขามีทั้งความตกใจและความกลัว
จูเปียว องค์รัชทายาทองค์แรกก็เป็นเช่นนั้น
ส่วนทารกจูหยุนถงเห็นทั้งสองคนจ้องเขามาด้วยความตกใจ ก็คิดไม่ออกว่า:
"ให้ตายเถอะ มองอะไรกัน? เจอผีรึไง?"
จูหยวนจางและจูเปียวแทบจะพร้อมใจกันหันหน้าหนี สีหน้าบนใบหน้าช่างน่าขันบอกไม่ถูก
ใช่แล้ว เจอผีจริงๆ พวกเขาได้ยินเสียงของทารกตรงหน้า
และแน่ใจได้ว่าเสียงนั้นมาจากทารก แต่เขาปากไม่ขยับแม้แต่น้อย
อีกอย่าง ทารกเพิ่งเกิด จะพูดได้อย่างไร?
ระหว่างที่ทั้งสองกำลังสงสัย จูหยุนถงก็คิดอีกครั้ง และความคิดนั้นก็เข้าถึงหูจูหยวนจางกับจูเปียว:
"จูหยวนจาง ขับไล่มองโกล กอบกู้แผ่นดิน รวมชาติเหนือใต้ ฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิหงอู่ผู้ยิ่งใหญ่ ปู่คนนี้ก็ไม่เลวนี่นา"
จูหยวนจางกำลังตกใจอยู่ พอได้ยินความคิดนี้ก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาทันที
ข้ายิ่งใหญ่ขนาดนั้นเชียวหรือ?
แม้แต่ทารกยังรู้?
พอใจ พอใจมาก
จากนั้นจูหยุนถงก็คิดอีก:
"ส่วนพ่อคนนี้...ก็ไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย เป็นพ่อก็ล้มเหลว เป็นรัชทายาทก็พอไหว น่าเสียดาย ตายตอนอายุสามสิบกว่าๆ..."
รอยยิ้มบนใบหน้าจูเปียวแข็งทื่ออีกครั้ง
นี่มันพูดอะไรกัน?
จูเปียวขมวดคิ้ว มองจูหยุนถงอย่างไม่พอใจ
ขณะนั้นเอง จูหยวนจางก็ดึงจูเปียวออกจากห้องบรรทมอย่างรวดเร็ว พอออกมาข้างนอกก็พูดว่า:
"เปียวเอ๋อร์ เจ้าก็ได้ยิน?"
"พ่อครับ ได้ยิน เสียงนั้น...มาจากเด็กคนนั้น? แต่เขาไม่ได้พูดนี่ครับ? แล้วทารกเพิ่งเกิด จะพูดได้อย่างไร?"
จูหยวนจางขมวดคิ้วพูดว่า:
"ข้าก็เพิ่งเคยเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก...ให้ข้าใจเย็นก่อน...ได้ยินมาว่า ตั้งแต่โบราณมา ปราชญ์ ผู้วิเศษ บุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่ชื่อเสียงเลื่องลือ เมื่อเกิดมามักมีสิ่งอัศจรรย์ผิดปกติ
หรือว่าเด็กคนนี้จะเป็นสิ่งมงคลของราชวงศ์หมิง ปราชญ์แห่งตระกูลจู? ไม่อย่างนั้น ทารกเพิ่งเกิดจะมีความคิดเช่นนี้ได้อย่างไร แล้วยังให้เราได้ยินความคิดในใจของเขาด้วย?"
"พ่อครับ พูดแบบนี้ก็มีเหตุผล แต่ว่า...มีแค่เราสองคนที่ได้ยิน? ส่วนนางกำนัลกับขันทีดูไม่มีอะไรผิดปกติ พวกเขาไม่ได้ยิน"
จูหยวนจางพยักหน้า: "ข้าเป็นจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง เจ้าเป็นรัชทายาท เราสองคนได้ยิน ก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?"
"ก็ว่าได้...พ่อครับ ลองอีกครั้งเถอะ!" จูเปียวเอ่ย
พ่อลูกทั้งคู่หายใจเข้าลึก พยายามทำใจให้สงบ จากนั้นก็เข้าไปในห้องบรรทมอีกครั้ง
จูหยุนถงยังคงถูกนางกำนัลอุ้มไว้ ไม่ร้องไห้ไม่ดื้อ ใบหน้าเล็กๆ ที่อ่อนเยาว์ที่สุดในโลก บัดนี้เต็มไปด้วยความจริงจังแบบผู้ใหญ่
สีหน้าครุ่นคิดอย่างจริงจังบนใบหน้าทารกเพิ่งเกิด กลับดูน่ารักและน่าขันจนนางกำนัลที่อุ้มแทบจะละลายหัวใจ
ตอนนี้ จูหยวนจางกับจูเปียวเดินเข้ามา
ทั้งสองเข้าไปใกล้เพื่อมองจูหยุนถงอย่างละเอียด
สีหน้าที่จริงจังและสงบนิ่งบนใบหน้าทารก ถ้าบอกว่าเขาไม่ใช่ปราชญ์ผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต จูหยวนจางก็ไม่เชื่อ
ใครกันที่ทารกเพิ่งเกิดจะโตเป็นผู้ใหญ่ขนาดไม่ยอมร้องไห้?
แต่ท่าทางแบบนี้น่ารักจริงๆ ทำให้จูเปียวอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปหยอกคางจูหยุนถง
จูหยุนถงขมวดคิ้ว เขารู้ดี ตามประวัติศาสตร์ จูเปียวไม่เคยชอบจูหยุนถงเลย ดังนั้นจึงตะโกนในใจ:
"อย่ามาแตะต้องข้า..."
ตกใจจนจูเปียวรีบชักมือกลับ รู้สึกเกร็งและอึดอัด
จูหยวนจางมองจูเปียวแล้วพูดว่า:
"เปียวเอ๋อร์ ดูเหมือนจูหยุนถงจะไม่ค่อยชอบเจ้านะ!"
จูเปียวก็รู้สึกได้ ตั้งแต่แรก คำบ่นในใจของจูหยุนถง และตอนนี้ที่เขาไม่พอใจที่ถูกจับ แสดงว่าเด็กน้อยคนนี้ไม่พอใจพ่อแท้ๆ ของเขาอย่างมาก
จูเปียวรู้สึกแปลกใจ ตนเองก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรกับเด็กเพิ่งเกิดนี่สักหน่อย?
ขณะนั้นเอง นางกำนัลจากห้องคลอดก็รีบวิ่งเข้ามา:
"ฝ่าบาท ฝ่าบาทเจ้าคะ ท่านชายาเลือดออกไม่หยุด...พระพันปีหลวงให้เชิญแพทย์หลวงทั้งหมดมาอย่างเร็วที่สุดเจ้าค่ะ..."
จูเปียวตกใจ: "คนใช้! รีบไปเชิญแพทย์หลวงทั้งหมดเดี๋ยวนี้! ! !"
"จบแล้ว แม่บุญธรรมคนนี้จะตาย?" จูหยุนถงคิดในใจ จูเปียวรีบมองไปที่จูหยุนถงทันที
เด็กคนนี้ตั้งแต่เกิดก็ต่อต้านเขา แล้วตอนนี้หญิงที่เขารักที่สุดก็เลือดออกเพราะคลอดเขา แล้วเขากลับคิดว่าแม่จะตาย?
ทำให้จูเปียวที่หงุดหงิดอยู่แล้วยิ่งโกรธมากขึ้น ภายใต้ความวิตกกังวลต่อชางชื่อ ราชเลขาขององค์รัชทายาท ก็อดไม่ได้ที่จะพูดอย่างโกรธ:
"ชางชื่อต้องทรมานเพราะคลอดเขา ข้าดูแล้วเด็กคนนี้เป็นลางร้ายจริงๆ!"
ทารกจูหยุนถงได้ยิน ก็มีความโกรธเล็กน้อยปรากฏบนใบหน้าเล็กๆ
"ให้ตายเถอะ การแพทย์ไม่พัฒนา ดูแลหลังคลอดไม่ดี กลับโทษว่าข้าเป็นลางร้าย?"
คิดได้ดังนั้น ทารกจูหยุนถงก็พยายามอ้าปากด่าพ่อบุญธรรมที่ใจดำคนนี้
"อ้า~อี~ย่า~~~"
จูเปียวสีหน้าหนักขึ้น คำด่าช่างหยาบคายจริงๆ
เด็กคนนี้ไม่พอใจข้าจริงๆ ด้วย!
โชคดีที่ข้าก็ไม่พอใจเขาเหมือนกัน!
คิดได้ดังนั้น จูเปียวก็ส่งเสียงหึ แล้วพูดว่า:
"หากชางชื่อเป็นอะไรไป ข้าจะไม่มีวันให้อภัยเด็กคนนี้ และจะถือว่าไม่มีลูกคนนี้!"
จูหยุนถง: "ถุย ใครจะสน? คนที่ภายนอกดูใจดีมีเมตตา แต่ภายในช่างดำมืดน่ากลัว ไม่แม้แต่จะสนใจลูกชายที่เกิดจากภรรยาเอก ของแบบนั้น ข้ายังถือว่าไม่มีพ่อคนนี้เลย"
จูเปียวหน้าดำคล้ำ จูหยุนถงยังคงคิดในใจต่อไป:
"ไม่เหมือนจูหยวนจางปู่บุญธรรมของข้าเลย ท่านใส่ใจลูกชายทุกคนของท่าน ท่านไม่มีทางทำแบบที่ลูกเกิดมาแล้วไม่สบายแล้วไปโทษทารกที่เพิ่งเกิดแน่นอน"
จูหยวนจางตาเป็นประกาย ยืดหลังตรง ไอหนึ่งที แล้วพูดกับจูเปียวที่กัดฟันด้วยความโกรธ:
"เปียวเอ๋อร์ นี่เป็นความผิดของเจ้า ไม่ใช่ว่าข้าจะสั่งสอนเจ้าในฐานะพ่อ แต่เจ้าก็จริงๆ ด้วย ชางชื่อคลอดลูกแล้วเลือดออก จะไปโทษเด็กได้อย่างไร?
ตอนที่เจ้าเกิด มารดาของเจ้าคลอดเจ้าที่เมืองไท่ผิง นางเกือบเอาชีวิตไม่รอด ถูกทรมานแทบตาย ข้ารักนางมาก ถึงอย่างนั้นข้าก็ไม่ได้เกลียดเจ้า เพราะนางต้องทนทุกข์ตอนคลอดเจ้า หรือจะโทษเจ้า?"
จูเปียวถูกอบรมจนรู้สึกละอาย ได้แต่จ้องจูหยุนถงอย่างโกรธๆ ทั้งหมดก็เพราะเด็กคนนี้
จูหยุนถงรู้สึกสบายใจมาก ไม่คิดว่าปู่ของตัวเองจะอบรมจูเปียวได้เหมาะกับใจเขาขนาดนี้
ตอนนี้เห็นจูเปียวมองเขาด้วยสายตาโกรธ เขาก็คิดว่า:
"ยังกล้ามองข้าอีกหรือ? ยังไม่ถูกอบรมพออีกหรือ ปู่สั่งสอนเขา เขายังกล้าดื้อ?"
จูหยวนจางขมวดคิ้ว มองจูเปียว:
"เปียวเอ๋อร์ ที่ข้าพูด เจ้าได้ยินหรือไม่? ชางชื่อคลอดลูกแล้วเลือดออก เป็นความรับผิดชอบของเจ้า เจ้าเป็นคนทำให้ตั้งท้อง ไม่เกี่ยวกับจูหยุนถง เขาเป็นเพียงทารกที่เพิ่งเกิดเท่านั้น!"
จูเปียวรู้สึกอึดอัดใจ มองจูหยวนจางแล้วพูดว่า:
"ไม่ใช่ พ่อครับ ท่านเรียกเด็กที่เพิ่งเกิดว่างั้น...หรือ? ?????"
จริงด้วย จูหยุนถงที่เพิ่งเกิดคนนี้ ไม่ใช่แค่เด็กธรรมดาแน่นอน
จูหยวนจางหายใจเข้าลึก คิดว่า: นี่คือสิ่งมงคลของราชวงศ์หมิง ตระกูลจูของเรามีปราชญ์เกิดขึ้นแล้ว!
ไม่อย่างนั้น จะอธิบายได้อย่างไรว่าพวกเขาได้ยินความคิดของจูหยุนถง
แล้วจะอธิบายได้อย่างไรว่าจูหยุนถงเพิ่งเกิด แต่มีความคิดชัดเจนขนาดนี้?
และในขณะนี้ จูหยุนถงก็เริ่มคิดถึงชีวิตของตัวเอง
ข้ามาเกิดเป็นใครก็ได้ น่าแปลกที่ต้องมาเป็นจูหยุนถง
หลานชายแท้ๆ ของจักรพรรดิที่ไม่มีความสำคัญที่สุดในราชวงศ์หมิง!
จูหยุนถง หลานชายคนที่สองของจูหยวนจาง ปฐมจักรพรรดิแห่งราชวงศ์หมิง บุตรชายคนที่สองของจูเปียว รัชทายาทแห่งราชวงศ์หมิง
ตามประวัติศาสตร์ เขาเกิดมาตัวอ้วนเกินไป ทำให้มารดา ชางชื่อ ราชเลขาขององค์รัชทายาท ฉีกขาดตอนคลอด เกิดโรคแทรกซ้อน แล้วก็เสียชีวิตหลังจากนั้นสิบกว่าวัน
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงถูกจูเปียว บิดาแท้ๆ ของเขา และทุกคน มองว่าเป็นลางร้าย
ตั้งแต่นั้นมา เขาก็ถูกเลี้ยงดูโดยลวี่ชื่อ ชายารองขององค์รัชทายาท ต้องอาศัยอยู่ใต้ชายคาคนอื่น ถูกเลี้ยงให้เป็นคนไร้ค่า กลายเป็นบันไดให้จูหยุนเหวิน บุตรชายคนโตนอกกฎหมายของจูเปียว กับลวี่ชื่อ
พอจูหยุนเหวินขึ้นเป็นจักรพรรดิ จูหยุนถงก็ได้รับแต่งตั้งเป็นอ๋องแห่งอู๋ แต่ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปครองเมือง กลับถูกคุมขังอย่างลับๆ
ต่อมา จูตี้ อ๋องแห่งเยียนก่อกบฏขึ้นเป็นจักรพรรดิ จูหยุนถงก็ยิ่งถูกคุมขังจนตาย
ชีวิตนี้ ทั้งที่ชาติกำเนิดสูงศักดิ์ แต่กลับเริ่มต้นอย่างย่ำแย่ ย่ำแย่ไปจนตาย
ตอนนี้จูหยุนถงดันข้ามเวลามาเกิดเป็นทารก...ต้องเริ่มจากแม่ตายตั้งแต่เกิด แล้วใช้ชีวิตที่น่าเศร้านี้ให้ครบทุกตอน?
"ข้ารู้แล้ว การโดนโชคลาภชนะกับการชนโชคลาภมันคนละเรื่อง...จุดเริ่มต้นที่โชคร้ายนี้..."
ชีวิตที่น่าเศร้านี้ เหมือนถูกกำหนดไว้ตั้งแต่เกิด
"ไม่ได้...จะปล่อยแบบนี้ไม่ได้ ต้องหาทางเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง อย่างน้อยแม่แท้ๆ ต้องไม่ตาย..."
ตอนนี้ จูหยุนถงที่ยังเป็นทารก ไม่คิดจะยอมจำนนต่อชะตากรรม!
"ไอ้ลางร้ายอะไรกัน ข้าจะเปลี่ยนชะตากรรม เริ่มจากการช่วยแม่แท้ๆ ชางชื่อ ราชเลขาขององค์รัชทายาท..."
...