ยามเช้าบนยอดเขาพิศวงเงียบสงัดนัก
เงียบจนได้ยินเพียงเสียงกรน
ลู่เหวินชิงและม่อเฉินต่างนอนหลับใหลอย่างสบายใจ
โดยเฉพาะลู่เหวินชิง เมื่อคืนได้ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของจื้ออวิ๋นเจี้ยนจุน นั่นคือศิลาวิญญาณขั้นยอดสามหมื่นก้อน นางจึงหลับอย่างหอมหวานยิ่งนัก
ท่ามกลางสองคนนอกรีตนี้ มีเพียงผู้เดียวที่บากบั่นฝึกฝน
นั่นคือฉู่ชิงชิว
พูดได้ว่า ทั่วทั้งยอดเขาพิศวง มีเพียงฉู่ชิงชิวคนเดียวที่ขยันขันแข็งจนเกินหน้าเกินตาใคร
ผ่านการฝึกฝนตลอดคืน ฉู่ชิงชิวพ่นลมปราณขุ่นมัวออกจากปาก แล้วลืมตาขึ้น
"ฝึกลมปราณขั้นเก้า!"
ต้องขอบคุณโอสถวิญญาณดั้งเดิมที่ศิษย์พี่ใหญ่ให้มา นางจึงสามารถทะลวงผ่านสองขอบเขตย่อยได้ภายในคืนเดียว
ผู้ฝึกตนทั่วไป แม้มีโอสถวิญญาณดั้งเดิม ก็อย่าว่าแต่ทะลวงสองขอบเขตย่อยในคืนเดียวเลย แม้แต่ขอบเขตย่อยเดียวก็ทำได้ยาก
ที่ฉู่ชิงชิวทำได้ สาเหตุหลักก็เพราะร่างศักดิ์สิทธิ์หยินเร้นของนาง
"ด้วยความคืบหน้าเช่นนี้ ภายในหนึ่งเดือนข้าจะต้องทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานเป็นแน่"
ฉู่ชิงชิวพึงพอใจอย่างยิ่งกับการฝึกฝนอันตรากตรำของตน "การเปรียบเทียบในอีกหนึ่งเดือนให้หลัง ม่อเฉินจะเอาชนะข้าได้อย่างไร?"
เมื่อหันไปมองห้องของม่อเฉิน ฉู่ชิงชิวสัมผัสได้ว่า ม่อเฉินยังคงนอนหลับอยู่
ฉู่ชิงชิวถอนหายใจเฮือกหนึ่ง ก็จริงอย่างว่า คนสามัญเช่นเขา เข้าแดนศักดิ์สิทธิ์อสงไขยมาแล้ว แม้แต่ฝึกลมปราณยังทำไม่ได้
ไม่นอนแล้วจะทำอะไรได้?
คิดดูให้ดี ม่อเฉินก็น่าสงสารอยู่ เป็นคนสามัญแต่กลับต้องมาเป็นหินรองเท้าให้นางเลื่อนขั้น
"ช่างเถิด ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ปฏิบัติต่อข้าด้วยความจริงใจ หากภายหน้าศิษย์พี่ไม่มีผลงานอันใด แต่ตราบใดที่ข้าฉู่ชิงชิวฟื้นคืนสู่พลังยุทธ์ขั้นสูงสุดได้ในอนาคต จะต้องให้ศิษย์พี่มีเกียรติมั่งคั่งไปชั่วชีวิตเป็นแน่!"
ชั่วชีวิตที่เหลือ เขาก็จะได้อยู่อย่างสงบสุข
ราชันย์หญิงเอ่ยวาจาเพียงคำเดียว มีค่าเทียบพันชั่งทอง
พูดได้ว่า เพียงคำพูดของฉู่ชิงชิว ก็ทำให้ม่อเฉินได้รับเกียรติที่คนทั่วไปไม่มีทางได้มาในชั่วชีวิต
ต่อให้เป็นราชาเซียน ก็เบียดเสียดกันจนหัวเปิดก็มิอาจได้รับคำสัญญาจากราชันย์หญิง
มองจากบางมุม ม่อเฉินก็ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดในชั่วพริบตาแล้ว
อีกด้านหนึ่ง ม่อเฉินที่ตื่นขึ้น มองข้อมูลใหม่ในบันทึกเทพธิดาต่างภพ อดตาโตมิได้
"ข้าตกกระใจ ศิษย์น้องน้อยฝึกฝนตลอดทั้งคืนเลยหรือ?"
【อันดับที่หนึ่งร้อยสามสิบแปดในลิสต์เทพธิดา ฉู่ชิงชิวฝึกฝนตลอดคืน พลังฝึกเพิ่มขึ้นเป็นฝึกลมปราณขั้นเก้า กำลังป้อนกลับพลังฝึก...】
【ป้อนกลับแบบโจมตีรุนแรงล้มเหลว ป้อนพลังฝึก 13 เท่า พลังฝึกเพิ่มขึ้นเป็นสร้างฐานขั้นกลาง】
ม่อเฉินรู้สึกเสียดาย น่าเสียดายที่ครั้งนี้ไม่สามารถกระตุ้นการป้อนกลับแบบโจมตีรุนแรงร้อยเท่าได้
แต่อย่างนี้ก็ไม่เลว
แค่นอนหลับพักหนึ่ง ตื่นขึ้นมาก็เป็นสร้างฐานขั้นกลางแล้ว
ผู้ฝึกตนที่มีพรสวรรค์ดีคนอื่นที่ต้องการทะลวงจากสร้างฐานขั้นต้นไปขั้นกลาง มีผู้ใดบ้างที่ไม่เสียเวลาหลายปี
ตามสถานการณ์นี้ ถ้าเขานอนต่อไปอีกสิบวันเศษ เกรงว่าจะกลายเป็นผู้ฝึกตนขั้น 金丹 (จินตัน) แล้ว
พูดได้แค่ว่า บันทึกเทพธิดาต่างภพสุดยอดก็แล้วกัน!
ดูข้อมูลส่วนตัวของฉู่ชิงชิวต่อ
【ตัวละครเทพธิดาอันดับที่ 138 ฉู่ชิงชิว (ธิดาฟ้าลิขิต)】
พลังฝึก: ฝึกลมปราณขั้นเก้า
สรีระ: ร่างศักดิ์สิทธิ์หยินเร้น (ร่างศักดิ์สิทธิ์หยินเร้นเป็นเตาบ่มเพาะโดยกำเนิด หากร่วมฝึกคู่กับนางจะได้รับการเสริมผลฝึกเป็นสองเท่า)
【ค่าความประทับใจปัจจุบัน: 20 (ป้อนกลับพลังฝึกปัจจุบัน 13 เท่า, ป้อนกลับแบบโจมตีรุนแรง 100 เท่า 0.1%, ค่าความประทับใจยิ่งสูง อัตราทวีคูณป้อนกลับพลังฝึกยิ่งสูง)】
"ศิษย์น้องน้อยที่รัก ศิษย์น้องพากเพียรเช่นนี้ ทำให้ศิษย์พี่ซาบซึ้งใจจริงๆ"
บัดนี้มีพลังฝึกขั้นสร้างฐานขั้นกลาง หากมองทั่วทั้งแดนศักดิ์สิทธิ์อสงไขย ม่อเฉินก็เป็นหนึ่งในศิษย์รุ่นเยาว์ระดับแนวหน้าแล้ว
ในเวลาเดียวกัน ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาพิศวงก็สมชื่อ
"ไม่ได้การ ศิษย์น้องน้อยถ้าหักโหมฝึกฝนทั้งวันทั้งคืน ร่างกายต้องเหนื่อยล้าพังทลายแน่"
ในฐานะศิษย์พี่ใหญ่ ข้าต้องทำอะไรสักอย่าง
ยอดเขาพิศวงไม่มีทรัพยากรอะไรนัก อาจารย์ลู่เหวินชิงไม่สนใจกิจธุระใดๆ ใช้วิธีสั่งสอนแบบปล่อยตามบุญตามกรรมกับศิษย์
แต่ศิษย์น้องจะให้เป็นเช่นนั้นไม่ได้
ดังนั้น ม่อเฉินจึงมาที่ถ้ำของลู่เหวินชิง เอ่ยปากขอศิลาวิญญาณจากนาง
ผลคือ ลู่เหวินชิงบอกว่าไม่มีเงิน แล้วโบกมือโยนม่อเฉินออกไป ปิดประตูถ้ำแน่นหนาไม่ยอมออกมา
ฉู่ชิงชิวที่กำลังจะออกไปพอดีมองเห็นม่อเฉินกลิ้งตกลงมาจากยอดเขา
ม่อเฉินเจ็บจนเขี้ยวกัดฟัน อาจารย์นี่มันไม่ใช่มนุษย์จริงๆ
ต่อให้เป็นขั้นสร้างฐาน กลิ้งตกลงมาจากที่สูงปานนั้น ก็เจ็บมากเหมือนกันนะ
"อาจารย์นี่ไม่น่าไว้วางใจเลย ศิษย์น้องน้อยเพิ่งเข้าร่วม ยังไม่มีทรัพยากรเลยแม้แต่น้อย ถ้ารู้งี้ เมื่อวานนี้ศิลาวิญญาณชั้นต่ำสิบก้อนนั้นไม่น่าเอาไปซื้อเหล้าให้นางเลย เก็บไว้ใช้กับศิษย์น้องน้อยดีกว่า"
ทันใดนั้น โต๊ะหินตัวหนึ่งก็ตกลงมาจากฟ้า กระแทกลงข้างเท้าของม่อเฉิน
ม่อเฉินกลืนน้ำลาย พูดเสียงเบาว่า "อา... อาจารย์ ข้าแค่... พูดเล่น..."
แม้จะเป็นคำพร่ำพรรณนาในใจที่เบาเพียงใด ลู่เหวินชิงก็ต้องได้ยินแน่นอน
ภายในถ้ำ ลู่เหวินชิงย่อมรู้ว่าม่อเฉินแค่พูดส่งเดช ไม่อย่างนั้นตำแหน่งที่โต๊ะหินหล่นมาคงไม่ใช่ข้างเท้าเขา
"เด็กนี่ คืนเดียวทะลวงสู่สร้างฐานขั้นกลางได้อีกแล้ว"
ลู่เหวินชิงหัวเราะเบาๆ "จะเอาเงินข้าไม่มีให้แน่ แต่ให้อาจารย์สังเกตความลับของเจ้าให้ดีๆ เถิด เจ้าก้อนหมึกดำ*"
ม่อเฉินยืนขึ้น ลู่เหวินชิงบอกว่านางไม่มีเงิน คาดว่าคงไม่มีเงินจริงๆ
อาจารย์ผู้นี้ทั้งขี้เกียจทั้งติดเหล้า ถึงมีเงินก็คงใช้ไปกับการดื่มเหล้าแล้ว
มาหานางเป็นการคิดผิดของม่อเฉินแท้ๆ
"ศิษย์พี่ใหญ่ไม่เป็นไรนะ?"
ฉู่ชิงชิวเดินมาอยู่ตรงหน้าม่อเฉิน
"ไม่เป็นไร ศิษย์น้องน้อย อาจารย์ของเราก็เป็นเช่นนี้แล"
ม่อเฉินกล่าว
ฉู่ชิงชิวไม่พูดอะไร ในใจถอนหายใจ
ศิษย์พี่ใหญ่เป็นคนดี เขาไปขอทรัพยากรฝึกฝนจากลู่เหวินชิงเพื่อนาง
แต่ลู่เหวินชิงหญิงชั้นต่ำผู้นี้ เป็นพวกขี้เหนียว ขนเส้นเดียวก็ไม่ยอมถอน
คนอย่างนาง มีคุณสมบัติอะไรให้ศิษย์พี่เรียกว่าอาจารย์?
ถ้าไม่ใช่เพราะตนอ่อนแอเกินไป หญิงชั้นต่ำอย่างลู่เหวินชิงน่ะหรือจะคู่ควรเป็นอาจารย์ของตน?
นางก็ไม่คู่ควร!
"ศิษย์พี่ ข้าออกไปข้างนอกพักหนึ่ง"
ฉู่ชิงชิวเอ่ยปาก
ทรัพยากรที่ต้องใช้ในการฝึกฝน นางจัดการด้วยตัวเองได้
"แล้วจะกลับมากินข้าวไหม!"
ฉู่ชิงชิวเดินไปไกลแล้ว
ส่วนม่อเฉินก็ครุ่นคิดเรื่องทรัพยากรในใจ
แดนศักดิ์สิทธิ์อสงไขยทุกเดือนจะมีการจัดสรรทรัพยากรให้แก่ยอดเขาต่างๆ ตามกำหนด
ม่อเฉินกะประมาณว่า ทรัพยากรที่แดนศักดิ์สิทธิ์จัดสรรมา เกรงว่าถูกลู่เหวินชิงยึดไปหมด
สู้หาวิธีให้ทรัพยากรที่แดนศักดิ์สิทธิ์จัดสรรมาทุกเดือนมาตกอยู่ในมือของตนเสียดีกว่า เช่นนี้ทรัพยากรก็จะถึงมือศิษย์น้องทั้งหมด
หากเป็นเมื่อก่อน ม่อเฉินเป็นเพียงคนกระจอกไร้น้ำหนักเสียง แต่ตอนนี้เขาเป็นถึงขั้นสร้างฐานขั้นกลาง เป็นหนึ่งในกลุ่มศิษย์แนวหน้าของแดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว นับว่ามีสิทธิ์มีเสียงอยู่บ้าง
เพิ่งคิดอยู่ บันทึกเทพธิดาต่างภพก็เปิดออกมาโดยพลัน
ม่อเฉินประหลาดใจ ก่อนจะเห็นข้อความที่ปรากฏเด่นชัดบนนั้น
【เทพธิดาอันดับ 138 ฉู่ชิงชิว กำลังถูกซุ่มโจมตีที่เชิงเขายอดเขาพิศวง ในแดนศักดิ์สิทธิ์อสงไขย】
แถมยังระบุตำแหน่งที่ตั้งออกมาด้วย
"เวร!"
ม่อเฉินโกรธจัด พุ่งตัวออกไปทันที "เหลือร้ายนัก กล้ามาซุ่มโจมตีศิษย์น้องข้าที่เชิงเขายอดเขาพิศวง ไม่รู้หรือว่าศิษย์น้องของข้า? เป็นศิษย์ของเซียนกระยำ缥渺ผู้เป็นมหาปราชญ์ขั้นกำเนิดวิญญาณ?"
"นี่มันไม่เห็นยอดเขาพิศวงอยู่ในสายตา!"
"ข้าจะดูหน่อยว่า เป็นไอ้ตัวไหนที่ตาดำ ๆ!"