ฤดูใบไม้ผลิผ่านไป ฤดูหนาวก็มาเยือน เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วจนถึงฤดูเก็บเกี่ยวอีกครั้ง หลังจากการเก็บเกี่ยวอย่างเร่งรีบเสร็จสิ้น จางซูเฟินก็แต่งตัวให้สวยงามเตรียมเข้าเมือง
ตอนนี้เธอไม่ใช่สาวน้อยผิวคล้ำอีกต่อไปแล้ว เรียกว่าเป็นทั้งผิวขาวทั้งหน้าตาดี ผู้ชายเห็นก็ชอบ ผู้หญิงเห็นก็ไม่หมั่นไส้ มองแล้วเป็นเด็กสาวที่ดูสะอาดสะอ้าน
ระหว่างทางเข้าเมือง เธอเห็นฉินจิงหรู กำลังจะไปตาบอดกับซาจู่หรือเปล่านะ?
จางซูเฟินเรียกเธอแล้วถามว่า "จิงหรู? นี่เธอจะเข้าเมืองไปหาพี่สาวเธอเหรอ?"
ฉินจิงหรูทำหน้าอาย ๆ แต่แอบภูมิใจตอบกลับว่า "ซูเฟิน? ใช่ แล้วก็พี่สาวฉันแนะนำหนุ่มในเมืองให้ฉันด้วย กำลังจะไปดูตัวกัน"
จางซูเฟินแกล้งทำเป็นเสียงอิจฉาพูดว่า "พี่สาวเธอดูแลเธอดีจังเลยนะ แถมยังแนะนำหนุ่มในเมืองให้อีก งั้นฉันคงได้กินขนมแต่งงานเธอแน่เลย"
ฉินจิงหรูตอบกลับอย่างมีความสุขว่า "วางใจได้เลย ของเธอไม่มีทางขาด แล้วเธอเข้าเมืองมาทำไมล่ะ?"
จางซูเฟินบอกว่า "แม่ให้ฉันซื้อของแต่งตัวผู้หญิงน่ะ แล้วฉันก็กำลังจะพูดเรื่องแต่งงานเหมือนกัน"
"มีคนบอกว่าเป็นใครหรือยัง?" ฉินจิงหรูถาม
จางซูเฟินตอบว่า "ไม่รู้สิ เพิ่งจะเริ่มพูดกัน ดูไปก่อนแล้วกัน"
หลังขึ้นรถแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้คุยกันมากนัก เพราะเมารถจริง ๆ
ถึงที่หมายแล้ว ทั้งสองคนแยกย้ายกัน ฉินจิงหรูไปที่บ้านเลขที่ 95 ตรอกหนานลั่วกู่ ส่วนจางซูเฟินก็เดินสำรวจต่อไป มาแล้วทั้งทีก็ต้องดูให้ละเอียด
พอได้เวลาใกล้ ๆ ก็จะใช้ข้ออ้างว่ามาถามฉินจิงหรูว่าจะกลับบ้านวันนี้หรือเปล่า เพื่อเข้าไปที่บ้านเลขที่ 95 ไม่เช่นนั้นถ้าเดินเข้าไปในลานบ้านคนอื่นโดยไม่มีธุระ ก็จะถูกซักถาม และถ้าอธิบายไม่ได้ว่ามาทำอะไร ก็อาจถูกจับได้ว่าเป็นสายลับ
วันนี้เป็นวันหยุด ลานบ้านสี่เหลี่ยมมีสาวสวยอย่างฉินจิงหรูมาเยือนก็ต้องครึกครื้นเป็นธรรมดา ซวีต้าเหมาต้องแอบไปวนเวียนอยู่รอบ ๆ แน่นอน เขาเป็นพวกโรคจิตอบายมุข เป็นมือปราบหญิงพรหมจารีชื่อดังในนิยายลานบ้านสี่เหลี่ยม
เมื่อเดินไปใกล้ ๆ ก็เห็นซวีต้าเหมากำลังพูดอะไรบางอย่างกับฉินจิงหรู คิดว่าคงจะนินทาซาจู่เป็นแน่
จางซูเฟินเรียก "จิงหรู"
ฉินจิงหรูได้ยินเสียงเรียกก็หันไปดู เห็นเป็นจางซูเฟิน ก็รีบถามว่า "ซูเฟิน เธอมาได้ยังไง? มีอะไรเหรอ?"
ซวีต้าเหมาได้ยินเสียงเรียกฉินจิงหรูก็หันไปมอง แล้วก็ต้องจ้องตาไม่กะพริบ คิดในใจว่าทำไมผู้หญิงคนนี้สวยน่ามองขนาดนี้ ดูแล้วชวนให้รู้สึกชอบ
"คุณซูเฟินเป็นเพื่อนกับจิงหรูเหรอ?" ซวีต้าเหมาทำเป็นคุ้นเคยยิ้มแหย ๆ ถาม
จางซูเฟินตอบว่า "เราสองคนมาด้วยกันวันนี้ ฉันจะถามว่าวันนี้เธอกลับบ้านหรือเปล่า ส่วนคุณนี่เป็นหนุ่มที่มาดูตัวกับจิงหรูวันนี้เหรอ?"
ซวีต้าเหมารีบส่ายหน้า "เปล่า ๆ ฉันกับพี่สาวเธอและหนุ่มดูตัวเป็นเพื่อนบ้านในลานเดียวกัน เธอแค่มาถามฉันเรื่องหนุ่มดูตัวของเธอ"
จางซูเฟินถามต่อ "แล้วจิงหรู เธอดูตัวเป็นยังไงบ้าง?"
ฉินจิงหรูทำหน้าไม่พอใจตอบว่า "ไม่ต้องพูดถึงเลย ผู้ชายคนนั้นแก่แล้วก็ไม่รักความสะอาด นอกเสียจากงานจะดี ที่เหลือก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี"
จางซูเฟินปลอบว่า "ยังไงก็ต้องมีข้อบกพร่องบ้างแหละ ไม่งั้นตอนนี้ใครจะยอมแต่งงานกับสาวบ้านนอก ลูกคนนี้ทะเบียนบ้านตามแม่ แค่ไม่พิการก็บุญเท่าไหร่แล้ว"
ซวีต้าเหมาพูดพร้อมกับลดค่าซาจู่และชมทั้งสองคนว่า "เฮ้ย พูดแบบนั้นได้ยังไง พวกเธอหน้าตาสวยขนาดนี้ มีคนอยากแต่งอีกเยอะแยะ ซาจู่เขาไม่ไหวหรอก ฟังจากฉายาของเขาก็รู้เลย"
"เธอก็เพิ่งเจอเขาครั้งแรก ลองทำความรู้จักให้มากขึ้นอีกหน่อย ถ้าไม่ได้จริง ๆ ก็เลิกกันไป" จางซูเฟินไม่ได้ตอบเขา แต่กลับแนะนำฉินจิงหรูให้ลองดูอีกสักหน่อย ถ้าไม่ได้ก็ค่อยเปลี่ยน
ซวีต้าเหมาเห็นจางซูเฟินไม่ตอบคำพูดของเขา ก็หาเรื่องคุยด้วยว่า "คุณซูเฟินมีแฟนหรือยัง?"
จางซูเฟินถึงกับมองหน้าเขา "ยังเลย คุณจะแนะนำให้ฉันเหรอ?"
ซวีต้าเหมาหน้าด้าน ๆ พูดว่า "เธอดูฉันเป็นยังไง? พี่ต้าเหมาอย่างฉันเป็นพนักงานฉายหนัง ดีกว่าพ่อครัวเหม็น ๆ คนนั้นเยอะ ถึงฉันเพิ่งหย่าแต่ก็ยังไม่มีลูกนะ! ไป ๆ พี่ต้าเหมาพาเธอสองคนไปกินข้าว คุยกันระหว่างทานอาหารดีกว่า"
ฉินจิงหรูพอได้ยินว่าจะได้กินฟรีก็แอบดีใจแต่ทำเป็นพูดว่า "แบบนี้ไม่ดีมั้ง?"
จางซูเฟินพูดว่า "ใช่สิ เพิ่งเจอกันครั้งแรก จะให้เธอเลี้ยงข้าวได้ยังไง"
ซวีต้าเหมาทำเป็นใจกว้างโบกมือใหญ่แล้วพูดว่า "เฮ้ย ฉันแค่อยากทำความรู้จักกับคุณซูเฟิน นี่ก็ถือว่าเป็นการดูตัวแล้ว ดูตัวแล้วจะไม่กินข้าวได้ยังไง จิงหรูก็นับว่าเป็นแม่สื่อให้เราแล้ว"
"ไปกันเถอะ ๆ ฉันเลี้ยงเป็ดปักกิ่งร้านเปี้ยนฟ่างให้พวกเธอ!" พูดพร้อมกับดันสองคนให้เดินไป
พอถึงร้านก็สั่งเป็ดย่างสองตัวอย่างใจกว้าง แถมยังให้พนักงานเอาซากโครงเป็ดไปต้มเป็นซุปอีกด้วย
จากนั้นก็เริ่มคุยกับจางซูเฟิน ถามเรื่องครอบครัว ว่ามีความตั้งใจจะแต่งงานเข้าเมืองมาอยู่ด้วยไหม
แถมยังรู้จักเอาหน้าตัวเองว่า "ภรรยาเก่าของฉันเป็นคุณหนูทุนนิยม ส่วนฉันเป็นชนชั้นกรรมกรที่มีพื้นเพดี ต้องตัดขาดกับพวกนั้นให้ชัดเจน จะไม่ยอมให้เงินทองของพวกนั้นมาทำให้ฉันเสื่อมทรามเด็ดขาด"
จางซูเฟินพูดตรง ๆ ว่า "ฉันไม่ใช่สาวบ้านนอกคนอื่นที่จะให้ใครมาบีบขยี้ได้ตามใจ ฉันไม่ได้ใจร้ายอะไร แต่ก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรด้วย ถ้าเธออยากหาคนที่เอาอกเอาใจเธอเหมือนเจ้า อย่ามาหาฉัน"
ซวีต้าเหมาตีอกชกตัวรับรองว่า "ฉันซวีต้าเหมาเป็นคนที่รักภรรยาที่สุด เรื่องซักผ้าทำกับข้าวในบ้านฉันทำได้หมดเลย! เธอวางใจได้เลย!"
จางซูเฟินทำท่าเหมือนเริ่มสนใจ "งั้นฉันต้องไปบอกพ่อแม่ฉันก่อน"
ซวีต้าเหมาได้ยินแล้วคิดว่ามีหวัง! รีบพูดว่า "สมควรแล้ว ๆ บ้านเธออยู่ไหน? ให้ฉันหาวันที่สะดวกไปสู่ขอนะ"
จางซูเฟินบอกว่า "บ้านฉันอยู่ข้างหมู่บ้านชินเจีย เธอหาเวลามาเดือนพฤศจิกายนก็แล้วกัน"
ซวีต้าเหมาพูดว่า "งั้นวันหยุดแรกของเดือนพฤศจิกายนฉันจะไปเลย"
หลังกินข้าวเสร็จ ตกลงเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อย ซวีต้าเหมาก็จะไปส่งจางซูเฟินขึ้นรถกลับบ้าน
จะไปได้ยังไง? จางซูเฟินเพิ่งสำรวจที่ไว้เพื่อจะไปตอนกลางคืน เลยปฏิเสธทันทีว่า "เธอกลับไปก่อนเถอะ ของที่แม่ให้ซื้อฉันยังไม่ได้ซื้อเลย"
ซวีต้าเหมายังอยากอวดดี "แม่สามีให้ซื้ออะไร? ฉันพาไปซื้อเอง"
จางซูเฟินปฏิเสธว่า "เรายังไม่ได้ตกลงกันแน่นอน จะให้เธอออกเงินให้ฉันก็ไม่ดี ไว้ทีหลังเถอะ เธอพาจิงหรูกลับลานบ้านไปก่อนเลย"
ซวีต้าเหมาทำหน้าเสียดาย "งั้นก็ได้ เธอระวังตัวด้วยล่ะ"
หลังจากแยกกัน จางซูเฟินก็ไปสำรวจที่ต่อ
ส่วนซวีต้าเหมาพาฉินจิงหรูกลับมาแล้วก็รีบไปอวดซาจู่ทันทีว่า "ซาจู่ ไอ้ตาฉันจะแต่งงานอีกแล้ว แถมเมียคนนี้สวยกว่าพี่หญิงฉินของเธออีก เป็นสาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง"
ซาจู่ได้ยินแล้วก็โมโห ตัวเขาเองที่กำลังจะดูตัว น้องสาวของพี่ฉินอย่างฉินจิงหรูยังไม่มองเขาเลย แล้วซวีต้าเหมาไอ้เลวจริง ๆ ยังจะแต่งงานอีก!
รีบเถียงกลับทันที "ผู้หญิงคนนั้นคงตาบอดหรือเปล่า ถึงได้มองขึ้นกับไอ้อย่างแก! หรือว่าแกหลอกแต่งกัน?"
ซวีต้าเหมาสั่นขา ยิ้มเยาะ แล้วพูดว่า "เฮ้ย ทำไมได้ล่ะ พี่ต้าเหมาอย่างฉันมันมีเสน่ห์! แกน่ะ เกิดมาชาตินี้ก็ได้แต่อยู่เป็นโสดไปตลอดชีวิตแหละ!"
อีจงไห่กับป้าอ้ายที่อยู่ข้าง ๆ ได้ยินคำว่าโสด ก็ทำหน้าตาไม่ค่อยดี พวกเขาเป็นคนที่ทนฟังคำว่าโสดไม่ได้มากที่สุด เพราะมันแทงใจจริง ๆ
ส่วนซาจู่พอได้ยินคำพูดนั้นก็โมโหจนสูญเสียสติ กระโดดถีบซวีต้าเหมาทันที แต่ใครจะรู้ว่าซวีต้าเหมาคนนี้ก็ถูกซาจู่ตีจนชิน เดินหนีได้ทันที
สองคนนี้อยู่ด้วยกันมาเกือบ 30 ปี ใครจะไม่รู้จักใคร! พอพูดจาไม่เพราะก็ต้องรีบวิ่งหนี ตีกันจนชินไปแล้ว
ทั้งสองคนก็วิ่งไล่กันรอบลานบ้านอีกครั้ง สาละวนวุ่นวายไปหมด
ยายหูหนวกก็มองพวกเขาแล้วบ่นพึมพำ "ซวีต้าเหมาเด็กนิสัยเสียคนนี้ มาข่มเหงหลานที่รักของฉันอีกแล้ว!"
โลวเส้าเอ๋อ อดีตภรรยาของซวีต้าเหมา ถูกซวีต้าเหมาไล่ออกจากบ้าน มาอาศัยอยู่ที่บ้านยายหูหนวก ได้ยินยายหูหนวกพูดก็พยักหน้าเห็นด้วย ใช่แล้ว ไอ้เด็กนิสัยเสียจริง ๆ!
ส่วนยายหูหนวกมองโลวเส้าเอ๋อที่กำลังพยักหน้า ก็เกิดความคิดขึ้นในใจขึ้นมา