“เอ่อ เรื่องมันก็เป็นอย่างนี้น่ะเจ้าคะ หัวหน้าเผ่า” อันอวี๋เกาหัวอย่างขัดเขิน สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้สองตัวมาตีกันต่อหน้าเธอ เรื่องนี้ยังไงก็รู้สึกว่ามันไม่สมควรเลย
เธอไปตามหลานชิงกับหัวหน้าเผ่ามาด้วยตัวเอง ก็เพื่อรักษาหน้าให้สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้สองตัวนี้บ้าง
ฟังอันอวี๋เล่าเรื่องคร่าว ๆ จบ เมียสิ่งมีชีวิตมารทั้งสองก็นิ่งไปชั่วขณะ สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้โดยธรรมชาติแล้วจริง ๆ ก็ยังเป็นนักสู้ ถ้าไม่ใช่เพราะเมียสิ่งมีชีวิตมารคอยควบคุมเผ่ามาตลอด ก็ไม่รู้ว่าจะกลายเป็นแบบไหนไปแล้ว พวกนางก็ดูออก เด็กหนุ่มสองตัวนี้ต่างก็มีใจให้อันอวี๋ แต่มองแววตาใสซื่อของอันอวี๋แล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าไม่ชอบทั้งคู่
“ขอโทษด้วยนะหลานชิง ลูกข้าไม่รู้เรื่อง” ตู้มองหลานชิงด้วยสีตาเสียใจ ยังไงก็เป็นลูกตัวเธอที่ลงมือก่อน คิดไม่ถึงว่าเฟยอวิ๋นที่ปกติดูเรียบร้อย ทั้งยังชอบออดอ้อนเธอ พอหันหลังก็ก่อเรื่องใหญ่โตให้เห็นเลย
“ลูกข้าไม่รู้จักความหนักเบา เดี๋ยวข้าจะให้หมอยาในเผ่าข้าจัดยาสมุนไพรไปให้เจ้า แล้วก็ชดเชยด้วยข้าวสารอีกหน่อย เจ้าว่าดีไหม”
“หัวหน้าเผ่า พวกเรามาก็เกรงใจอยู่แล้ว ทั้งยังมาอยู่ในถิ่นเผ่าเสือดาว จับปลาอีก จะมารับของอะไรเพิ่มอีกได้ล่ะเจ้าคะ ขอเพียงยาสมุนไพรสักหน่อยพอประคบแผลก็ได้แล้ว” หลานชิงรีบยิ้มตอบ ดีที่หัวไป๋เหมียนแค่ถูกอัดลงไปในพื้นหิมะ ไม่ใช่บนน้ำแข็ง ถ้าเป็นบนน้ำแข็งคงร้ายแรงกว่านี้
พอแม่สิ่งมีชีวิตมารอยู่ด้วย สิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ทั้งสองก็เงียบกริบเชียว
ไป๋เหมียนฟังที่แม่สิ่งมีชีวิตมารพูดก็แอบน้อยใจอยู่นิด ๆ เขาถูกซะขนาดนั้น แม่สิ่งมีชีวิตมารยังจะมานึกถึงเรื่องเกรงใจอีก