“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไง ถ้าหลิวชิงได้ยินเข้าจะทำยังไงล่ะ” อันอวี๋ขมวดคิ้วถาม เธอไม่เคยคิดเลยว่าผู้ชายจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสา ตอนอยู่ยุคปัจจุบัน ช่วงที่เธอยังไม่ประสีประสากับเรื่องบางอย่าง พวกผู้ชายเหล่านั้นก็สัมผัสกับภาพยนตร์ต้องห้ามกันไปนานแล้ว แต่พอโตเป็นผู้ใหญ่กลับห่อหุ้มตัวเองให้ดูใสซื่อบริสุทธิ์ จนเธออดขำไม่ได้
แต่โลกใบนี้ไม่มีสิ่งเหล่านั้น เธอจึงยินดีจะเชื่อว่าเฮยหลินกับหลิวชิง “บริสุทธิ์สะอาด”
เฮยหลินเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาดำขลับเป็นประกายเหมือนหินสีดำที่ฝังอยู่บนสร้อยคอเส้นที่เธอมอบให้ จู่ ๆ อันอวี๋ก็สังเกตเห็นว่าเฮยหลินชอบเงยหน้ามองเธอจากมุมนี้ ใบหน้าของเขามีลายสิ่งมีชีวิตมารอยู่สองเส้น ชัดเจนพอจะย้ำเตือนเธอว่าเขามีความสามารถที่จะเอาชีวิตรอดได้ด้วยตัวเองอย่างแน่นอน แต่เขากลับเคยชินกับการก้มตัวลง วางตัวเองไว้ในตำแหน่งของผู้อ่อนแอ ปล่อยให้เธอมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เมียอสูรเป็นใหญ่… อันอวี๋ การที่เธอมองข้ามพวกเราไปต่างหากถึงจะเป็นเรื่องปกติ แค่เธอมองเห็นพวกเราตอนที่ต้องการใช้พวกเรา พวกเราก็พอใจแล้ว…” เมื่อเห็นสายตาพินิจพิเคราะห์ของอันอวี๋ เฮยหลินก็แทบอยากจะแสดงทุกสิ่งทุกอย่างของตัวเองให้เธอเห็น ทั้งร่างกายและจิตวิญญาณของเขา…
สัตว์เพศผู้จะแข็งแกร่งหรือมีประโยชน์แค่ไหน แล้วอย่างไรเล่า ยังไม่ดีเท่าการได้อยู่กับเจ้าเมียที่เก่งกาจและเอาใจใส่ ใช้ชีวิตอย่างราบรื่น
เขาเองก็คิดเช่นนั้น
แค่เธอมองเห็นพวกเขา ก็ถือว่าให้ความหวานแก่พวกเขามากพอแล้ว