อวิ๋นเหอเห็นอันอวี๋จ้องแขนตัวเองด้วยแววตาเป็นประกาย ก่อนจะเลื่อนไปมองแขนของตัวเองแล้วหางก็ตกอย่างเห็นได้ชัด นางก็อดขำไม่ได้
ช่างเป็นลูกสิ่งมีชีวิตมารที่ยังไม่โตเต็มวัยจริงๆ ลูกเสือดาวถ้าจะกำยำเหมือนเสือดาวโตเต็มวัย จะยังเรียกมันว่าลูกเสือดาวได้ยังไง
แต่เดิมลูกเมียที่สูญเสียแม่นางไป ทั้งเผ่าก็จะช่วยกันเลี้ยงดูจนเติบใหญ่ แต่นิสัยของอันอวี๋เมื่อก่อนช่างแข็งกระด้างนัก ต่อให้ทุกคนอยากยื่นมือเข้าช่วย ก็เหมือนกับไปทิ่มแทงบาดแผลของนาง ทันใดนั้นเด็กสาวเสือดาวก็กลายเป็นเม่นชูหนามแหลมคม เตือนสิ่งมีชีวิตมารทุกตนว่านางไม่ได้น่าสงสาร
ที่จริงแล้วคนในเผ่ามองดูก็รู้สึกปวดใจเช่นกัน
ตอนนี้ที่เห็นอันอวี๋ดีขึ้น อวิ๋นเหอก็ดีใจไม่น้อย
หิมะหนาถูกต้อนออกไปสองข้าง เผยให้เห็นพื้นดินสีดำปนเหลืองที่เย็นจัดจนแข็งกระด้าง สีดินหม่นๆ ปนกับเศษรากหญ้าแข็งและเกล็ดน้ำแข็งตามรอยแตกของพื้นดิน อันอวี๋ใช้เปลือกไม้แห้งกระทุ้งพื้น ส่งเสียงดังกรอบแกรบเบาๆ
หลานชิงพาสามีสิ่งมีชีวิตมารของตนมา พลางเรียกไป๋เหมียนมาด้วย ไป๋เหมียนไม่ค่อยเต็มใจนัก แต่พอเห็นเงาร่างของอันอวี๋ ก็รีบหยิบเปลือกไม้ให้ตัวเองแล้วกระโดดออกทางหน้าต่าง ระหว่างกระโดดก็ยังพะวงว่ากริยาของตนงดงามหรือไม่ อันอวี๋มองอยู่รึเปล่า ท่วงท่าอ่อนช้อยพอจะอวดสรีระนุ่มนวลของเขาได้ไหม แต่น่าเสียดายที่เหลือบหางตาดู อันอวี๋ก็ก้มหน้าก้มตาโกยหิมะตลอด
ไม่นาน อันอวี๋ก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นบ้าง นางเลียนแบบอวิ๋นเหอ ถกแขนเสื้อขึ้นถึงข้อศอก
ไป๋เหมียนอยู่ทางฝั่งของหลานชิงโกยหิมะพลางแอบมองแผ่นหลังของอันอวี๋เป็นระยะ เขาลูบปอยผมที่หน้าผากบ่อยๆ หวังให้ตัวเองดูงดงามขึ้น หนุ่มสิ่งมีชีวิตมารได้ลิ้มรสความรู้สึกแอบรักเป็นครั้งแรก รู้สึกเพียงว่าทุกอิริยาบถของอีกฝ่ายล้วนดึงรั้งหัวใจของเขา