"หิมะกองสูงถึงหน้าต่างแล้ว จะกวาดยังไงก็ไม่หมด เก็บกวาดไปด้วยกันเลยเถอะ" อันอวี๋ผลักหิมะผ่านม่านใบไม้ออกไปข้างหน้า แล้วเลิกม่านขึ้น ปรากฏว่าไม่มีหิมะเลื่อนเข้ามาในบ้านอีกแล้ว ฟ้ายังสลัว แต่หิมะบนพื้นขาวสว่างจนจับตา พอเลิกม่านขึ้นแสงสีขาวก็ส่องลอดเข้ามาในบ้านทันที ไอหนาวพัดกลบความอบอุ่นบางเบาในห้อง
อันอวี๋เพิ่งเห็นว่าหิมะหยุดแล้ว
เธอใช้เปลือกไม้แผ่นแบน ๆ เริ่มโกยหิมะ หิมะลงหนักขนาดนี้ส้วมก็คงถูกฝังไปแล้ว แต่เรื่องมันก็เกิดขึ้นแล้ว อันอวี๋ได้แต่อดทนทำงานต่อไปก่อน เพิ่งจะโกยไปได้ไม่กี่ที ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นข้าง ๆ เฮยหลินแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ถือพลั่วเปลือกไม้มาด้วยตั้งใจจะมาช่วย
"เจ้าไปเก็บกวาดหิมะที่หน้าต่างห้องนอนเถอะ คาดว่าหิมะคงกดทับใบไม้เต็มแล้ว" อันอวี๋ผงกคางไปทางเขา เฮยหลินเชื่อฟัง หันหลังเดินไปที่ห้องนอนก่อน ในแดนสิ่งมีชีวิตมาร เตียงนอนใหญ่จะวางชิดหน้าต่าง บนเตียงกองหนังสัตว์เป็นพะเรียง ถ้าหิมะเข้ามาล่ะก็แย่แน่
ยังดีที่เฮยหลินไว้ใจได้ เขาทำงานละเอียดลออ เธอแค่ต้องจัดการให้เรียบร้อยทางฝั่งหน้าต่างนี้ก็พอ
ประตูผลักไม่เปิดเลย หลิวชิงไปจุดไฟ ต้มน้ำร้อนก่อน หันกลับมาก็เห็นอันอวี๋ยื่นตัวออกไปนอกหน้าต่างกว่าครึ่ง เหลือแต่หางที่ตั้งแข็งเกร็งช่วยพยุงตัวไว้ให้สมดุล
เขานึกขึ้นได้ว่าวันนั้นดันทำอันอวี๋เจ็บ ความรู้สึกผิดท่วมท้นใจจนหยุดไม่อยู่ เธอถึงกับไม่ได้ว่าเขาเลยสักคำ เอาแต่หลบเข้าห้องอดทนความเจ็บไว้เงียบ ๆ พอคิดถึงตรงนี้ หลิวชิงก็รีบบอกให้อันอวี๋หยุดเถอะ เดี๋ยวเขาทำเอง