ลูกแมวน้อยไม่ต้องสอบก็เข้ามหาวิทยาลัยได้ บรรดารุ่นพี่แมวทั้งเหมียวทั้งหลายในรั้วมหาวิทยาลัยล้วนอ้วนตุ๊ต๊ะ ต่อให้ผู้คนเดินขวักไขว่บนถนน พวกมันก็นอนแผ่อยู่ตรงนั้นหลับสบาย ยามปกติแค่ถืออาหารส่งเสียงเมี้ยวสองที มันก็จะเดินบิดพุงกลมปุ๊กลุกมาหา มาเดินคลอเคลียถูไถคนนั้นทีคนนี้ที แต่ละตัวล้วนนิสัยดีเหลือเกิน
อันอวี๋พลันนึกขึ้นได้ว่า วันหนึ่งตอนเธอให้อาหารรุ่นพี่แมว มองดูลูกแมวกินอาหารตรงหน้าพลางส่งเสียงเหมียวอูเหมียวอู หางเชิดขึ้นสูงแสดงอารมณ์เบิกบานของเจ้าแมวน้อย สัตว์อย่างแมวนั้น หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดู แต่กรงเล็บกลับคมกริบ เธอกลัวถูกข่วน เลยได้แต่มองไม่เคยจับ
ทว่าวันนั้นกลับผิดปกติ หลังจากอันอวี๋ให้อาหารรุ่นพี่แมวเสร็จ เธอกลับนั่งยอง ๆ อยู่ตรงนั้นไม่ยอมไปไหน รุ่นพี่แมวเองก็เป็นนักรีดไถอาหารมืออาชีพ รู้ดีว่ากินเสร็จแล้วก็ต้องเอาสีสันเข้าล่อ มันเอาขนปุยฟูทั้งตัวมาคลอเคลียรอบตัวเธอ เธออดใจไม่ไหว ยื่นนิ้วชี้ดันหัวปุกปุยของรุ่นพี่แมวเบา ๆ ทีหนึ่ง แต่การดันครั้งนี้ไม่ธรรมดา รุ่นพี่แมวยิ่งถูไถหนักกว่าเดิม เธอเลยเผลอจับขนจริงที่เงาวาวดุจแพรไหมเข้าให้
หางของมันชูขึ้นสูง เวลาคลอเคลียเธอทีไรก็มักจะปัดโดนแขนเธอโดยไม่ตั้งใจ อันอวี๋ลูบไล้จากหัวแมวไปจนถึงหางแมว ตัวแมวน้อยอบอวลไปด้วยกลิ่นแมวอ่อน ๆ อบอุ่น ทั้งตัวนุ่มนิ่ม มีเพียงหางที่สัมผัสแล้วออกจะแข็ง ๆ หน่อย ความรู้สึกแปลกใหม่ทำเอาอันอวี๋เผลอบีบหางรุ่นพี่แมวเบา ๆ
ปลายนิ้วเพิ่งบีบเส้นขนหางที่หยาบแข็งเส้นหนึ่ง รุ่นพี่แมวที่ปกติอ่อนโยนพลันสะดุ้งแข็งค้างไปทั้งตัว เสียงร้องก็แหลมขึ้น ร่างกายบิดหมุนร้อยแปดสิบองศาดึงหางออกจากมือเธอ ทั้งยังทำสีหน้าตื่นตระหนกไม่แน่ใจจ้องมองเธอ