เนื่องจากหลานชิงเป็นเมียสิ่งมีชีวิตมารต่างถิ่น หลิวชิงและเฮยหลินจึงเลือกนั่งฝั่งไกลที่สุด อันอวี๋เป็นคนง่าย ๆ สบาย ๆ นั่งตรงกลางพอดี หลิวชิงตักให้อันอวี๋เต็มชาม ยกปลาทั้งตัวใส่ลงในชามของนาง
อันอวี๋ใช้ตะเกียบไม้แบ่งปลาออกเป็นสามส่วน คีบใส่ชามของทั้งสองคน ปลาแถวนี้ในสายตานาง ต่อให้ฉลาดขึ้นอีกยี่สิบส่วนก็ยังโง่เต่าอยู่ดี จับง่ายจะตาย ไม่ต้องประหยัดขนาดนี้ก็ได้
หลิวชิงเม้มริมฝีปาก มองเนื้อปลาที่เพิ่มขึ้นมาในชามพลันรู้สึกตื้นตัน หว่างคิ้วและหางตาเปื้อนยิ้มอ่อนโยน ตั้งแต่มีอันอวี๋มา การได้กินอิ่มก็กลายเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้ว
ระบบย่อยอาหารของเขาค่อย ๆ ชินกับความอบอุ่นที่เติมเต็ม จนแทบลืมสภาพอนาถเมื่อครั้งต้องอดอยาก วันที่ท้องบีบเกร็งเป็นตะคริวด้วยความหิวโหยนั้นห่างไกลจากเขาไปแล้ว
หลิวชิงเงยหน้าขึ้น แต่บังเอิญเห็นสายตาของไป๋เหมียนที่มองมาด้วยแววอิจฉาอยู่บ้าง เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจกับสายตาของไป๋เหมียน คงเพราะอายุของเขาดูไล่เลี่ยกับอันอวี๋กระมัง เขาคิด