ทำไมเมื่อก่อนไม่รู้สึกเลยนะ ว่าอันอวี๋กับหลิวชิงจะสนิทสนมกันขนาดนี้
เป็นสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้ ทำแบบนี้มันเหมาะจริงหรือ?
“เฟยอวิ๋นถามข้าว่าเจ้าอยู่ที่ไหน ข้าไม่ได้บอก เขาเลยตามรอยเท้าไปหา ข้ากลัวว่าถ้ำของพวกเราจะถูกสิ่งมีชีวิตมารอื่นยึด เลยไม่ได้ตามไป…” หลิวชิงเซถลาชนตัวพี่ชายตัวเอง ขายังชาอยู่ พอออกแรงก็ยิ่งชาไปทั้งต้นขา เจ็บจนหน้าเหยเก แต่ก็ยังรีบอธิบาย
ถึงตอนนี้จะรู้แล้วว่าอันอวี๋ไม่ใช่อันอวี๋คนเดิม เฟยอวิ๋นก็คงไม่ทำอะไรอันอวี๋ แต่เฟยอวิ๋นดูเหมือนจะคิดกับอันอวี๋แบบเดียวกับไป๋เหมียน เขาก็อดกังวลไม่ได้
“ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ไม่ทำร้ายเจ้าก็ดีแล้ว ถ้าเขาทำอะไรอีก เจ้าก็บอกข้า สิ่งมีชีวิตมารของพวกเราเอง จะปล่อยให้สิ่งมีชีวิตมารอื่นรังแกได้ยังไง” อันอวี๋ขมวดคิ้ว นึกถึงที่เฟยอวิ๋นลงมือหนักกับไป๋เหมียนได้ขนาดนั้น ก่อนหน้านี้ตอนนางไม่รู้ คงทำอะไรไว้อีกมาก
ยังไงก็เป็นสิ่งมีชีวิตมาร ต่อให้ถูกควบคุมก็ยังมีสัญชาตญาณเถื่อนอยู่ดี
ดูท่าจะคิดว่าสิ่งมีชีวิตมารเพศผู้แถวนี้เชื่องเหมือนเฮยหลินกับหลิวชิงไม่ได้จริง ๆ ก่อนก็มีหานมู่ปากมาก หลังก็มีเฟยอวิ๋นเหิมเกริม
คำพูดของอันอวี๋ทำให้หลิวชิงพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
จะไม่ให้สิ่งมีชีวิตมารอื่นรังแก
ความหวาดหวั่นที่เกาะกุมอยู่ในอกเมื่อครู่ พอมันหายวับไปในทันทีที่ได้ยินประโยคนี้
จิตใจที่หวาดกลัวและตึงเครียดสุดขีดตอนอยู่ต่อหน้าเฟยอวิ๋นตามลำพัง บัดนี้กลับหย่อนคลายลง จู่ ๆ ก็รู้สึกราวกับถูกอันอวี๋ปกป้องขึ้นมาอย่างแรงกล้า