ทุบลงไปติดๆ กันหลายครั้ง น้ำแข็งหนาๆ ก็มีแค่รอยแตกเล็กๆ อันอวี๋เงียบงันโอบก้อนหินเดินไปหาเสือดาวตัวใหญ่ เปลี่ยนที่เจาะหลุมน้ำแข็งอีกจุด อาจเพราะอีกฝ่ายมีประสบการณ์เจาะน้ำแข็งมากกว่า ไม่นานผิวน้ำแข็งก็ปริแตกเป็นรอยร้าว
อันอวี๋เกือบถอยหลังตามสัญชาตญาณ คิดขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายกำลังช่วยตนเจาะน้ำแข็งให้ จึงฝืนยืนทรงตัวอยู่บนแผ่นน้ำแข็งที่แตกร้าวอยู่
สุดท้ายเสียงครืนดังสนั่น ในที่สุดน้ำแข็งก็แตกเปรี๊ยะๆ เผยผิวน้ำสีน้ำเงินเข้มดำออกมา
"เสร็จแล้ว เด็กสาวเสือดาว ข้าไปจับปลานะ เจ้าก็แค่ช้อนแผ่นน้ำแข็งที่ลอยอยู่บนน้ำออกก็พอ" แม่สิ่งมีชีวิตมารปาดเหงื่อที่ผุดขึ้นบนหน้าผากเพราะออกแรงมากเกินไป อันอวี๋รีบขอบคุณไม่หยุดปาก นางแม่สิ่งมีชีวิตมารหรี่ตายิ้ม อดยื่นอุ้งเท้าไปขยี้หัวอันอวี๋เบาๆ ไม่ได้
เด็กสาวเสือดาวที่ยังไม่โตเต็มวัย ขนไม่ด้านแข็งเท่าเสือดาวโตเต็มวัย แต่ก็ไม่นุ่มนิ่มเหมือนลูกเสือดาว สัมผัสลื่นมือจนแม่สิ่งมีชีวิตมารอดลูบหัวเพิ่มอีกหน่อยสองหน่อยไม่ไหว
เฮ้อ ลูกของตัวเองมีครอบครัว แยกออกไปอยู่ตั้งนานแล้ว ไม่ยอมให้จับหัวด้วย อยากมีลูกสิ่งมีชีวิตมารตัวเท่านี้อีกสักตัวจริงๆ
แม่สิ่งมีชีวิตมารจากไปพร้อมรอยยิ้มกว้าง อันอวี๋รู้สึกราวกับว่าถ้านางไม่ได้ยังมีรูปลักษณ์คนอยู่บ้าง คงแลบลิ้นมาแต่งขนให้ตนแล้ว ว่าไปแล้วบนร่างครึ่งคนครึ่งสิ่งมีชีวิตมารนี่ก็มีปุ่มหนามอยู่จริง แม้แต่กระดูกที่แทะไม่แตกก็ใช้การเลียซ้ำๆ ก็ขูดเอาเนื้อเยื่อ เนื้อติด คราบไขกระดูกตามซอกกระดูกออกได้หมด บอกเลย ตอนที่อันอวี๋มาอยู่ที่นี่ใหม่ๆ และได้กินกระดูกเป็นครั้งแรก เห็นเนื้อที่แทะไม่หมด ตนก็ใช้ปุ่มหนามเลียตามสัญชาตญาณไปสองสามทีเหมือนกัน