“พอได้แล้ว ส่งเสียมมาให้ข้า ข้าจะขุดเอง”
เหอสยงเวยถอดเสื้อคลุมออก รับเสียมจากมือลูกชายคนโต ถ่มน้ำลายใส่อุ้งมือ แล้วออกแรงขุดในหลุมอย่างเต็มกำลัง
พ่อลูกทั้งสามขุดหลุมลึกลงไปถึงสองเมตรแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่ดินชื้น ๆ
เม็ดเหงื่อไหลรินจากใบหน้าลงมายังพื้น เสื้อผ้าก็ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้
ชาวบ้านที่มุงดูไม่มีแรงจะยืนดูพวกเขาขุดดินเปล่า ๆ ต่างก็ส่ายหัวถอนหายใจแล้วพากันแยกย้ายไป
แต่เหอสยงเวยไม่ได้หยุดมือ ตนเองก็อายุแค่ห้าสิบต้น ๆ แค่ขุดหลุมยังไงก็มีแรงพอ!
เขาเชื่ออย่างประหลาดใจว่าหลานสาวตัวน้อยไม่มีทางโกหก ไม่ว่าจะขุดเจอแม่น้ำใต้ดินหรือไม่ เธอก็อยากลองดู
พ่อลูกสามคนที่กระหายน้ำอยู่แล้วก็เริ่มรู้สึกวิงเวียน ตาพร่ามัว ปากแห้งลิ้นขาด แรงที่ใช้ขุดดินก็หมดไปไม่น้อย
“ท่านพ่อ ท่านพักก่อนเถิด เช็ดเหงื่อแล้วดื่มน้ำสักหน่อย”
เซวียนซื่อแบกชามน้ำบ่อขุ่น ๆ มาชามหนึ่ง แล้วพูดด้วยสีหน้าเป็นห่วงว่า
“ลูกสะใภ้เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าถวนถวนบอกว่ามีน้ำได้ยังไง บางทีบางที... ถ้าขุดไม่เจอ ก็ขอให้พ่ออย่าโกรธถวนถวนเลย”
“ถวนถวนก็คิดถึงข้าที่เป็นปู่ คิดถึงพวกชาวบ้านในหมู่บ้าน ข้าจะโกรธอะไรได้”
เหอสยงเวยยิ้มอย่างจนใจ รับชามมาจิบหนึ่ง แล้วก็ส่งต่อให้ลูกชายทั้งสอง
ใครจะรู้ว่าพอเขาเพิ่งยืดตัวตรงขึ้น จู่ ๆ ก็รู้สึกหน้ามืดเห็นดาวเป็นประกาย รูปร่างสั่นคลอนอย่างแรงจนเกือบล้ม
“ท่านพ่อ!”
“ท่านพ่อ เร็ว รีบขึ้นไปพักเถิด!”
เหอฉางอันและเหอฉางเจ้าร้องตกใจ โยนเครื่องมือในมือทิ้งทันที แล้วประคองเขาปีนขึ้นจากหลุม
พอได้นั่งในที่ร่ม เหอฉางอันก็พูดด้วยความสงสารและรู้สึกผิดว่า “ท่านพ่อ ถวนถวนยังเด็ก อาจจะคิดว่าฝันเป็นเรื่องจริงก็เลยพูดออกไป
เดี๋ยวข้าจะไปอบรมนางสักหน่อย… ถ้าขุดไม่เจอก็ช่างเถิด ร่างกายท่านสำคัญกว่า”
“ใช่แล้วพ่อ ถวนถวนยังเป็นเด็ก พูดอะไรไม่รู้หนักเบา ท่านอย่าไปถือสาเลย”
อารองหยิบพัดใบไม้มาปัดลมให้เหอสยงเวย พลางตบอกพูดว่า “ท่านพ่ออย่ากังวลไป พรุ่งนี้ข้ากับพี่ใหญ่จะจัดคนไปหายน้ำและขนน้ำบนภูเขา!”
เหอสยงเวยหายใจได้ปกติขึ้น ดวงตาแสดงแววผิดหวังอยู่บ้าง โบกมือแล้วพูดว่า
“ไม่มีก็ไม่เป็นไร แค่ใช้แรงหน่อย มันจะเป็นอะไรไปล่ะ? พวกเจ้าสองคนห้ามไปว่ากล่าวเด็กเด็ดขาด!”
ถวนถวนที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้วน้อยเป็นเกลียวแน่นทันที
ถือโอกาสตอนที่ผู้ใหญ่กำลังคุยกัน เธอเอามือไพล่หลังเดินไปที่ขอบหลุม ชะเง้อคอมองลงไปข้างล่าง
สายน้ำใสแจ๋วอยู่ในหลุมตรงพื้นดิน ห่างไปไม่ถึงหนึ่งฝ่ามือ แต่ปู่กับท่านพ่อพวกท่านกลับไม่ยอมขุดต่อ มันทำให้เธอร้อนใจจนแทบบ้า
เธอตัดสินใจอุ้มหินก้อนใหญ่ขึ้นมา แล้วทุ่มลงในหลุมอย่างทุลักทุเล
“ตุ้บ!”
หินกระแทกพื้นอย่างแรง ทำให้ฝุ่นฟุ้งกระจัดกระจาย
“ครืน…”
ในหลุมมีเสียงครืนครั่นดังขึ้น เสียงหินแตกพังทลายตามมาติด ๆ จากใต้ดิน
“ถวนถวน!”
ตอนที่ทุกคนคิดว่าถวนถวนตกลงไปในหลุม ต่างก็ลุกขึ้นด้วยความตื่นตระหนก ทันใดนั้นลำน้ำสายใหญ่ก็พุ่งทะลักขึ้นมาจากก้นหลุม
“ซ่า...”
ลำน้ำพุ่งสูงกว่าหนึ่งเมตร เย็นสดชื่นอย่างหาที่เปรียบ แผ่คลื่นความเย็นชื่นใจออกมา ทำให้ถวนถวนเปียกปอนจนกลายเป็นลูกหมาตกน้ำในพริบตา
ถวนถวนยกมือขึ้นเช็ดหน้าเล็ก ๆ แล้วพ่นน้ำออกจากปากนิดหนึ่ง
เธอน่ะเห็นแต่ว่าใต้ดินมีน้ำ แต่ไม่มีใครบอกเลยว่าน้ำจะพุ่งออกมา!
บรรยากาศเงียบกริบไปชั่วขณะ
“น้ำ! น้ำน้ำน้ำน้ำ… เป็นน้ำจริง ๆ!”
อารองกระโดดดีดตัวเหมือนสปริง ชี้ไปที่ลำน้ำขนาดใหญ่ ตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า “พ่อดูสิ มีน้ำจริง ๆ!”
เหอฉางอันเต็มไปด้วยความตกใจ มองลูกสาวอย่างไม่อยากจะเชื่อ
“ฟ้าดิน! ข้า ข้าไม่ได้ฝันไปใช่ไหม! หรือว่าถวนถวนมองเห็นเส้นทางน้ำใต้ดินได้จริง ๆ?”
“ถวนถวน รีบมาเร็ว!”
เซวียนซื่อพุ่งเข้าไปในละอองน้ำอุ้มลูกสาวออกมา แล้วพูดเหมือนเคลิ้มฝันเช่นกัน “แม่ไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? ถวนถวน เจอหาเจอน้ำจริง ๆ ด้วย!”
เหอสยงเวยเงยหน้ามองลำน้ำที่พวยพุ่งไม่หยุดเหมือนน้ำพุ ขยี้ตาอย่างแรง ถึงได้แน่ใจว่าตนเองไม่ได้ฝันไป
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งกาลเวลา กลับเต็มไปด้วยความดีใจและไม่อยากจะเชื่อในทันใด
“ท่านปู่ ถวนถวนไม่ได้โกหกหรอก!”
ทันใดนั้น หัวน้อยชุ่มน้ำก็เข้ามาปรากฏตรงหน้าเขา
ใบหน้าเล็ก ๆ นวลเนียนของถวนถวนฉีกยิ้ม ผมแกละทั้งสองข้างผูกด้วยเชือกสีแดง พูดด้วยเสียงนุ่มนวลน่ารักว่า “ถวนถวนชอบท่านปู่ที่สุดเลย ไม่มีทางโกหกท่านปู่หรอก!”
“ถวนถวน!”
อกของเหอสยงเวยกระเพื่อมอย่างรุนแรง สูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งที ก่อนจะดึงถวนถวนเข้ามากอด เสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น
“ท่านปู่รู้ว่าถวนถวนต้องไม่โกหกท่านปู่แน่ ๆ! แต่เจ้า เจ้ารู้ได้ยังไงว่าที่นี่มีน้ำ?”
ถวนถวนกระพริบตากลมโตขาวดำใสแจ๋ว พูดด้วยเสียงแบบเด็ก ๆ ว่า
“ถวนถวนก็มองเห็นนี่นา… อาจจะเป็นเพราะถวนถวนฝันถึงเทพธิดาแห่งขุนเขา เทพธิดาแห่งขุนเขาบอกว่าเป็นอาจารย์ของถวนถวน ถวนถวนก็เลยมองเห็น”
เธอจำไม่ค่อยได้ว่าเทพธิดาแห่งขุนเขาบอกว่าให้ดวงตาวิเศษกับเธอ จำได้แค่ว่าเทพธิดาแห่งขุนเขาจะเป็นอาจารย์ของเธอ
“เทพธิดาแห่งขุนเขาเป็นอาจารย์ของเจ้า?”
เหอสยงเวยนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วก็หัวเราะร่าหันไปทางท้องฟ้า “ดี! ดี! ไม่น่าแปลกใจเลยที่ถวนถวนของเราเก่งกาจขนาดนี้ ที่แท้ก็มีเทพธิดาแห่งขุนเขาเป็นอาจารย์ เป็นพรจากสวรรค์จริง ๆ!”
“น้ำ! ข้าไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม? ที่ทำการของเจิ้นโส่วขุดเจอน้ำแล้วจริง ๆ?”
“เป็นน้ำจริง ๆ! คุณพระคุณเจ้า หมู่บ้านลาวกงของเรามีน้ำแล้ว มีน้ำแล้ว!”
“ดีเกินไปแล้ว! พวกเราจะไม่ต้องกลัวอดน้ำตายอีกต่อไป…”
…
ชาวบ้านในหมู่บ้านหลั่งไหลกันมาเหมือนคลื่น มองลำน้ำที่พุ่งสูงขึ้นด้วยความคลั่งดีใจ
บางคนพุ่งเข้าไปในลำน้ำ โดยไม่สนใจว่าทั้งตัวจะเปียกชุ่ม อ้าปากดูดดื่มน้ำอย่างละโมบ
บางคนหันหลังวิ่งกลับบ้านไปเอาโอ่งไม้ใบใหญ่มารองน้ำ
บางคนย่ำเท้าอยู่ในน้ำดิน เอามือสองข้างประคองน้ำขึ้นมาหนึ่งกอบอย่างสั่นเทา ดูดจิบด้วยความไม่เชื่อ แล้วก็ร้องไห้หัวเราะปนกัน
“หวานจัง… เป็นน้ำจืด! มันคือปาฏิหาริย์จริง ๆ อวี้เหมินกวานขุดเจอน้ำจืดได้!”
“ฟ้าดิน! ต่อไปพวกเราไม่ต้องดื่มน้ำกร่อยขมอีกแล้ว!”
“น้ำนี้เหมือนน้ำพุในบ้านเกิดข้าเลย ใสเย็นหวาน! ข้าคิดถึงบ้าน คิดถึงแม่ของข้า…”
…
ชาวบ้านยิ้มหน้าบานเหมือนวันปีใหม่ รายล้อมลำน้ำเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน
ไม่รู้ว่าใครคุกเข่าลง โขกศีรษะพนมมือไหว้ฟ้าดิน
“สวรรค์โปรดเมตตา! สวรรค์โปรดเมตตาด้วย! อวี้เหมินกวานของเรามีน้ำสะอาดหวานเย็นให้ดื่มแล้ว!”
“พวกเจ้าจะไหว้สวรรค์ไปทำไม? น้ำนี่ ท่านหนูน้อยแห่งจวนเจิ้นโส่วต่างหากที่เป็นคนหาเจอ!”
ผู้ดูแลชราที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและดีใจ โบกมือเรียกทุกคนว่า “มา พวกเราไปขอบคุณท่านหนูน้อยกัน! ถ้าไม่ใช่เพราะท่าน พวกเราก็คงไม่ได้ดื่มน้ำดี ๆ แบบนี้!”
เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนี้จะมีความสามารถถึงเพียงนี้!
สายตาทั้งหมดมารวมกันที่ตัวถวนถวนในบัดดล ทุกคนกรูกันเข้ามา คุกเข่าต่อหน้าเหอสยงเวยและถวนถวน ก้มศีรษะลงกระแทกพื้น
“ขอบคุณท่านเจิ้นโส่ว! ขอบคุณท่านหนูน้อยที่หาแหล่งน้ำให้พวกเรา!”
“ท่านเจ้า ท่านหนูน้อยนี่แหละช่วยชีวิตพวกเราชาวบ้านลาวกง! ท่านช่วยชีวิตคนทั้งหมู่บ้านลาวกงเลยนะ!”
“ท่านหนูน้อยเป็นวีรสตรีแห่งหมู่บ้านลาวกงของเรา เป็นเด็กนำโชคของพวกเราทุกคน!”
“เพราะวาสนาของท่านหนูน้อย หมู่บ้านลาวกงของเราจึงอยู่รอด!”
…
“พวกท่านลุกขึ้นเถิด รีบลุกขึ้น! หลานสาวข้าเกิดมาก็มีวาสนาจริง ๆ หาแหล่งน้ำให้ทุกคนได้ ก็ถือเป็นบุญกุศล”
เหอสยงเวยลูบศีรษะเล็ก ๆ ของถวนถวนเบา ๆ ใบหน้าเคร่งขรึมของเขาเต็มไปด้วยความภูมิใจ