“มีโอกาสเป็นแบบนั้นจริง ๆ!”
ต่อให้เป็นคนปกติทั่วไป ถ้าเปิดฝาครอบออกมาอย่างคาดหวัง แล้วพบว่าสิ่งที่อีกฝ่ายยกมาเสิร์ฟเป็นก้อนอะไรสักอย่าง เกรงว่าคงโมโหจนคว้าถาดอาหารฟาดใส่หน้าอีกฝ่ายไปแล้ว
ยิ่งนี่เป็นถึงปีศาจชั้นไวเคานต์ผู้สูงศักดิ์
“หึ ๆ ไม่หาเรื่องตายก็ไม่ตายหรอก เอาของอร่อยแบบนี้ไปมอบให้ขุนนางปีศาจผู้สง่างาม สูงศักดิ์ และวางตัวเหมาะสม ตายเสียก็ไม่แปลก”
แกร๊ก
เมื่อไวเคานต์เอดดิงตันเปิดฝาครอบสีเงินขึ้นอย่างคาดหวัง กลิ่นเหม็นเน่าก็พุ่งใส่หน้า
พอเห็นก้อนอันน่าสะอิดสะเอียนในอ่างที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่น สีหน้าของไวเคานต์เอดดิงตันก็แข็งค้างทันที
พอได้สติ สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก เขากลั้นอาการคลื่นไส้ไม่อยู่ ก่อนจะเดือดดาลขึ้นมา “นี่มันอะไร?!”
“ใต้เท้าไวเคานต์ผู้ทรงเกียรติ นี่คืออาหารเลิศรสขั้นสุด งานเลี้ยงแห่งวัฏสงสาร เป็นสุดยอดอาหารที่สิ่งมีชีวิตตระกูลสุนัขทุกตัวไม่อาจต้านทานได้”
เมื่อเห็นหลินโม่ที่อยู่ด้านล่างยังคงพูดจาเหลวไหลอย่างหน้าตาเฉย ใบหน้าอันบิดเบี้ยวของไวเคานต์เอดดิงตันก็ยิ่งบิดเบี้ยวหนักกว่าเดิม
เขาโมโหจนหัวเราะออกมา “มนุษย์ กล้าดียังไงมาหลอกฉัน? คิดว่าฉันดูไม่ออกหรือว่านี่มันอะไร?”
น้ำเสียงของเขายังนับว่าราบเรียบ ก้องสะท้อนไปทั่วโถงใหญ่
ทว่าภายใต้เสียงอันสงบนั้น กลับซุกซ่อนโทสะมหาศาลที่ถูกข่มเอาไว้
หากปลดปล่อยมันออกมาจนหมด หลินโม่ที่อยู่ด้านล่างก็อาจถูกเผาเป็นเถ้าถ่านได้ในพริบตา
หลินโม่สัมผัสได้ถึงแรงกดดันอันหนักหน่วงราวขุนเขาที่ถาโถมเข้าใส่ แต่เขาไม่มีทีท่าว่าจะอ้อนวอนขอชีวิตแม้แต่น้อย ได้แต่ฝืนพยุงร่างกาย แล้วเอ่ยขึ้นว่า