“นางฟ้าตัวน้อย สวัสดี ฉันชื่อหลินโม่”
หลินโม่ยิ้มบาง ๆ พลางแนะนำตัวกับนางฟ้าตัวน้อยที่กำลังลนลานเล็กน้อยเพราะจู่ ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นที่นี่
“พี่ชาย สวัสดีค่ะ หนูชื่อเค่อซา”
เมื่อเห็นหลินโม่ที่อยู่ตรงหน้า ซึ่งไม่ได้ดูเป็นทั้งคนดีหรือคนเลว เค่อซาตัวน้อยก็สบายใจลงอย่างสิ้นเชิงเพราะความเป็นมิตรของเขา
พี่ชายคนนี้ไม่ใช่คนเลว!
เธอตัดสินใจเช่นนั้นในใจ
หลินโม่ยิ้มพลางพูดว่า
“ที่นี่เป็นสถานที่ประหลาดมาก เราต้องเล่นเกมด้วยกันให้จบถึงจะออกไปได้ งั้นมาเล่นเกมสนุก ๆ กันเถอะ”
“เล่นเกมเหรอ เค่อซาชอบที่สุดเลย!” เค่อซาตัวน้อยเงยหน้ามองหลินโม่อย่างตื่นเต้น
พอได้ยินหลินโม่บอกว่าจะเล่นเกมเล็ก ๆ ด้วย หัวใจที่แขวนค้างของหมาบ้าก็แตกสลายลงทันที
เขาไม่เคยคิดเลยว่าหลินโม่ที่มีใบหน้าเย็นชาอย่างน้ำแข็ง จะนึกวิธีนี้ออกมาได้ นอกจากใช้มีดฟันกันตรง ๆ!
“อย่าตัดสินคนแค่ภายนอกจริง ๆ”
หลิ่วเยว่ ผู้เหนือธรรมชาติที่สวมรองเท้าส้นสูง คลุมผ้าคลุมสีแดงสด สวมแว่นกันแดด และพิงรถมาเซราติอยู่ ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย
“จริงด้วย” ลู่ชวนพยักหน้า
เมื่อเห็นหลินโม่ดึงเชือกเส้นหนึ่งออกมาจากเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งของตัวเอง ผู้คนที่กำลังชมบททดสอบความตายต่างมีสีหน้าประหลาดใจ
“เล่นเชือกงั้นเหรอ?”
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าหลินโม่ซึ่งดูเย็นชาและเหมือนเป็นคนเด็ดขาดในการสังหาร จะเล่นเกมแบบนี้เป็นด้วย
เมื่อเห็นหลินโม่เอาชนะนางฟ้าตัวน้อยได้อย่างง่ายดาย ทุกคนก็รู้ว่าเขารอดแล้ว!