“I’m fine, thank you.”
“And you?”
จางไห่ถงตอบประโยคสำเร็จรูปอย่างไร้เรี่ยวแรงจนจบ หญิงที่ถามประโยคคลาสสิกนั้นเขาเดินออกมาจากเงามืด
เป็นจางไห่ฉีที่สวมเสื้อกั๊กสีเขียวอมเทาและไว้ผมเปียยาว บนตัวนางยังเปื้อนคราบเลือดสดอยู่บ้าง ดูท่าคงพรากชีวิตคนไปไม่น้อย
เมื่อเห็นว่าทั้งคู่รู้จักกัน อีกทั้งยังมีลักษณะเด่นของคนตระกูลจางอย่างชัดเจน เสี่ยวเกอก็เก็บดาบกลับเข้าฝัก ก่อนยืนเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง
“เจ้าพูดภาษาต่างชาติได้ด้วยหรือ?” รูปร่างของจางไห่ฉีบอบบางมาก ดูแล้วเหมือนไม่มีพิษภัย
“เมื่อก่อนข้าไปทิเบต ที่นั่นมีพวกผมแดงเยอะ ถ้าไม่รู้ภาษาพวกเขาบ้าง ฆ่าผิดคนขึ้นมาก็ต้องชดใช้” จางไห่ถงนอนพาดอยู่บนหลังจางไห่ผิง กระตุกมุมปาก “วางข้าลงเถอะ ไห่ผิง”
น่าขำจริง ๆ ที่จริงฉันแค่ยังลืมภาษาอังกฤษระดับสอบวัดระดับไปไม่หมดเท่านั้นเอง จางไห่ถงนึกถึงเรื่องนี้แล้วก็อยากหัวเราะ ระดับภาษาอังกฤษของเขาถดถอยจนตอนนี้เหลือแค่พูดได้ถึงขั้น How are you เท่านั้น
พวกผมแดงในเขตทิเบตแม้ไม่มีใครเป็นคนดี แต่ก็มีสายสัมพันธ์เกี่ยวพันกับคนท้องถิ่นไม่น้อย หากเผลอฆ่าคนที่มีอิทธิพลขึ้นมา คงยุ่งยาก และงานเที่ยวนี้ก็อาจพังได้
“เจ้ายังไม่หายดี วางลงแล้วจะยืนไหวหรือ?” จางไห่ผิงไม่ค่อยเห็นด้วย
“ไม่ต้องห่วง ข้าอึดจะตาย”
จางไห่ถงเล่นมุกหน้าตายที่ไม่ถูกกาลเทศะ
แรกเริ่มนั้น คำว่าพวกผมแดงใช้เรียกชาวฮอลันดา ช่วงสองปีมานี้ชาวยุโรปตะวันตกนิยมเดินทางมาสำรวจผืนแผ่นดินอันอุดมสมบูรณ์ทางตะวันออกแห่งนี้ จนคนหน้าตาแบบตะวันตกมีให้เห็นมากขึ้นเรื่อย ๆ ท้ายที่สุดคำว่าพวกผมแดงจึงกลายเป็นคำเรียกรวม ๆ ของชาวต่างชาติเหล่านี้
ว่าไปแล้ว ตอนเดินทางไปทางทิเบต เขาก็ฆ่าชาวอังกฤษที่มาค้นหาสมบัติไปไม่น้อย พวกนั้นก็เป็นคน ย่อมอยากได้ทรัพย์สมบัติกันอยู่แล้ว นอกจากของโบราณก็ยังมีทองคำ
เพราะฉะนั้นจางไห่ถงจึงฆ่าไปไม่น้อยเลย
“ก็ได้” จางไห่ฉีเดินเข้ามา ตบห่อยาผงสองห่อลงในมือจางไห่ถง “ข้าจะเชื่อเจ้าไปก่อนแล้วกัน”