ลู่จิ้นเดินเข้ามา มองนางแล้วถามว่า “ข้าจะไปเอารองเท้าที่ไหนมาให้เจ้าเปลี่ยน?”
เจียงเจี่ยวตอบว่า “ก็ซื้อให้ข้าสิ สามี ข้ารอท่านอยู่ที่บ้านได้นะ”
ลู่จิ้นกล่าวว่า “เจ้าจะเข้ามาก็เข้ามา ไม่เข้าก็ช่าง”
เจียงเจี่ยวเดินเข้าไป
“สามี ท่านพูดเองนะ หากข้าทำพื้นของท่านสกปรกขึ้นมา อย่ามาโทษข้าล่ะ”
พอเข้ามาแล้ว นางก็มองเห็นสภาพบ้านอย่างชัดเจน
ภายนอกบ้านดูทรุดโทรม
ข้างในก็เช่นกัน...
เจียงเจี่ยวเคยนึกว่าลู่จิ้นเป็นคนพิถีพิถัน อย่างเช่น บ้านข้างนอกอาจดูโทรม แต่ภายในกลับจัดการชีวิตอย่างประณีตเป็นพิเศษ
แต่ความจริงคือ นางคิดมากไปเอง
โต๊ะดูเก่า เฟอร์นิเจอร์ก็เก่า
แม้แต่ตู้เย็นยังดูเหมือนของที่ไปคุ้ยหามาจากตลาดมือสองที่ไหนสักแห่ง
นอกจากข้อดีเพียงอย่างเดียว คือสะอาดเป็นระเบียบแล้ว
ก็ไม่มีอะไรดีอีกเลย
ขณะที่เจียงเจี่ยวกำลังสำรวจบ้าน
ลู่จิ้นก็มองคุณหนูผู้สูงศักดิ์ตรงหน้าเช่นกัน
เขาเคยพบคุณหนูผู้นี้มาก่อน
ในงานเลี้ยงเมื่อ 2 ปีก่อน
ตอนนั้นลู่จิ้นยังทำงานให้ตระกูลฉี และได้ไปร่วมงานเลี้ยงของคุณหนูตระกูลเจียง
คุณหนูของตระกูลเจียงสวมชุดราตรีงดงาม มองจากศีรษะจรดปลายเท้าก็สวยไร้ที่ติ แม้แต่เส้นผมก็ยังงดงาม
ไม่มีสิ่งใดบนร่างกายที่ไม่ใช่ของมีค่า
ลู่จิ้นไม่ต้องมองก็รู้ว่าสายตาของผู้คนทั้งงานคงถูกดึงดูดไปหมดแล้ว เขาเพียงมองคุณหนูตระกูลเจียงอยู่ 2 วินาที ก่อนจะเบือนสายตากลับมา