นางยังคงคิดถึงเรื่องเมื่อครู่ไม่หาย...
มือของพี่ชายต่างมารดาไม่เพียงงดงาม แต่ยัง...
เพียงคิด เจียงเจี่ยวก็ยิ่งหน้าร้อนผ่าวขึ้นไปอีก
นางกลับไม่ได้สังเกตว่าเผยหวยซวี่ใช้ผ้านั้นเช็ดนิ้วของเขาเสร็จแล้ว มิได้ทิ้งมันไป
กลับเก็บมันไว้กับตัว ดวงตาสีอ่อนที่มองนางนั้น ลึกซึ้งยิ่งกว่าแต่ก่อนไม่น้อย
จากนั้น เผยหวยซวี่ราวกับเห็นบางสิ่ง จึงมองไปยังเตียงนอน
ใต้หมอนนุ่มนั้น ราวกับมีอะไรบางอย่างโผล่ออกมา
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าพี่ชายต่างมารดากำลังมองอะไร นางเพิ่งจะมองตามสายตาไป พี่ชายต่างมารดากลับลุกขึ้นยืนตรง แล้วโน้มตัวเข้ามา บางทีอาจเป็นเพราะนางรู้สึกผิดอยู่
นางรู้สึกว่าพี่ชายต่างมารดามีกลิ่นกายของนางติดตัวอยู่ ทำให้รู้สึกขวยเขินอย่างไร้เหตุผล
เจียงเจี่ยวยังคิดว่าพี่ชายต่างมารดาจะเข้ามาจูบนาง กำลังจะเอ่ยปฏิเสธ กลับรู้สึกว่าเผยหวยซวี่เลี่ยงผ่านตัวนาง ยื่นมือออกไป แล้วชักบางอย่างออกมาจากใต้หมอนนุ่มนั้น
พอเจียงเจี่ยวเห็นชัด สีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย
เห็นเพียงมือของพี่ชายต่างมารดาปรากฏตุ๊กตาผ้าสองตัว
เจียงเจี่ยวแสร้งทำเป็นข้อเท้าพลิก แล้วพุ่งตัวไปหาพี่ชายต่างมารดา พร้อมน้ำตาคลอเบ้าพูดว่า: "พี่ชายต่างมารดา..."
นางคิดจะฉวยตุ๊กตาผ้านั้นกลับมาในตอนที่อีกฝ่ายไม่ทันระวัง
ใครจะรู้ว่าเผยหวยซวี่กลับโอบนางไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง แต่มืออีกข้างกลับหลบอย่างชาญฉลาด แล้วถือตุ๊กตาผ้านั้นขึ้นดูใต้แสงไฟอย่างชัดเจน