เสื้อผ้าของสวี่ชิงเยี่ยนมีกลิ่นน้ำยาซักผ้าจาง ๆ
เจียงเจี่ยวได้กลิ่นนั้น
แม้พระเอกจะยากจนไปสักหน่อย แต่เสื้อผ้าก็สะอาดอยู่เสมอ ตัวเขาก็สะอาดเช่นกัน เธอกอดเอวสวี่ชิงเยี่ยนพลางถามว่า “...สวี่ชิงเยี่ยน เจ้ารู้ไหมว่าทำไมเสิ่นเนี่ยนถึงไม่ไปโรงเรียน”
สวี่ชิงเยี่ยนไม่รู้ เขาไม่สนิทกับเสิ่นเนี่ยน
แล้วจะรู้ได้อย่างไร
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเสิ่นเนี่ยนไม่ได้ไปเรียนมาสองวันแล้ว
...เจียงเจี่ยวเป็นห่วงเสิ่นเนี่ยนมากหรือ
ถ้าเขาไม่ไปเรียนบ้าง เธอจะเป็นห่วงเขาหรือเปล่า
สวี่ชิงเยี่ยนรู้ว่าความคิดของตนออกจะผิดปกติ ถึงขั้นแฝงความคลุ้มคลั่งอยู่เล็กน้อย
เขาคิดอย่างสงบ
โชคดีที่เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ หากรู้เข้า นางคงไม่ยอมนั่งจักรยานของเขาแล้ว
คงอยากอยู่ให้ห่างจากเขาที่สุด
เมื่อไม่ได้รับคำตอบจากสวี่ชิงเยี่ยน เจียงเจี่ยวก็ไม่พอใจ จึงหยิกเอวพระเอกเบา ๆ ทีหนึ่ง
แล้วก็...
สวี่ชิงเยี่ยนเบรกกะทันหัน จักรยานหยุดลง
เจียงเจี่ยวเห็นเขาตอบสนองรุนแรงขนาดนั้นก็พลอยตกใจไปด้วย เอ่ยอย่างรู้สึกผิดอยู่เล็กน้อยว่า “...เป็นอะไรไป”
“...อย่าหยิก”
น้ำเสียงของสวี่ชิงเยี่ยนฟังดูอดกลั้นอยู่บ้าง
ลำคอของเขาแดงไปครึ่งหนึ่ง
ราวกับถูกความโกรธทำให้เป็นเช่นนั้น
เจียงเจี่ยวจึงพูดว่า “ใครใช้ให้เจ้าไม่ตอบฉันล่ะ”
สวี่ชิงเยี่ยนบอกว่าไม่รู้
เขากลืนน้ำลายเบา ๆ รู้สึกเพียงว่าบริเวณเอวมีอาการปวดเมื่อยเล็กน้อย ส่วนอีกที่หนึ่งราวกับมีกระแสไฟฟ้าอ่อน ๆ แล่นไปมา