ในความทรงจำที่หล่อนได้รับมาจากร่างเดิมนั้น
พ่อแม่ของเจียงเจี่ยวลำเอียงมาก ที่จริงตอนแรกพวกเขาไม่ได้เป็นแบบนี้ ในสองปีแรกที่เจียงเจี่ยวเกิดมา พวกเขาก็ดีกับหล่อน พูดว่าเจียวเจียวคือสมบัติล้ำค่าของพวกเขา
แต่พอเจียงต้าเป่าคลอดออกมา ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป
สภาพบ้านไม่ค่อยดีนัก ของอร่อย ๆ ของดี ๆ ต้องเก็บไว้ให้เจียงต้าเป่าเสมอ คุณปู่คุณย่ามองเห็นเจียงต้าเป่าขี่หัวเจียงเจี่ยว ก็แค่ทำเป็นไม่เห็น ไม่สนใจใยดี
หน้าหนาวเจียงเจี่ยวยังต้องซักผ้าให้เจียงต้าเป่า มือเป็นแผลเปื่อยจากความหนาวก็ต้องซักต่อไป เล่นกับเด็กวัยเดียวกันไม่ได้ ไม่มีเวลาให้ความบันเทิงใจเลยแม้แต่น้อย
เด็กพวกนั้นเห็นหล่อน ก็จะพูดล้อเลียนเสียงดังลั่นว่า “วันนี้เจียงเจี่ยวต้องพาน้องชายอีกแล้ว โดนน้องชายขี่ม้า โดนน้องชายตี กัดก็ไม่กล้าด่า ครั้งที่แล้วนางด่าน้องชาย โดนทุบตีจนเขียวช้ำ!”
เจียงเจี่ยวก้มหน้า น้ำตาร่วงหล่นลงมาพรำ ๆ
เด็กน้อยอย่างหล่อนไม่กล้าขัดขืน
พอโตขึ้น หล่อนอยากเรียนหนังสือ แต่พออายุสิบแปด ครอบครัวของเจียงเจี่ยวไม่อยากให้หล่อนไปเรียนมหาวิทยาลัย
อยากให้หล่อนแต่งงาน ได้ค่าสินสอดมาให้น้องชาย
เจียงเจี่ยวหนีออกมา ปีที่หนีออกมาไม่เคยกลับบ้านเลย ครอบครัวของหล่อนติดต่อหล่อนมาครั้งหนึ่ง เจียงเจี่ยวคลั่งไปแล้ว บอกว่าถ้าแสวงหาหล่อนอีกสักครั้ง หล่อนจะกลับไปฆ่าเจียงต้าเป่าให้ได้
พ่อแม่ของเจียงเจี่ยวกัดฟัน ด่าว่าหล่อนเป็นเนรคุณ แต่พวกเขาก็กลัวจริง ๆ จึงรีบกลับบ้านเกิดไป