ผู้ชายคนหนึ่ง ย่อมง้อด้วยการพูดดีๆ สักสองสามประโยคก็หายแล้ว
เจียงเจี่ยวเชี่ยวชาญเทคนิคนี้เป็นอย่างดี นางรีบพูดกับฟู่อวี่ไป๋ทันที: “ดูไม่ดีเลยสักนิด จะสวยเท่าเธอได้อย่างไรกัน เมื่อครู่ข้ายังคิดว่าเป็นกล้ามท้องของที่รักต่างหากถึงได้ชม ไม่เช่นนั้นปกติข้าไม่แม้แต่จะมองเลยสักครั้ง”
ฟู่อวี่ไป๋: “เจ้าแม้แต่กล้ามท้องของข้ายังจำไม่ได้?”
เจียงเจี่ยวเปลี่ยนเรื่องทันที: “อ้อ ใช่แล้ว ที่รัก รูปนี้เจ้าไปดูมาจากไหนกัน เห็นทีต้องเป็นการตัดต่อแน่ๆ ไม่มีความเป็นจริงของเจ้าเลยสักนิด”
ผู้ชายก็รู้จักการแข่งขันกันเช่นกัน ในยามนี้เพียงแค่พูดดูถูกอีกฝ่ายแล้วยกยอพวกเขาไว้ก็พอ
ฟู่อวี่ไป๋: “ในรายการสิ่งที่เจ้าชอบไง”
เขาพูดพลางส่งรูปอีกหนึ่งรูปมา เป็นหลักฐานที่ชัดเจน
เจียงเจี่ยว: “......” ไปกดไลก์ตอนไหนกันเนี่ย? ทำไมนางไม่จำได้เลย?
อาจเป็นเพราะตอนที่เลื่อนดูแล้วเห็นว่าดีพอควร ก็เลยเผลอกดไปอย่างนั้นเอง
แต่นางก็ไม่คิดว่าฟู่อวี่ไป๋จะแอบไปสอดส่ายดูสิ่งที่ตนชอบและสิ่งที่ตนเก็บไว้
เจียงเจี่ยวสงบสติอารมณ์ลงได้ โชคดีที่นางกดไว้ไม่มาก มีเพียงสองอย่างเท่านั้น
นางแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง แล้วพูดด้วยสีหน้าตกใจ: “ข้าไม่ได้กดไว้ อาจจะเผลอไปโดนก็ได้”
ฟู่อวี่ไป๋: “เจ้าพูดแบบนี้ก็ดีแล้ว เจ้าได้แต่ดูกล้ามท้องของข้า ผู้ชายคนอื่น ห้ามดูเด็ดขาด”
เจียงเจี่ยว: “เช่นนั้นตอนนี้ข้าจะดูเลย”
อีกฝั่งหนึ่ง ฟู่อวี่ไป๋ที่อยู่คนละที่ก็มีใบหูแดงเรื่อขึ้นเล็กน้อย แต่สีหน้าของเขากลับนิ่งเฉยไม่แสดงอะไรออกมา