สมองของเจียงเจี่ยวว่างเปล่าไปชั่วขณะ
ฟู่อวี่ไป๋รู้แล้วหรือ? เขารู้ได้อย่างไรว่าเป็นนาง
นางกระพริบตา ท่าทางงุนงง:“ฟู่อวี่ไป๋ ฉันไม่รู้ว่าเจ้าพูดถึงอะไร?”
เรื่องถึงขั้นนี้แล้ว
เจียงเจี่ยวคิดว่าก่อนอื่นคงต้องทำเป็นเมินเฉยไปก่อน ไม่ว่ารังแกอะไรก็ช่าง เพราะยังไงนางก็ไม่ยอมรับ ฝ่ายนั้นก็ทำอะไรนางไม่ได้
ฟู่อวี่ไป๋มองนางจากบนลงล่างเล็กน้อย:“เจียงเจี่ยว เจ้ายังไม่ยอมรับอีกหรือ? เจ้าคิดว่าข้าเป็นคนโง่หรือไง?”
เจียงเจี่ยวทำท่าทางบริสุทธิ์ใจ
สายตาของฟู่อวี่ไป๋เย็นชา:“เจ้าลืมหรือว่าตอนที่ให้ข้าถ่ายวิดีโอ เจ้าพูดอะไรไว้?”
เจียงเจี่ยวพยายามนึกย้อนกลับไป จากนั้นร่างกายก็ค่อย ๆ แข็งทื่อขึ้น หากนางจำไม่ผิด ดูเหมือนจะพูดถึงซี่โครงหมูดองของโรงอาหาร
“อย่างไร? นึกออกแล้วหรือ?”
ฟู่อวี่ไป๋ก้าวเข้ามาใกล้ เข้าหานาง:“สวี่จื้อเซี่ยไม่กินซี่โครงหมูดอง คนที่ชอบคือเจ้า”
เจียงเจี่ยว:“เรื่องนี้มันเกี่ยวกับซี่โครงหมูดองอย่างไร?” น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ แสร้งทำเป็นเหมือนมีอะไรซ่อนอยู่
เมื่อเห็นชายหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาใกล้ นางก็ถอยหลังหนึ่งก้าว
ฟู่อวี่ไป๋ก้มสายตาลง จ้องมองใบหน้าสวยงามนั้นตรงหน้า
ต้องยอมรับว่า ไม่ว่าเจียงเจี่ยวในตอนที่ยังไม่เปลี่ยน หรือในตอนที่เปลี่ยนแล้ว เขาก็จำได้อย่างแม่นยำเสมอ
“สวี่จื้อเซี่ยตอนเด็กอะไรก็เคยกินมา สิ่งที่อร่อยที่สุดที่นางเคยกิน ไม่มีทางเป็นมาร์ชเมลโลว์ย่างได้”