เจียงเจี่ยวกระซิบที่ข้างหูของเฉินเย่
เส้นผมอันนุ่มสลวยของนางปลิวผ่านผิวหนังของชายหนุ่ม ก่อให้เกิดความรู้สึกคันยิบ ๆ
เท้าเล็ก ๆ ขาวผ่อง เพราะท่านั่งของนาง จึงงดงามเป็นพิเศษภายใต้แสงไฟ
ก็เป็นเช่นเดียวกับตัวนางโดยรวม จากปลายเท้าขาวผ่องจนถึงเส้นผมทุกเส้นบนศีรษะล้วนงดงาม
เฉินเย่อุ้มเจียงเจี่ยวไว้ในอ้อมแขน โดยเฉพาะเมื่อได้ยินคำพูดประโยคนั้นของนาง สีหน้าที่เคยเรียบเฉยก็เปลี่ยนไปในทันที รวมถึงแววตาด้วย
เขาก้มลงมอง แววตาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะออกจากกรง
ข่มกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง
เฉินเย่ได้ยินเสียงของตัวเองเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ผิดแผกไปเล็กน้อย:"เจียว...เจียว ข้ายังบาดเจ็บอยู่"
เขาลูบผมของเจียงเจี่ยว แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าต่ำ ๆ:"รอข้าหายดีก่อน แล้วค่อย..."
เจียงเจี่ยวไม่ยอมฟัง นางโมโหแล้วลงจากตัวชายหนุ่มทันที:"เฉินเย่ แกไม่รักข้าจริง ๆ ใช่ไหม!"
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตางดงามสะท้อนใบหน้าของชายหนุ่ม
เจียงเจี่ยวยื่นนิ้วออกมาชี้ไปทางนอกประตู:"แกเป็นคนไร้ประโยชน์หรือไง? แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า?"
"ถ้าแกไม่ยอม ก็กลิ้งออกไปซะ!"
เฉินเย่ไม่พูดอะไร เขาเพียงแค่มองเจียงเจี่ยว แววตาดูเข้มข้นจนไม่อาจมองเห็นสีของม่านตาได้ชัด
เจียงเจี่ยวกัดริมฝีปากนุ่มนวลของตัวเองเบา ๆ
เอ่ยคำพูดที่ไร้มนุษยธรรม:"แกออกไป"
เฉินเย่เหลือบตามองนาง ลำคอขยับเล็กน้อย:"เจียวเจียว ข้าใช้...ได้"
เจียงเจี่ยวหันใบหน้าหนี แล้วพูด:"ไม่เอา"