ตอนที่ 77 วายร้ายหญิงในเรื่องของอัครมหาเสนาบดี 5

เจียงเจี่ยวยกกระโปรงขึ้น ยิ้มฝืนๆ แล้วพูดเสียงเบา "เช่นนั้น ข้ากลับไปที่เรือนก่อนนะพี่ชาย"

"เดี๋ยวก่อน" เผยหวยซวี่เอ่ยขึ้น

เจียงเจี่ยวกำผ้าเช็ดหน้าไว้ แทบจะหัวใจหลุดออกจากอก

แล้วก็ได้ยินเผยหวยซวี่พูด "ไม่ใช่บอกว่าหลงทางหรือ ข้าให้บ่าวไปส่งเจ้า" เขาพูดเสียงเรียบๆ แล้วสั่งคนรับใช้ที่อยู่ข้างๆ

เจียงเจี่ยวถอนหายใจโล่งอก ก้มหน้าลง ตอนเดินผ่านเขาไป ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหู ได้ยินเพียงสองคนเท่านั้น

"คุณหนูเจียง บางที เรื่องบางเรื่องก็ไม่ควรทำเกินไปนัก"

.....

เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าพี่ชายซื่อจื่อผู้นี้หมายความว่าอะไร นางรู้เพียงว่า ใบหน้าเล็กๆ ของตัวเองตอนนี้ต้องซีดเผือดแน่นอน

นางได้ยินเสียงบ่าวตะโกนมาจากที่ไกลหลัง "ใครกัน องค์ชายสี่ตกน้ำในสระไปแล้ว!"

กลับมาถึงเรือน เจียงเจี่ยวถึงได้ฟื้นตัวขึ้นมา นางไม่ได้อยากให้เผยเฉิงอันตายหรอก เพียงแต่เขารังแกนางถึงเพียงนั้น... ไม่ควรถูกลงโทษบ้างหรือ?

จากนั้น เจียงเจี่ยวก็นึกถึงดวงตาสีอ่อนคู่นั้น เวลามองนาง อารมณ์มันก็เรียบเฉยเสมอ ราวกับมองทะลุทุกสิ่งของนาง

เล่ห์เหลี่ยมทั้งหมด

เผยหวยซวี่ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบๆ มองร่างนางจากไป ไม่มีคำพูดใดๆ แต่กลับทำให้เจียงเจี่ยวตื่นตระหนกคนเดียว

โดยเฉพาะประโยคสุดท้ายนั้น ยิ่งน่ากลัวกว่าเดินตอนกลางคืนแล้วเจอผีเสียอีก