ในโซเชียลของฟู่อวี่ไป๋มีโพสต์ทั้งหมดสิบกว่าข้อความ
เจียงเจี่ยวไล่ดูลงไปเรื่อย ๆ ก็เห็นภาพหนึ่ง คล้ายกับว่าถ่ายอยู่ในบ้าน แม้จะมีเพียงบางส่วนโผล่ออกมาให้เห็น แต่ก็พอเดาได้ว่านี่คือคฤหาสน์หลังใหญ่โต พร้อมด้วยกระจกบานใหญ่สูงจากพื้นจรดเพดาน
ส่วนมุมเตียงที่โผล่ออกมาในภาพนั้น
ทำเอาเจียงเจี่ยวรู้ได้ว่า นี่คงเป็นแค่เพียงในห้องนอนของอีกฝ่ายเท่านั้น
นางรู้สึกว่าตัวเองอิจฉาจนตาแทบแดง
ยังมีอีกภาพหนึ่ง เป็นตอนฟู่อวี่ไป๋ออกกำลังกาย แล้วถูกถ่ายเอาไว้ ในภาพนั้นเขาไม่เผยใบหน้า แค่เผยให้เห็นมือข้างหนึ่ง กับช่วงครึ่งล่างของร่างกาย เท้าสวมรองเท้าคู่หนึ่งอยู่
เจียงเจี่ยวใช้โปรแกรมค้นภาพเพื่อเทียบดูแล้ว รองเท้าคู่นี้เป็นของแท้แน่นอน และมูลค่าหลายหมื่น แม้แต่เสื้อแขนกีฬาบนตัวอีกฝ่ายก็เป็นแบรนด์ใหญ่ทั้งนั้น
แพงมาก
แค่ชุดใส่ไปเที่ยวกับลำตัวหนึ่งก็ธรรมดาสามัญชนแบบนั้นไม่มีปัญญาซื้อหา
ที่เหลือก็เป็นช่วงชีวิตปกติทั่วไป
มีภาพหนึ่งถ่ายบนเรือสำราญ ฟู่อวี่ไป๋ถ่ายนกนางนวลที่บินมาเกาะบนมือของตา แต่เจียงเจี่ยวกลับเห็นแก่เรือสำราญเท่านั้น นางโตขึ้นมายังไม่เคยออกไปท่องเที่ยวเลยสักครั้ง
แล้วพวกคนรวยเหล่านั้นกลับเป็นเจ้าของเรือสำราญของเอง
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าตัวเองเริ่มขดขี่คนรวยอีกแล้ว
ดูฟ้าของอีกฝ่ายจบ สมองของเจียงเจี่ยวเหลือคำถามเดียวเท่านั้น
นี่เป็นแอ็กเคานต์ของฟู่อวี่ไป๋จริง ๆ หรือ?
แม้ภาพจะดูเหมือนจริง แต่หนางก็ไม่กล้ารับประกันว่า จะไม่มีคนอื่นแอบแสดงเป็น
เหมือนกับที่นางแสดงเป็นสวีจื้อเซี่ยอย่างนั้นเอง
เจียงเจี่ยวไม่อยากให้ตนเองวางแผนทุกอย่างไว้อย่างแยบยล สุดท้ายพบว่าไม่เพียงนางเองที่เป็นของปลอม ถึงฟู่อวี่ไป๋เองก็เป็นของปลอมด้วย