มารดาเจียงคิดเช่นเดียวกันในใจ แต่นางก็รู้ดีว่า นอกจากพวกเขาแล้ว จะไม่มีใครรักและดูแลลูกสาวของพวกเขาได้ดีขนาดนี้โดยไม่มีเงื่อนไข
นางจึงดึงเจียงเจี่ยวมาเร่งบอกเป็นการส่วนตัว "ถึงจะพูดอย่างนั้น แต่เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือโจวถิงคนเดียว หากเวลาผ่านไปนานๆ บางทีเขาอาจจะอึดอัดใจก็ได้ เจ้าควรช่วยเหลือบ้างเป็นครั้งคราว พูดจาหวานๆ เอาใจเขาบ้าง เข้าใจหรือไม่?"
เจียงเจี่ยวตอบรับคำว่ารู้แล้ว สายตาท่าทางว่านอนสอนง่าย
แต่ความจริงแล้วฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา
นางเป็นคนแบบไหน พระเอกรู้ดีมาตั้งนานแล้ว อีกอย่าง นางเป็นวายร้ายหญิง ถ้าไม่ทำตัวร้ายๆ สักหน่อยจะได้อย่างไร?
ระหว่างที่บิดาเจียงกับมารดาเจียงกำลังดึงนางมาคุยอยู่นั้น โจวถิงก็เดินออกมาจากในครัวหลังจากทำอาหารเสร็จ เขาแกะผ้ากันเปื้อนออก แล้วยกอาหารออกมาจากด้านใน "ท่านพ่อ ท่านแม่ มากินข้าวกันเถอะ อาหารทั้งหมดล้วนเป็นสิ่งที่เจียวเจียวชอบ แต่ไม่รู้ว่าจะถูกปากท่านทั้งสองหรือไม่"
บิดาเจียงก็ลุกขึ้น ตามเข้าไปช่วยในครัวด้วย พอเห็นก็รู้ได้ทันทีว่า อาหารทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งที่เจียวเจียวชอบจริงๆ
เขารู้สึกวางใจลงบ้าง "บ้านเราสองคนแก่ไม่เรื่องมากหรอก"
มารดาเจียงมองดูอาหารบนโต๊ะ มีทั้งกับข้าวคาวและของสด ดูเข้าท่าดี ก็ถึงกับตะลึงไปเล็กน้อย
อันที่จริงตอนที่นางจะมา นางก็เตรียมพร้อมไว้แล้ว
คิดว่าโจวถิงไม่มีเงินติดตัวมากนัก การใช้ชีวิตคงต้องขัดสนเป็นธรรมดา
นางกับบิดาเจียงจึงหอบหิ้วของกินจากชนบทมาเป็นอย่างมาก แม้แต่ผักที่ปลูกในไร่ก็ยังเอามาด้วย