เจียงเจี่ยวฝืนใจประคองความง่วงไว้สุดชีวิต
ช่วงนี้ฟู่อวี่ไป๋น่าจะอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อที่อ่อนแอ เธอต้องฉวยโอกาสนี้ไว้ให้ได้ ถึงจะไม่รู้ว่าเด็กเซียวนี่ระดับท็อปจะมีเรื่องทุกข์ใจอะไร แต่ก็ทำให้เธอรู้สึกสบายใจขึ้นมาเล็กๆ น้อยๆ นะ
นางจึงเอ่ยขึ้นว่า "ฟู่อวี่ไป๋ ฉันเล่าเรื่องตลกให้ฟังดีไหม"
"กาลครั้งหนึ่งมีม้าตัวหนึ่ง ใครก็เข้าใกล้ไม่ได้ มีคนบอกว่าที่จริงแล้วมันคือม้าสวรรค์ ไม่มีใครมีสิทธิ์ขี่มัน แต่ทว่ามีข้อยกเว้นอยู่เพียงหนึ่งเดียว! ก็คือคนที่ฟังฉันเล่าเรื่องนี้สามารถขี่มันได้ นั่นก็คือเธอไง รู้ไหมว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น?"
ฟู่อวี่ไป๋: ?
เจียงเจี่ยว: "เพราะหมูน้อยคู่ควรกับมันไง!"
ฟู่อวี่ไป๋: "........"
เจียงเจี่ยว: "ไม่ตลกเหรอ? งั้นเอาอีกอันก็ได้"
"ข้าวเกรียบ ขนมปัง โคลนเป็นเพื่อนรักกัน วันหนึ่งขนมปังไปเล่นกับโคลน โคลนอยากเล่นกับข้าวเกรียบด้วยก็เลยโทรหา ข้าวเกรียบถามว่า เธอเป็นใคร โคลนตอบว่า ฉันคือโคลนไง"
ฟู่อวี่ไป๋: ?
เจียงเจี่ยว: "ฉันสาบาน อันนี้สุดท้ายจริงๆ ถ้าเธอไม่หัวเราะก็ต้องปรับห้าสิบหยวนให้ฉัน"
"กาลครั้งหนึ่งมีชาวนาคนหนึ่งเลี้ยงหมูน้อยอ้วนๆ อยู่ตัวหนึ่ง วันหนึ่งหมูวิ่งหนีไป เธอลองทายสิว่าทำไม?"
"เพราะหมูมาฟังฉันเล่าเรื่องยังไงล่ะ!"
ฟู่อวี่ไป๋: "."
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าเด็กเซียวนี่บางทีก็ช่างน่าสงสารจริงๆ ไม่มีเซลล์อารมณ์ขันเอาเสียเลย
นางพูดกับฟู่อวี่ไป๋ว่า "ไม่ว่าใครจะทำให้เธอไม่มีความสุข ก็อย่าไปเสียใจกับมันเลย เพราะถ้าเธอไม่มีความสุข คนที่ทำให้เธอไม่มีความสุขก็ไม่ได้เจ็บแสบอะไรแม้แต่นิดเดียวหรอก"