"กลับมาแล้วล่ะ หนุ่มหล่อ"
ป้าข้างบ้านแอบดึงเฉินเย่ไปทางหนึ่ง แล้วกระซิบกับเขา "ไม่ได้จะยุแหย่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแฟนนะ แต่หลายเดือนแล้ว ทำไมแฟนเธอยังไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง ต้องพึ่งเธอเลี้ยงดูอยู่อย่างนั้นเหรอ?"
เฉินเย่มีใบหน้าที่หล่อเหลา คิ้วดาบตาคม จมูกสูงโด่ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความหล่อเท่ที่ดุดัน
เขาร่างสูง เกือบหนึ่งเมตรเก้า แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ให้ความรู้สึกกดดัน
คนเช่นชื่อ
เพียงแค่เฉินเย่นิสัยค่อนข้างเย็นชา ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยสุงสิงกับใคร
ประกอบกับรูปร่างของเขา กล้ามเนื้อที่นูนขึ้นมาเล็กน้อยไม่ใช่ของไว้ตกใจ เพราะงั้นในยามปกติจึงมีน้อยคนที่อยากจะไปหาเรื่อง
แต่ป้าข้างบ้านรู้ว่าเฉินเย่แค่ภายนอกดูเย็นชา แต่แท้จริงแล้วเป็นคนดี ก่อนหน้านี้เห็นเธอลื่นล้มในบันได เขายังช่วยพยุงเธอเข้าบ้านเลย
สรุปก็คือเป็นคนหน้าเย็นใจอุ่น
คนแถวบ้านเรียกเธอว่าป้าวัง
ป้าวังคนนี้เฝ้าสังเกตคู่หนุ่มสาวนี้มาระยะหนึ่งแล้ว
ยิ่งดูก็ยิ่งรู้สึกว่าเฉินเย่เป็นผู้ชายที่ดี แต่น่าเสียดาย นึกถึงผู้หญิงคนนั้นในห้องเช่า ป้าวังก็เม้มปาก "ดูเธอออกเช้ากลับค่ำลำบากขนาดไหน แฟนเธอก็ไม่รู้จักเห็นใจ ไม่ใช่ว่าป้าจะพูดนะ บางทีผู้ชายเราก็ไม่ควรหาคนสวยเกินไป สวยไปมีประโยชน์อะไร กินไม่ได้!"
เฉินเย่ได้ยินแล้วก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่นั้นเผยความเยือกเย็น "เรื่องของพวกเรา ไม่ต้องให้เธอกังวล"
ป้าวังถูกคำเตือนที่จู่ ๆ ก็แผ่ออกมาจากตัวเขาทำให้ถอยหลังไปก้าวหนึ่ง สีหน้าฉายแววกระอักกระอ่วน "ป้าก็เพื่อเธอดี เธอไม่รับน้ำใจก็แล้วไป... ตั้งใจจะแนะนำคนที่ดีกว่าให้เธออยู่แล้ว..."
เฉินเย่ไม่สนใจเธอ
แต่ถือของที่ซื้อมาเดินเข้าห้องเช่าไป
...
ตอนเฉินเย่เข้ามา
เจียงเจี่ยวกำลังนอนเล่นเกมอยู่บนเก้าอี้ ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยักศกส่ายไปมาเบา ๆ
เพราะอากาศร้อน เธอจึงใส่เพียงเสื้อกล้ามตัวเล็ก กับกางเกงขาสั้น
เผยให้เห็นขาขาวเนียนสองข้าง
เจียงเจี่ยวไม่ใส่รองเท้า เหยียบอยู่บนเบาะนุ่ม ๆ ปลายเท้าก็งามเป็นสีชมพูใส
เฉินเย่กลืนน้ำลายเล็กน้อย
เหมือนจะได้ยินเสียงเขาเข้ามา
พอดีกับที่หน้าจอขึ้นตัวอักษรสีเทา เจียงเจี่ยวจึงได้ละสายตาจากโทรศัพท์ มองเขารอบหนึ่ง
ดวงตาคู่นั้นที่เปี่ยมไปด้วยประกายน้ำตกลงบนตัวเขา
จากนั้นก็เผยความสงสัยเล็กน้อย "เฉินเย่ นายยืนอยู่ตรงนั้นทำไม?"
เฉินเย่ก้มหน้าลง วางถุงที่ถืออยู่ลงบนโต๊ะ "ฉันซื้อผลไม้มาหน่อย"
เขาหยิบผลไม้ออกมา
เจียงเจี่ยวตาเป็นประกายเล็กน้อย มองเห็นชายหนุ่มหยิบเชอร์รีกล่องสวยงาม กับสตรอว์เบอร์รีอีกกล่องออกมา ริมฝีปากอวบอิ่มจึงโค้งขึ้นเล็กน้อย น้ำเสียงออดอ้อน "เฉินเย่ นายทำไมกับฉันดีขนาดนี้เลย"
เฉินเย่นิ่งเงียบ เพียงแค่เอาผลไม้ออกมา แล้วเข้าครัวไปล้างให้สะอาด
จากนั้นก็หั่นสตรอว์เบอร์รีเป็นชิ้นพอดีคำ เอาส้อมจิ้ม จัดใส่จาน แล้วส่งไปตรงหน้าเจียงเจี่ยว
เขาใช้ส้อมจิ้มสตรอว์เบอร์รีที่ดูแดงสดสวยงามครึ่งลูก ส่งไปที่ริมฝีปากเจียงเจี่ยว
มองดูหญิงสาวอ้าปากเล็กน้อย เผยให้เห็นสีภายใน แล้วก็กินเข้าไปคำหนึ่ง
สายตาเฉินเย่จับจ้องอยู่ตรงนั้น ไม่ละไปไหน
ในไม่ช้า
เจียงเจี่ยวก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย "อันนี้ออกจะเปรี้ยวไปหน่อย"
เธอแค่กัดคำเล็ก ๆ
ที่เหลือก็ไม่กินอีก
เจียงเจี่ยวเป็นคนจู้จี้ เธอกินผลไม้ต้องสวยทุกผล และต้องหวานด้วย
ผลไม้สองกล่องนี้เฉินเย่ซื้อมาจากร้านผลไม้แบรนด์ ใช้เงินไปเป็นร้อย
เงินที่เขาหาได้จากไซต์ก่อสร้าง วันที่ได้มากที่สุดก็ไม่เกินหลักพัน
แต่ตอนซื้อของพวกนี้เฉินเย่กลับไม่กระพริบตาเลย
เฉินเย่ไม่โกรธ แต่ชำนาญในการก้มหน้าลง กินผลไม้ชิ้นที่เหลือนั้น
หยิบเชอร์รีขึ้นมา ส่งไปที่ปากเจียงเจี่ยว
เจียงเจี่ยวชิมคำหนึ่ง หรี่ตาลงเล็กน้อย ในที่สุดก็ยิ้ม "อันนี้หวานจัง"
เฉินเย่อาบน้ำที่ไซต์ก่อสร้างไปแล้วรอบหนึ่ง แต่เขาก็ยังเข้าห้องน้ำไปอีก
เจียงเจี่ยวจ้องมองแผ่นหลังของเขา จนมองไม่เห็นแล้ว จึงละสายตากลับมา
ไม่กี่เดือนก่อน เธอยังเป็นแค่พนักงานออฟฟิศธรรมดาคนหนึ่ง
ชีวิตของเจียงเจี่ยวเต็มไปด้วยรสชาติหลากหลาย
เพียงแต่ช่วงต้นของชีวิต รสชาติหวาน ต่อมาก็ไม่หวานเท่าไหร่แล้ว
ตอนเจียงเจี่ยวเกิดมา เธอได้เกิดในครอบครัวที่มีความสุข
เพียงแต่ความสุขไม่ยืนยาว
ตอนเธออายุสิบขวบ ครอบครัวก็เกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พ่อของเธอหัดเล่นการพนัน แม่ก็เพราะเรื่องนี้ ครอบครัวจึงทะเลาะกันไม่จบไม่สิ้น
ต่อมา เธอก็ไร้ซึ่งพ่อและแม่
ครอบครัวทิ้งหนี้สินไว้ให้เธอหลายแสน
ญาติ ๆ ต่างหลีกเลี่ยงเธอราวกับเป็นภัย พวกเขากลัวว่าจะมีเรื่องเดือดร้อนติดตัว
เจียงเจี่ยวไม่มีที่ไปอื่น เธอจึงเข้าสถานสงเคราะห์เด็ก ไม่มีใครรับเลี้ยงเธอ เพราะอายุเธอมากแล้ว
ต่อมา เจียงเจี่ยวอาศัยการทำงานพิเศษหาเงินเรียนจนจบมหาวิทยาลัย แล้วค่อย ๆ ใช้หนี้ที่พ่อทิ้งไว้ให้หมด ได้ชื่อว่าเป็นวัวใช้งานแห่งสวรรค์ เลยต้องทำงานหลายอย่าง ไม่ให้ตัวเองมีโอกาสได้พักหายใจ
กว่าจะใช้หนี้หมด ยังเก็บเงินได้อีกนิดหน่อย
ใครจะรู้ว่าเจียงเจี่ยวก็ประสบอุบัติเหตุ ตายซะก่อน
เจียงเจี่ยวตายไม่เป็นไร แต่เงินชดเชยกับเงินเก็บของเธอ ห้ามตกไปถึงมือญาติพวกนั้นเด็ดขาด
เธอไม่โทษที่ญาติไม่ยอมช่วยชีวิต หรือไม่ยอมยื่นมือเข้ามาช่วย แต่หลังจากเธอตาย เงินพวกนั้นจะให้ญาติมาเก็บประโยชน์ได้ยังไง ต่อให้ตายเธอก็ไม่ยอมตาหลับ
อาจจะเป็นเพราะความแค้นของเจียงเจี่ยวมากเกินไป จึงดึงดูดระบบจากต่างมิติให้มา แล้วทั้งสองฝ่ายก็บรรลุข้อตกลงกัน
ตราบใดที่เจียงเจี่ยวยินดีไปแสดงเป็นวายร้ายหญิงในแต่ละโลก ทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี เมื่อภารกิจสำเร็จ
เจียงเจี่ยวก็จะฟื้นคืนชีพได้ ไม่เพียงฟื้นคืนชีพได้ ยังได้เงินรางวัลก้อนหนึ่งอีกด้วย
เธอใจสั่น
เป็นวัวใช้งานมาหลายปี ทุกวันเหมือนลูกข่างหมุน เดิมทีเจียงเจี่ยวตั้งใจว่าเก็บเงินได้ก้อนหนึ่งแล้วจะพักผ่อนให้หายเหนื่อย ใครจะรู้ว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้
ส่วนเฉินเย่ก็คือเป้าหมายภารกิจแรกของเธอ
โลกนี้เป็นนิยายสายบุรุษ เฉินเย่คือพระเอก เดิมทีเขาเป็นคุณชายแห่งตระกูลเฉิน แต่เพราะถูกพี่เลี้ยงเด็กสลับตัวตั้งแต่เกิด จึงกลายเป็นลูกคนจน
เฉินเย่ถูกทารุณกรรมมาตั้งแต่เด็ก พ่อขี้เมาคนหนึ่งเอาแต่ดุด่า เขาเรียนเก่งมาก แต่น่าเสียดายที่ครอบครัวกลัวเขาจะบินสูงไปไกล รู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิด จึงทำลายโอกาสสอบเข้ามหาวิทยาลัยของเขา
เฉินเย่ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย ตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ ตอนที่คนอื่นวัยเรียนมหาวิทยาลัย เขากำลังดิ้นรนอยู่ในสังคม
และตอนอายุยี่สิบสี่ คุณชายตัวปลอมก็บังเอิญรู้ความจริงเรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง สืบรู้ว่าเฉินเย่ถึงเป็นคุณชายแท้ จึงส่งคนไปกำจัดเฉินเย่
แต่เฉินเย่กลับบังเอิญความจำเสื่อม ถูกเจียงเจี่ยววายร้ายหญิงคนนี้เก็บไปดูแล
[ไม่ใช่นิยายสายหญิงแกร่ง ทุกอย่างถูกออกแบบมาเพื่อเนื้อเรื่อง ที่นางเอกแสดงออกมาเป็นแบบที่เธอเองถนัด สิ่งที่พระเอกทุกคนชอบคือตัวนางเอกเอง สามโลกแรกมีบรรยากาศจำลอง ถ้าไม่ชอบบรรยากาศจำลอง ให้เริ่มอ่านจากโลกของชายหนุ่มแห่งแดนแมลงพิษ]