เฉิงจืออังกำลังหาคน
เขามองไปรอบ ๆ ในที่สุดก็พบเพื่อนสนิทของสวีจื้อเซี่ย—เจียงเจี่ยว
เขาก้าวยาว ๆ เข้ามาหา: "เธอคือเจียงเจี่ยวใช่ไหม?"
เจียงเจี่ยวที่ถูกเรียกชื่อเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย มองมาทางเขา
ผมของเธอยาวและดำ ทิ้งสยายลงมา กรอบแว่นตาดำบนใบหน้าหนักเตอะมาก ตัวเธอแผ่กลิ่นอายของคนพูดน้อย ดูเหมือนไม่เก่งในการพูดจา
เฉิงจืออังเผยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย เขามองไม่ค่อยชัดนักกับใบหน้าของเจียงเจี่ยวเท่าไรนัก
แต่เขารู้ว่าหญิงสาวคนนี้อยู่ข้างกายสวีจื้อเซี่ยอยู่บ่อยครั้ง
เจียงเจี่ยวแต่งตัวมิดชิดมาก เหมือนกลัวว่าจะปกคลุมผิวหนังทุกตารางนิ้วของร่างกายตัวเองให้มิด จะเข้าฤดูร้อนแล้วก็ยังใส่เสื้อแขนยาวกางเกงขายาว
ทำให้อดสันนิ่งไม่ได้ที่จะสงสัย หล่อนไม่รู้สึกร้อนเลยจริง ๆ งั้นหรือ?
เจียงเจี่ยวไม่ได้พูดอะไร เพียงเงียบ ๆ จ้องมองเฉิงจืออัง
เฉิงจืออังชะงักไปครู่หนึ่ง พบว่าหญิงสาวตรงหน้ามีดวงตาที่...สวยทีเดียว เพียงแต่ถูกบังไว้ด้วยเลนส์หนา ๆ ทำให้คนอดอยากที่จะแอบมองใต้เลนส์นั้นไม่ได้
เมื่อตั้งสติได้เขารู้สึกว่าตัวเองเสียมารยาท จึงรีบอธิบายจุดประสงค์ที่มาว่า "ผมเป็นเพื่อนสนิทของฟู่อวี่ไป๋ ผมมาขอเบอร์ติดต่อของสวีจื้อเซี่ยแทนเขา เธอเป็นเพื่อนสนิทของนาง ขอเบอร์ของนางให้ผมได้ไหม?"
มือที่เจียงเจี่ยวจับปากกาอยู่ชะงักไป
ฟู่อวี่ไป๋ เธอรู้จักคนนี้
ในมหาวิทยาลัยเอ ทุกคนเคยได้ยินชื่อฟู่อวี่ไป๋ เขาเป็นลูกครึ่ง ได้ยินว่าคุณยายของเขาเป็นคนอังกฤษ ฟู่อวี่ไป๋หล่อจนคนอิจฉา ไม่ใช่แค่นั้น ตอนแรกเขาใช้คะแนนโดดเด่นสอบเข้ามหาวิทยาลัยเอ ก่อนจะถึงหนึ่งอาทิตย์