“สามีของเธอทำอาหารหอมจริง ๆ ฉันกินข้าวโรงอาหารไม่ลงแล้ว”
จะบอกว่าไม่อิจฉาก็คงโกหก
พวกเขานึกว่าสามีของเจียงเจี่ยวผิวคล้ำหน้าตาขี้เหร่เสียอีก ใครจะรู้ว่าเป็นหนุ่มหล่อสุด ๆ หล่อแบบมีมิติ ทั้งตา ทั้งจมูก ทั้งส่วนสูงและบุคลิกภาพ
แถมยังเป็นผู้ชายที่ทำอาหารเก่งขนาดนี้อีก
หลิวเสวี่ยเหมยได้กลิ่นด้วย เธอโกรธจนตาแดงก่ำ
ไม่ใช่แค่เรื่องที่หยานเสี่ยวตงชอบเจียงเจี่ยวเท่านั้น แต่ยังเพราะสามีของเจียงเจี่ยวหน้าตาดีกว่าหยานเสี่ยวตงอีก
ตอนนี้ยังได้อวดโฉมเสียยิ่งใหญ่อีก
นางแทรกเสียดสีขึ้นมา:“แค่อาหารดี ๆ เท่านั้นแหละ ถ้ามีความสามารถก็กินแบบนี้ทุกวันสิ ใครจะรู้ว่าวันนี้ตั้งใจมาอวดหรือเปล่า”
แต่ใครจะคิด
ในอีกหลายวันต่อมา โจวถิงมาส่งอาหารทุกวัน แต่ละวันเป็นกับข้าวหลากหลายทั้งคาวหวาน
ยุคนี้ คนที่กินได้มากขนาดนั้นทุกมื้อก็ไม่เยอะแล้ว คนอื่นที่เงินเดือนสูงในโรงงานยังไม่กล้ากินแบบนี้เลย เพราะต้องเลี้ยงดูคนในครอบครัว
ค่าใช้จ่ายทุกอย่างต้องใช้เงิน
แต่สามีของเจียงเจี่ยวทำอาหารให้นาง เป็นการเปลี่ยนเมนูไปเรื่อย ๆ แถมยังยอมทุ่มเงินอีก
มีคนอดถามเจียงเจี่ยวไม่ได้ทันที:“สามีเธอทำงานอะไรกัน?”
เจียงเจี่ยวตอบแบบส่งเดช:“ก็แค่งานใช้แรงงาน”
หลิวเสวี่ยเหมยพูดกับคนอื่นลับหลัง:“หน้าตาดีแล้วจะมีประโยชน์อะไร ยังไงก็เป็นคนบ้านนอก ไม่มีการศึกษา หาเงินได้ไม่กี่สตางค์ คิดดูสิ เงินที่หามาได้คงหมดไปกับข้าวในท้องเธอหมดแล้ว”