หนุ่มปัญญาชนหลายคนเริ่มเดือดดาลขึ้นมา: "หวังอี้ เธอเข้าข้างฝ่ายไหนกันแน่? อย่าลืมว่าพวกเราเป็นคนจากในตัวเมืองนะ"
หวังอี้เม้ยปาก: "คนจากในตัวเมืองแล้วยังไง ฉันว่าเหอะ ซูซิวอวิ้นจะเสียใจก็สมควรแล้ว โจวถิงคนนั้นทั้งสูงทั้งหล่อ แล้วก็ดูเก่งกาจด้วย ฉันว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี"
......
เจียงเจี่ยวกำลังจะไปหาโจวถิง ผู้ชายดีๆ คนนั้นเพื่อรับเคราะห์แทน เขายืนอยู่บนคันนา มองไปรอบๆ
แล้วก็ยกกระโปรงตัวเอง เดินไปจนเห็นร่างของพระเอกเข้า
ตัวร้ายหญิงอย่างนางต้องเดินตามเนื้อเรื่องแล้ว ต่อหน้าผู้คนมากมาย นางจะกล่าวหาว่าพระเอกทำลายความบริสุทธิ์ของนาง
โจวถิงกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่
วันนี้พระอาทิตย์ไม่ออก แต่ท้องฟ้ากลับอบอ้าวไปด้วยไอร้อน เส้นเลือดที่หลังมือของเขานูนขึ้นมาเวลายกของ ชัดเจนเป็นพิเศษ กล้ามเนื้อแขนที่นูนขึ้นมามีเส้นสายที่ลื่นไหลและแน่นกระชับ
เจียงเจี่ยวเดินเข้าไปใกล้ตัวเขา แล้วหยุดลง
โจวถิงไม่ได้พูดอะไร แต่เขาก็สัมผัสได้ว่ามีคนเดินมาข้างหน้า เขาจึงหยุดการเคลื่อนไหว แล้วมองไป
พอเห็นว่าเป็นเจียงเจี่ยว เปลือกตาของเขากระตุกอย่างรวดเร็ว แม้แต่ใบหญ้าที่คมกริบบาดผิวหนังจนเป็นรอยแดงจางๆ เขาก็ไม่ทันสังเกต
เจียงเจี่ยวยืนอยู่บนที่สูง มองดูผู้ชายตรงหน้า แล้วก้มหน้าลงพูด: "โจวถิง"
"มีอะไรหรือ?" โจวถิงถาม แต่การเคลื่อนไหวไม่ได้หยุด ยังคงทำงานต่อไป
เจียงเจี่ยว: "ไม่มีอะไรแล้วฉันมาหาแกไม่ได้หรือไง?"