สายตาของโจวถิงจับจ้องไปยังหญิงสาว “เราไม่เคยพบกันมาก่อน อีกทั้งอายุยังห่างกันมาก”
เจียงเจี่ยวไม่รู้ว่าเขาพึมพำอะไรอยู่ เธอรู้เพียงว่าตอนนี้โจวถิงในวัยผู้ใหญ่เป็นผู้ชายหัวโบราณ แถมยังงมงาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อคำพูดของเธอ
เธอเริ่มโมโห จึงหยิบหมอนขว้างใส่อีกฝ่ายตรงๆ
โจวถิงไม่ถือสาเธอ เพียงจัดให้เธอนอนในห้องของตน “ผมจะไปนอนห้องรับรองข้างๆ ถ้ามีเรื่องอะไร ก็บอกพี่เลี้ยงเด็กที่บ้านได้”
“รอให้ฟ้าสางก่อน แล้วเราค่อยคุยเรื่องของคุณกัน”
.....
ตอนโจวถิงตื่น เขาถามพี่เลี้ยงเด็กว่า “คุณเจียงในห้องผมออกมาหรือยัง”
พี่เลี้ยงเด็กส่ายหน้า
โจวถิงตั้งใจจะเคาะประตู แต่ก็คิดว่าคนหนุ่มสาวในยุคนี้ชอบนอน เขาจึงลดมือลง ตั้งใจว่าจะค่อยไปเคาะทีหลัง
แต่รอไปครึ่งค่อนวัน
รอจนอ่านหนังสือพิมพ์กับหนังสือที่อยู่ข้างมือจนหมด
ใกล้เที่ยงแล้ว
เจียงเจี่ยวก็ยังไม่ลงมา
โจวถิงขึ้นไปชั้นบน ตั้งใจจะเคาะประตู ทว่าพอแตะบานประตู ก็พบว่ามันไม่ได้ปิดสนิท เขาจึงเดินเข้าไป
บนเตียงไม่มีใคร หน้าต่างก็ปิดสนิท
หัวใจของโจวถิงพลันบีบรัด
เขาไม่รู้ว่าความกระวนกระวายใจอย่างไร้ที่มานี้เกิดจากอะไร ตลอดสี่สิบปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรก
ท้ายที่สุดโจวถิงก็ให้คนไปสืบหาที่อยู่ของอีกฝ่าย แต่ค้นหาทั่วทั้งเมืองแล้วก็ยังไม่พบผู้หญิงที่ชื่อเจียงเจี่ยว