หยางจิ่งฮุยมีสีหน้าเจือความโกรธเคืองปนอาย เขาพินิจพิจารณาเจียงเจี่ยวขึ้นลงด้วยสายตา: "...ตอนนั้นเธอเขียนจดหมายรักถึงฉัน แล้วยังไปยุ่งวุ่นวายกับแฟนคนอื่น ใครบ้างจะไม่รู้เรื่องนี้?"
"ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นเด็กกำพร้าอีกต่างหาก" เขาพูดอย่างหยิ่งผยอง: "เจียงเจี่ยว ฉันไม่รังเกียจท่าทีไม่รู้จักสงบเสงี่ยมของเธอในตอนนี้หรอก ยิ่งไปกว่านั้น ผู้หญิงแบบเธอ ไม่มีผู้ชายดีๆ คนไหนเขาต้องการแน่นอน เอาแบบนี้ก็แล้วกัน เธอแต่งงานกับฉันก่อน แล้วค่อยให้กำเนิดลูกชายอ้วนๆ สองคนให้ฉัน ฉันจะให้ค่าครองชีพเธอเดือนละแปดพัน มากมายขนาดนี้เพียงพอแล้วล่ะ"
เขาไม่พูดถึงก็ไม่เป็นไร แต่พอพูดขึ้นมา เจียงเจี่ยวก็นึกถึงเรื่องที่หยางจิ่งฮุยไปแพร่ข่าวลือไปทั่วว่าเธอชอบเขา แอบไปยั่วยวนเขา กลุ่มคนในห้องเรียนบางคนถึงกับมองเธอด้วยสายตาแปลกๆ
ส่วนเรื่องที่ไปยุ่งกับแฟนคนอื่นน่ะ ไร้สาระสิ้นดี ชัดเจนว่าเป็นผู้ชายคนนั้นที่มาคุกคามเจียงเจี่ยว กลับถูกหยางจิ่งฮุยเติมแต่งเรื่องราวให้เกินจริง
เจียงเจี่ยวแอบอัดเสียงไว้ อยากจะไปฟ้องอาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่รับสำเนาเสียงนั้นไป บอกว่าจะเรียกร้องความเป็นธรรมให้เธอ แต่ท้ายที่สุดกลับเงียบหายไป
ต่อมาเจียงเจี่ยวถึงได้รู้ว่าอาจารย์ที่ปรึกษาคนใหม่คนนี้ แท้จริงแล้วมีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกับหยางจิ่งฮุยในความลับ
แม้ว่าหลังจากนั้นอาจารย์คนนี้จะถูกไล่ออกเพราะปัญหาด้านคุณธรรมจริยธรรมหลังจากเธอเรียนจบ