เจียงเจี่ยวส่งเสียงหึ ๆ ในลำคอเบา ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "พี่ชายต่างมารดา เดิมทีข้าตั้งใจจะแต่งงานกับท่าน แต่ตอนนี้ข้ากลับเปลี่ยนใจแล้ว"
นางทิ้งตัวลงนั่งบนตักของพี่ชายต่างมารดา
ในหัวของนางตอนนี้คิดเพียงแต่ว่าจะแก้แค้นให้สาสมได้อย่างไร
ทว่านางกลับไม่ทันสังเกตว่า เชือกที่มัดมือมัดเท้าของเผยหวยซวี่อยู่นั้น ไม่รู้ว่าเริ่มหลุดตั้งแต่เมื่อใดแล้ว
"เช่นนั้นเจียวเจียวคิดจะแต่งกับใคร?"
เผยหวยซวี่เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ดวงตาสีอ่อนที่จ้องมองนางราวกับกำลังอดกลั้นอะไรบางอย่างไว้
"จะแต่งกับหานเช หรือว่าเผยหยวน หรือว่าจะเป็นชายอื่น?"
เจียงเจี่ยวตอบว่า "เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ชายต่างมารดาแล้ว ท่านก็มิใช่คนของข้า ย่อมไม่มีสิทธิ์มาว่า anything ข้า" นางคิดแผนการแก้แค้นพี่ชายต่างมารดาไว้แล้ว
จะเล่นงานเขาให้สนุก แล้วทรมานเขาสักหน่อย
ส่วนเจียงเจี่ยวก็จะทำให้เขามัวหมอง
บุรุษผู้งามสง่าดั่งบุปผากล้วยไม้บนต้นหยก ใต้เท้าเพ่ยผู้กุมอำนาจเหนือราชสำนัก
ทว่ากลับถูกหญิงสาวผู้อ่อนแอคนหนึ่งเหยียบย่ำอย่างอิสระ
เผยหวยซวี่จ้องมองนางอย่างนิ่งเงียบ "ข้ามิใช่ผู้ใดงั้นหรือ?"
เจียงเจี่ยวก้มหน้าลง จูบที่ริมฝีปากของเขาอย่างแผ่วเบา "พี่ชายต่างมารดาจะเป็นพี่ชายต่างมารดาของข้าไปตลอดกาล"
นางหรี่ตามองเล็กน้อย รู้สึกว่าริมฝีปากของพี่ชายต่างมารดานั้นช่างน่าจูบเสียจริง
ต่อให้เจียงเจี่ยวจะเล่นงานพี่ชายต่างมารดา ก็ไม่ขาดทุน
นางคิดเช่นนั้นแล้ว จึงโอบกอดแน่นขึ้นอีกนิด
ทว่านางกลับไม่ทันสังเกตว่า เผยหวยซวี่ขยับกายได้แล้ว มือทั้งสองข้างพลิกกลับเป็นฝ่ายรุกเสียเอง ดวงตาสีอ่อนมองลงมาจากเบื้องบน "เจียวเจียว พี่ชายต่างมารดาก็เป็นสามีได้เช่นกัน สามีของเจ้าจะต้องเป็นพี่ชายต่างมารดาเท่านั้น"