เผยเฉิงอันตกน้ำแล้วก็ได้รับความตกใจพอควร ล้มป่วยไปพักหนึ่ง ทำให้ไม่มีโอกาสมาก่อกวนคุณหนูน้อยผู้นี้ของเขา
เจียงเจี่ยวจึงกล้าเดินเล่นในสวนของจวนกั๋วกงกว้างขวางขึ้นมาบ้าง
วันนี้นางสวมชุดสีชมพูอ่อน เนื้อผ้าขาวสลับชมพู เชือกผูกร้อยไหวละลิ่วตามทุกย่างก้าวของนาง ดอกไม้ประดับผมดูประณีตละเอียดอ่อน หญิงสาวเงยหน้าเล็กน้อย
นางกำเนิดมาหน้าตาน่าทะนุถนอม เพียงแต่กำลังหอมแตงระเรื่อที่ไม่อาจปิดบังไว้ได้
ในสายตาคนอื่น กลับเพิ่มแววอาลัยอารมณ์เศร้าขึ้นอีกหน่อย ทำให้ผู้พบเห็นหัวใจเต้นแรงขึ้นมาฉับพลัน... แล้วบังเกิดความเวทนาเอ็นดูขึ้นมา
เผยหยวนเณหน้าคนงามภายใต้หลิวนั้น ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองดังโครมคราม
อดไม่ได้ที่จะเดินเข้าไปหา และท่องบทกวีออกมาบทหนึ่ง: "นางงามล่มนคร ตกปลาหมกนก หงดีตายสั่น"
... จนดูเหมือนในครรภนางงาม ทั้งงามทั้งให้สัตย์ปบบ……
เจงจ่องได้ยินคนท่องกวี คิดในใจว่ามาจากไหนกัน สาวกผักบุ้งแห่งหนังสือถึงมายาว
หันไปทัศนาก็เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังจ้องมองนางอยู่นิ่ง ๆ เหมือนถูกวพันโฉมสะกด
เจียงเจี่ยวกำผ้าไว้ พียงแค่มองแวบเดียวก็รู้ว่าชายที่มาแต่งกายไม่ธรรมดา ดูท่าทางคล้ายกับคุณชายในจวนกั๋วกงที่ยังไม่เคยพบหน้า นางจึงเอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่ทราบว่าท่านชายผู้นี้เป็น…?”
เผยหยวนฉุสิตัวแล้ว หน้าแดงขึ้น แววตาเขาอ่อนหลีกเล่งรู้ว่าตนชันใจตงงาม จึงรีบว่า “กระผมเฝยหยวน เป็นสายสำนักรอง…ท่านคงเป็นคุณหนูน้อยใหม่ ๆ ที่พึ่งเข้ามาในจวนนะ?”