“ระบบ แน่ใจนะว่าพระเอกอยู่ที่นี่?”
เจียงเจี่ยวหยุดยืนตรงปากตรอก มองเข้าไปยังบ้านเรือนที่ตั้งเรียงรายอย่างยุ่งเหยิง ภายในยังมีขยะเกลื่อนพื้น เธอเอ่ยถามด้วยความไม่อยากเชื่อ
ระบบตอบ “ใช่แล้ว ใช่แล้ว โฮสต์~ ลู่จิ้นอยู่ใน ‘สลัม’ นี่แหละ!”
เจียงเจี่ยวขมวดคิ้วน้อย ๆ พื้นสกปรกขนาดนี้
แน่ใจนะว่ารองเท้าของเธอจะไม่เปื้อน?
เธอยกชายกระโปรงขึ้นอย่างระมัดระวัง พลางมองรองเท้าสวย ๆ ของตัวเอง
เธอใช้อีกมือบีบจมูก แล้วค่อย ๆ เดินเข้าไป
รองเท้าเหยียบลงบนพื้นสกปรก
เจียงเจี่ยวรู้สึกว่าความอดทนของตัวเองมีขีดจำกัด
ตัวร้ายหญิงอย่างเธอในโลกนี้ บ้านล้มละลายไปแล้ว
จากเจ้าหญิงผู้สูงส่ง บัดนี้กลับกลายเป็นคนตกอับที่ใคร ๆ ก็หัวเราะเยาะได้
พ่อแม่แท้ ๆ หย่ากัน คนหนึ่งพาชู้รักไป อีกคนก็พาชู้รักอีกคนไป
ไม่มีใครสนใจเจียงเจี่ยว
เมื่อก่อนเจียงเจี่ยวใช้ชีวิตหรูหราฟุ่มเฟือยเพียงใด ตอนนี้ก็มีสภาพน่าเวทนาเพียงนั้น ของแบรนด์เนมหรู ๆ กระเป๋า เสื้อผ้าสวย ๆ ที่เธอเคยมี พอบ้านล้มละลาย ทุกอย่างก็หายไปหมด
ของที่ยังพอจะดูได้ ก็มีเพียงชุดที่เธอสวมอยู่
กระโปรงคอกลมสีงาช้างเอวคอด กับรองเท้าประดับมุก
แต่ก่อนเจียงเจี่ยวจะสวมสร้อยอัญมณีไว้ที่คอ ทว่าตอนนี้คอของเธอกลับว่างเปล่า
แม้แต่กิ๊บติดผมราคาเกินแสน ก็ยังถูกคนในบ้านเอาไปขาย
ของที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้น หากเธอไม่แอบเก็บซ่อนไว้ ตอนนี้คงไม่เหลือสักชิ้น