เจียงเจี่ยวไม่รู้เลยว่าแค่คบหากันสามวัน รายละเอียดทุกอย่างก็ถูกขุดคุ้ยจนเกลี้ยง ราวกับประวัติอาชญากรรมของนาง
บนจอขนาดยักษ์ ภาพยนตร์เริ่มฉายแล้ว
ก่อนเข้ามา ลู่จิ้นยังบอกให้นางซื้อป๊อปคอร์นมาถังหนึ่ง
ดวงตางามของเจียงเจี่ยวมองเขา “ข้าไม่อยากกินป๊อปคอร์น”
ดวงตาดอกท้อของลู่จิ้นจับจ้องนาง แฝงความเย็นชาและหยิ่งผยองอยู่เล็กน้อย “ใครบอกว่าจะซื้อให้เจ้ากิน?”
เจียงเจี่ยวร้องอ้อ นึกภาพลู่จิ้นกอดถังป๊อปคอร์นแล้วกินไม่ออก ยิ่งสวมรองเท้าส้นสูงเดินนาน ๆ นางก็ยิ่งเมื่อย จึงเอ่ยเนิบช้าว่า “สามี เจ้าไปซื้อเถอะ ข้าจะรออยู่ตรงนี้”
ลู่จิ้นยกมือขึ้น โอนเงินให้นางหนึ่งแสน
จากนั้นก็มองนาง
เม้มริมฝีปากแน่น “เจียงเจี่ยว เจ้าจะซื้อหรือไม่?”
เจียงเจี่ยวมองเงินหนึ่งแสนด้วยความตกใจ
นางไม่เข้าใจเลยว่าวันนี้สมองของลู่จิ้นมีปัญหาอะไรหรือเปล่า
ก็แค่ป๊อปคอร์นถังเดียว ใครซื้อให้ก็เหมือนกันไม่ใช่หรือ?
แต่เมื่อเห็นยอดเงินก้อนโต เจียงเจี่ยวก็ยังดีใจมาก นางรีบกอดลู่จิ้นแล้วจุ๊บแก้มเขาอย่างไม่หวงแหน “สามี เจ้าใจกว้างจริง ๆ! ก็แค่ป๊อปคอร์นไม่ใช่หรือ? ข้าจะซื้อให้เจ้าสัก 100 ถัง!”
แน่นอนว่าไม่มีทางซื้อถึง 100 ถัง
เจียงเจี่ยวซื้อมาแค่ถังเดียว ส่วนเงินที่เหลือก็เก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง
และตอนนี้
ป๊อปคอร์นถังนั้นไม่ได้อยู่ในอ้อมแขนของลู่จิ้น แต่อยู่ในอ้อมแขนของนาง