แก้มของเจียงเจี่ยวแดงขึ้นมา ใบหูก็ร้อนผ่าวตามไปด้วย
เธอจิ้มเด็กหนุ่มทีหนึ่ง เท้าเอวแล้วพูดอย่างโมโหว่า “สวี่ชิงเยี่ยน ตัวดีนี่ ตั้งแต่แรกก็รู้แล้วว่าเป็นฉันใช่ไหม?”
สวี่ชิงเยี่ยนยื่นมือมาจับมือเธอ แล้วจูงเดินไปด้วยกัน
เขาไม่ได้ปฏิเสธ
เจียงเจี่ยวรู้สึกขัดใจอยู่บ้าง “...ถ้าอย่างนั้น ท่าทางที่ทำเหมือนกลัวเมื่อกี้ก็แกล้งทำทั้งนั้นสินะ?”
สวี่ชิงเยี่ยนชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยว่า “เพราะมันชัดเจนมาก”
“พวกเราเพิ่งเข้ามา พนักงานหลายคนก็กรูกันเข้ามาล้อม แต่พอเธอเข้ามา พวกเขาก็หายไปหมด”
เจียงเจี่ยว “...ฉลาดขนาดนี้ไปทำไมกัน?”
สวี่ชิงเยี่ยนไม่พูดอะไร เพียงค่อย ๆ สอดนิ้วของตนเข้าไปประสานกับนิ้วของหญิงสาว เผยความอ่อนหวานที่อธิบายไม่ถูกออกมาเล็กน้อย
จังหวะนั้นเอง ผีสาวผมเผ้ากระเซิงตนหนึ่งก็โผล่หัวออกมาจากด้านข้างอย่างอยากรู้อยากเห็น ดวงตานองเลือดจ้องมองพวกเขา
เจียงเจี่ยวสะดุ้งโหยง
เธอรีบใช้แขนขาทั้งสี่เกาะกอดพระเอกไว้เหมือนหมีโคอาล่า
“ตกใจหมดเลย! สวี่ชิงเยี่ยน!”
เด็กหนุ่มประคองเธอไว้ได้อย่างมั่นคง โคนหูแดงเรื่อ เขาเงยหน้าขึ้น ทว่าในดวงตากลับมีรอยยิ้มเล็ก ๆ ซ่อนอยู่
เขาถึงกับสูดดมกลิ่นหอมจากตัวเจียงเจี่ยวอย่างละโมบ พร้อมสัมผัสถึงร่างกายของเธอ
ร่างของเจียวเจียวก็นุ่มนิ่มด้วย
สวี่ชิงเยี่ยนกระชับนิ้วแน่นขึ้น ตอนเจียงเจี่ยวบิดหน้าหนีและคิดจะลงจากตัวเขา
เขาก็ก้มเปลือกตาลง บดบังแววตาหม่นหมองไว้เล็กน้อย