คอมเมนต์ในหน้าจอเงียบกริบไปชั่วขณะ ทุกคนต่างตกตะลึงกับข้อสันนิษฐานนี้จนพูดไม่ออก
"เป็นไปไม่ได้...ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ จะมีผู้เล่นคนไหนกินอสูรกายได้ยังไงกัน เป็นไปไม่ได้!"
"ใช่แล้ว เราต้องไม่เห็นตอนที่เขาแอบหาอุปกรณ์ที่ใช้กำจัดอสูรกายได้ในห้อง แล้วแอบจัดการมันเงียบ ๆ ใช่เลย ต้องเป็นแบบนั้นแน่ ๆ"
"ใช่ ๆ ต้องเป็นแบบนั้น ผู้เล่นใหม่ส่วนใหญ่ดวงดีอยู่แล้ว แถมพวกเราไม่เคยสนใจเขาด้วย มันต้องเป็นอุปกรณ์แน่ ๆ"
"ผู้เล่นใหม่ดวงดีจริง ๆ นะ ตอนฉันนั้นยังไม่เคยเก็บได้อุปกรณ์ที่ใช้กำจัดอสูรกายได้โดยตรงเลย"
"ฉันอยู่นานขนาดนี้ ยังไม่เคยเห็นอุปกรณ์เลยแม้แต่อันเดียว ฮ่า ๆ"
"ใครไม่เป็นล่ะ ฮ่า ๆ"
คอมเมนต์ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา พยายามใช้มุกตลกขบขันมาทำลายความหวาดกลัวที่ผุดขึ้นในใจ
แต่คอมเมนต์อีกเส้นกลับลอยผ่านมาอย่างไม่เหมาะกับเวลา: "ว่าแต่ ถ้าเป็นแบบนั้น อสูรกายในห้องนั่งเล่นของอินซิวจะหายไปแล้วหรือยัง? อินซิวไม่เห็นเรื่องเมื่อกี้ เขาจะรู้ได้ยังไงว่าอสูรกายตัวแรกที่เขาเจอเป็นของปลอม?"
คอมเมนต์เส้นนี้แทบจะตอกย้ำข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ และยังนำความตื่นตระหนกที่ยิ่งใหญ่กว่ามาให้ทุกคนอีกด้วย
มันเลียนแบบการกระทำของอสูรกายตามกฎ แย่งชิงตัวตนของอสูรกายตามกฎ ฆ่าอสูรกายที่เดิมอยู่ในห้องนั่งเล่นแล้วก็สามารถแทนที่มันได้อย่างสมบูรณ์ ถ้าอินซิวไม่ไปคุยกับใครเกี่ยวกับเรื่องนี้ เขาก็ไม่มีทางสังเกตเห็นได้ 100 เปอร์เซ็นต์
แล้วมันเป็นไปได้ไหมที่...ผู้เล่นที่ทุกคนเห็นบนหน้าจอตอนนี้ เพื่อนร่วมห้องใหม่ของอินซิวคนนี้ จะใช้วิธีเดียวกัน?
ในความมืดมิด ชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มผู้อ่อนโยนผู้นี้กำลังยิ้มบาง ๆ ใช้ผ้าขนหนูเช็ดคราบเลือดที่เปื้อนบนร่างกายของตัวเอง ท่าทางการจัดแต่งเรียบร้อยสง่างามราวกับกำลังเช็ดปากหลังมื้ออาหาร ไม่มีทางเชื่อมโยงกับเสียงเคี้ยวเอื้องอันน่าพิศวงที่ดังขึ้นในความมืดเมื่อครู่ได้เลย