ไม่... น่าจะเป็นมัน...
มันเป็นสัตว์ประหลาด มันต้องไม่ใช่มนุษย์แน่ ไม่มีใครที่เข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้เป็นเหมือนมันสักคน
นักเรียนทุกคนที่เคยรังแกมันถูกมันฆ่าตายหมดแล้ว น่ากลัว... น่ากลัวเกินไป...
สิ่งมีชีวิตแบบนี้จะมาเป็นนักเรียนของฉันได้อย่างไร ฉันจะยื่นเรื่องไล่มันออก! ฉันไม่ยอมให้มันอยู่ในชั้นเรียนของฉันต่อไปเด็ดขาด!
ปีที่ X วันที่ O
ผู้อำนวยการบอกว่าไล่มันออกไปไม่ได้ เพราะมันไม่ได้ละเมิดกฎ
ไม่มีทางเลือกแล้ว การกีดกันคนที่แตกต่างเป็นสิ่งที่นักเรียนของฉันถนัดที่สุด
สัตว์ประหลาดน่าสงสารตัวนั้น ที่นี่ไม่มีใครต้อนรับมันหรอก มันจะถูกทุกคนกีดกัน ถูกทุกคนเมินเฉย และถูกทุกคนรังแก
ปีที่ X วันที่ O
น้องสาวของฉันที่ทำงานอยู่ในโรงอาหารช่างโง่เขลาจริง ๆ ทำไมถึงได้เกิดสงสารสัตว์ประหลาดแบบนั้นขึ้นมาได้
มันควรหายไปเสีย
แต่ก็ดีแล้ว พรุ่งนี้นักเรียนทุกคนจะร่วมมือกันบีบให้มันละเมิดกฎ คราวนี้สัตว์ประหลาดอันตรายนั่นต้องตายอยู่ที่นี่แน่
บันทึกหยุดลงตรงนี้ไปพักหนึ่ง พลิกต่อไปเป็นหน้าว่างหลายหน้า จากนั้นจึงเป็นลายมือหวัด ๆ เต็มหน้ากระดาษ ดูสับสนวุ่นวายจนแทบอ่านไม่ออก ได้เพียงจับใจความสั้น ๆ จากบางช่วงเท่านั้น
“มันฆ่า... นักเรียน... หมด...”
“มัน... ผู้อำนวยการ%... ฆ่า... ฆ่าจนหมด...”
“นั่นมันสัตว์ประหลาด! สัตว์ประหลาด!”
ถัดจากนั้นยังมีหน้ากระดาษอีกหลายหน้า ในที่สุดลายมือก็กลับมาเป็นระเบียบและสงบนิ่งอีกครั้ง
ปีที่ X วันที่ O
โรงเรียนเปิดอีกครั้งแล้ว เพียงแต่... ในโรงเรียนเหลือแค่ฉันกับน้องสาวสองคน...