หลีม่อเผชิญหน้ากับจงมู่ พลางยิ้มแล้วแสร้งพุ่งเข้าโจมตี จงมู่รีบโต้กลับ แสดงฉากต่อสู้ขับไล่สัตว์ประหลาดอย่างห้าวหาญต่อหน้าผู้เล่น
เดิมทีเขาตั้งใจแค่แกล้งทำพอเป็นพิธี แต่หลีม่อดันเอาจริง
ขวานคมกริบฟาดลงมาในพริบตา ตัดแขนของหลีม่อขาดไปข้างหนึ่ง ร่วงลงพื้นแล้วกลายเป็นหนวดสีดำสนิทที่บิดกระดุกกระดิก จงมู่ตกใจจนหน้าซีด การเคลื่อนไหวชะงักค้างไปด้วย
หลีม่อข่มขู่กลุ่มผู้เล่นก่อน จากนั้นก็ใช้มือกุมแขนที่มีเลือดสีดำไหลหยดแหมะ ๆ แล้วฉวยจังหวะจากไป ทิ้งภาพสัตว์ประหลาดที่ถูกตีจนหนีได้อย่างสมบูรณ์แบบ แต่จงมู่ยังยืนแข็งทื่อ จ้องหนวดที่บิดไปมาบนพื้นอย่างตื่นตระหนก
แย่แล้ว เผลอตัดหนวดของยอดฝีมือขาดไปเส้นหนึ่ง จะโดนจำฝังใจไหมนะ?
เขายังคงยืนแข็งค้าง แต่พวกผู้เล่นกลับตื่นเต้นกันมาก พากันเข้ามาขอบคุณจงมู่ “ขอบคุณนะ! ขอบคุณมาก! ไม่คิดเลยว่าตอนกลางวันบนเกาะจะมีสัตว์ประหลาดด้วย นึกว่าพวกเราจะถูกกวาดเรียบเสียแล้ว!”
“อุตส่าห์หาที่หลบภัยใต้ดินเจอแล้ว หลบพ้นกลางคืนมาได้แท้ ๆ ไม่คิดว่าพอขึ้นมาก็ยังเจอสัตว์ประหลาดอีก ตกใจจนหัวใจแทบหยุดเต้นแน่ะ”
“ดันเจี้ยนนี้อันตรายจริง ๆ... อันตรายกว่าดันเจี้ยนก่อนของฉันอีก ไหนบอกว่าดันเจี้ยนเอาชีวิตรอดสำหรับมือใหม่ผ่านง่ายไม่ใช่เหรอ?”
ทุกคนเป็นมือใหม่จริง ๆ สิ่งแรกที่เรียนรู้ในดันเจี้ยนก็คือการเอาตัวรอด และวิธีเอาตัวรอดที่ดีที่สุดในกลุ่มมือใหม่ก็คือหาเทพเจ้ามือเก๋าที่ไว้ใจได้แล้วเกาะติดไว้
มีอาวุธเป็นอุปกรณ์ แถมยังไม่กลัวสัตว์ประหลาดเลยสักนิด แบบนี้ต้องเป็นยอดฝีมือแน่!
จงมู่ได้สติกลับมา แล้วปลอบทุกคน “ไม่เป็นไร สัตว์ประหลาดไปแล้ว”
พูดจบ เขาก็หันไปเก็บหนวดบนพื้นใส่ช่องเก็บของ พลางคิดไว้แล้วว่ากลับไปจะคุกเข่าขอขมาอย่างไร