“พลเมืองทุกคนแห่งนครใต้ดินสหพันธ์มนุษย์หมายเลข 1183 จากผลการสังเกตล่าสุด ดวงอาทิตย์จะเกิดวาบฮีเลียมในอีก 30 นาที”
“อารยธรรมมนุษย์เข้าสู่การนับถอยหลัง 30 นาทีสุดท้ายแล้ว”
“พวกเรา...ล้มเหลวแล้ว”
ภายในนครใต้ดินซึ่งอยู่ลึกลงไปจากพื้นผิวโลก 500 เมตร เสียงผู้หญิงที่ฟังดูหนักอึ้งดังออกมาจากลำโพงที่ติดตั้งอยู่ทั่วทุกแห่ง
ทุกคนที่ได้ยินประกาศต่างรู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออกอยู่ลึก ๆ ในใจ
หลี่หย่งชางนั่งนิ่งอยู่หน้าภาพฉายโฮโลแกรม สีหน้าไร้อารมณ์
ในภาพโฮโลแกรม ลูกไฟขนาดมหึมากำลังลุกโชนอย่างเงียบงันอยู่ในห้วงอวกาศอันมืดมิด
นี่คือภาพของดวงอาทิตย์ ณ เวลานี้
หลี่หย่งชางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนยกมือขวาขึ้นกวัดแกว่งกลางอากาศเป็นสัญญาณ
ภาพโฮโลแกรมหดเล็กลงฉับพลัน เผยให้เห็นภาพรวมของระบบสุริยะในปัจจุบัน
ระบบสุริยะในตอนนี้ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ดาวเคราะห์สองดวงหายไปแล้ว
ดาวศุกร์และดาวพุธถูกดวงอาทิตย์กลืนกินไปแล้ว!
ส่วนดวงอาทิตย์ก็กลายเป็นยักษ์ใหญ่สีแดงเข้ม!
ในทางดาราศาสตร์ ปรากฏการณ์นี้มีชื่อเรียกเฉพาะ
ดาวยักษ์แดง!
“หย่งชาง...พวกเราไม่สิ มนุษยชาติจะต้องดับสูญไปแบบนี้จริง ๆ เหรอ?”
เสียงผู้หญิงที่ฟังดูสิ้นหวังเล็กน้อยดังมาจากด้านข้าง
หลี่หย่งชางหันไปมอง
หญิงสาวในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ จ้องภาพโฮโลแกรมตรงหน้าด้วยแววตาเหม่อลอย
แววตาของหลี่หย่งชางไหววูบเล็กน้อย
ซูอวี่ถงเป็นนักวิทยาศาสตร์หญิงประจำสถาบันวิทยาศาสตร์สหพันธ์มนุษย์ เธอเป็นทั้งคู่หูและผู้ช่วยคนสำคัญของเขา
“ใช่ มนุษยชาติจบสิ้นแล้ว”
หลี่หย่งชางถอนหายใจแผ่วเบา ก่อนพูดต่อว่า “เหลืออีกยี่สิบกว่านาที อยากขึ้นไปดูพื้นผิวโลกไหม?”
แววตาของซูอวี่ถงไหววูบ เธอละสายตาจากภาพโฮโลแกรมตรงหน้า แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเก้าอี้
เธอเอื้อมมือแก้มวยผมยาวสีดำสนิทที่รวบไว้ ก่อนหันหน้าไปทางหลี่หย่งชางและเผยรอยยิ้มเจิดจ้า
“แน่นอน”
……
ภายในลิฟต์ของนครใต้ดินหมายเลข 1183 หลี่หย่งชางและซูอวี่ถงสวมชุดป้องกันหนาหนัก ยืนมองหน้ากันโดยไม่มีคำพูดใด
ตัวเลขแสดงความลึกบนหน้าจอลิฟต์เปลี่ยนแปลงไม่หยุด
แววตาของหลี่หย่งชางฉายความอาลัยอยู่บ้าง
ในปี ค.ศ. 2045 ดวงอาทิตย์ที่มนุษย์พึ่งพาเพื่อดำรงชีวิตได้รับผลกระทบจากสิ่งที่ไม่ทราบสาเหตุ ช่วงวัยหนุ่มฉกรรจ์ของมันสิ้นสุดลง และก้าวเข้าสู่วัยชราก่อนเวลาอันควร
ภายในเวลาเพียงห้าปี ดวงอาทิตย์ก็เข้าสู่ช่วงดาวยักษ์แดง กลืนกินดาวเคราะห์สองดวงในระบบสุริยะไปทีละดวง
เมื่อถูกต้อนจนไร้ทางหนี มนุษยชาติจึงก้าวข้ามความแตกแยกทั้งปวงและก่อตั้งสหพันธ์มนุษย์ หรือเรียกสั้น ๆ ว่าสหพันธ์มนุษย์
ส่วนหลี่หย่งชางก็อาศัยความเป็นอัจฉริยะด้านการเรียนมาตั้งแต่เด็ก ฝ่าด่านต่าง ๆ มาได้ตลอดทาง จนคว้าตำแหน่งนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำแห่งสถาบันวิทยาศาสตร์สหพันธ์มนุษย์!
จากการคำนวณของเขา แม้ดวงอาทิตย์จะเข้าสู่ช่วงดาวยักษ์แดงก่อนเวลา แต่ก็ยังต้องใช้เวลาอีกกว่าร้อยปีกว่าจะเกิดวาบฮีเลียม
พื้นผิวโลกไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัยอีกต่อไป ภายใต้การเรียกร้องของเขา สหพันธ์มนุษย์จึงสร้างนครใต้ดินขึ้นนับไม่ถ้วน ให้มนุษย์ทุกคนลงไปหลบภัยใต้ดิน พร้อมเริ่มสร้างยานอวกาศระหว่างดาวฤกษ์
แต่เห็นได้ชัดว่าเขาคำนวณผิด
ภายในเวลาเพียงห้าปี ดวงอาทิตย์ก้าวข้ามช่วงชีวิตที่ดาวฤกษ์ดวงอื่นต้องใช้เวลานับพันล้านปีจึงจะผ่านพ้น!
วาบฮีเลียมกำลังจะปะทุ!
โลกซึ่งเป็นดาวเคราะห์ที่อยู่ใกล้ดวงอาทิตย์ที่สุดในตอนนี้ ย่อมถูกหลอมละลายกลายเป็นลูกบอลแมกมาอย่างแน่นอน
อารยธรรมมนุษย์มาถึงจุดสิ้นสุดแล้ว!
“ติ๊ง!”
“เรียน นักวิทยาศาสตร์ชั้นนำ ขอให้ภารกิจวิจัยบนพื้นผิวโลกของท่านสำเร็จลุล่วงด้วยดี”
เสียงแจ้งเตือนใสกังวานดังขึ้น ปลุกหลี่หย่งชางจากภวังค์
เขาหันไปมองหน้าจอลิฟต์
518 องศาเซลเซียส
นี่คืออุณหภูมิบนพื้นผิวด้านนอก
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก คลื่นความร้อนพุ่งเข้าปะทะพร้อมอากาศที่บิดเบี้ยว!
เมื่อเห็นดาวยักษ์แดงขนาดมหึมาเหนือศีรษะและพื้นผิวโลกที่คลื่นความร้อนกำลังปั่นป่วน แม้จะสวมชุดป้องกัน หลี่หย่งชางก็ยังสัมผัสได้ถึงความร้อนแผดเผา!
“อีกหนึ่งนาที วาบฮีเลียมก็จะปะทุแล้ว”
เสียงของซูอวี่ถงที่ฟังดูเย็นชาเล็กน้อยดังมาจากวิทยุสื่อสาร
หลี่หย่งชางไม่พูดอะไร เพียงเงยหน้าขึ้นมองดวงอาทิตย์ผ่านหน้ากากที่มีระบบกรอง
ในฐานะอารยธรรมชั้นสูงเพียงหนึ่งเดียวบนโลก เขาไม่ยอมก้มหัวตาย!
“รู้ไหม ตอนนั้นฉันพยายามแค่ไหนกว่าจะได้เป็นผู้ช่วยของคุณ?”
“รู้ไหมว่าทำไมฉันถึงทำแบบนั้น?”
บางทีอาจเพราะมาถึงช่วงเวลาสุดท้ายแล้ว น้ำเสียงของซูอวี่ถงจึงเต็มไปด้วยความปล่อยวาง “เพราะฉันชอบคุณ”
รูม่านตาของหลี่หย่งชางหดเล็กลงฉับพลัน
วาบฮีเลียมปะทุแล้ว!
แสงสีขาวเจิดจ้าถึงขีดสุดสาดจากดาวยักษ์แดงดวงนั้นลงสู่โลก!
เพียงชั่วพริบตา หลี่หย่งชางก็หมดสติไป
……
เบื้องหน้ามีแต่แสงสีเขียวเรืองรอง
เส้นสีขาวสายหนึ่งค่อย ๆ ยืดยาว วาดเป็นแผนผังรูปต้นไม้บนฉากหลังสุญญะสีเขียวเรืองแสง
หลี่หย่งชางมองทุกสิ่งตรงหน้าด้วยความสับสน
นี่...นี่มันอะไรกัน?
แสงวาบริบหรี่ดวงหนึ่งส่องสว่างขึ้นตรงฐานของแผนผังรูปต้นไม้
เขาเหลือบมองฐานของแผนผังไปโดยไม่รู้ตัว
การควบคุมพลังงานนิวเคลียร์: ฟิชชันนิวเคลียร์แบบควบคุมได้
ตัวอักษรสีขาวสว่างเด่นบรรทัดหนึ่งปรากฏขึ้น
วินาทีต่อมา พื้นที่สีขาวเริ่มขยายขึ้นด้านบน
การควบคุมพลังงานนิวเคลียร์: ฟิวชันนิวเคลียร์แบบควบคุมได้
ทันทีที่ข้อความซึ่งเดิมมืดสลัวบรรทัดนี้สว่างขึ้น ตัวอักษรและสัญลักษณ์นับไม่ถ้วนก็ถาโถมท่วมท้นจิตสำนึกของหลี่หย่งชาง!
……
“หลี่หย่งชาง! หลี่หย่งชาง!”
“ศาสตราจารย์กวนเรียกนายอยู่! หลี่หย่งชาง!”
ท่ามกลางความเลือนราง เสียงเรียกเบา ๆ ที่คุ้นเคยดังขึ้นหลายครั้งจากข้างหู
สายตาค่อย ๆ กลับมาชัดเจน
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าเป็นห้องเรียนห้องหนึ่ง
เมื่อเห็นชายชราบนแท่นบรรยายกำลังขมวดคิ้วมองตน รูม่านตาของหลี่หย่งชางก็หดลงเล็กน้อย
ศาสตราจารย์กวนฮวาเหลียง!
เขา...เขาไม่ได้เสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อนหรอกหรือ?!
“หลี่หย่งชาง! นี่เป็นวิชาฟิสิกส์คาบแรกของมหาวิทยาลัย! ไม่ชอบฟิสิกส์ขนาดนั้นแล้วจะเลือกเรียนคณะฟิสิกส์ทำไม?!”
น้ำเสียงของกวนฮวาเหลียงเจือความโกรธ
หลี่หย่งชางยืนขึ้นอย่างงุนงงโดยไม่รู้ตัว แล้วหันไปมองรอบ ๆ
ฉากที่คุ้นเคย
ที่นี่คือห้องเรียนมหาวิทยาลัยของเขา!
ถ้าจำไม่ผิด นี่คือวิชาฟิสิกส์คาบแรกของปีสอง!
เขารีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกจากกระเป๋า กดเปิดหน้าจอ
วันที่ 6 กันยายน ค.ศ. 2030!
เกิด...เกิดใหม่แล้วงั้นเหรอ?!
ชั่วขณะนั้น อารมณ์ซับซ้อนนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในใจของหลี่หย่งชาง
สับสน เศร้าโศก ผิดหวัง และความหวังเล็กน้อย!
“รับบัญชาจากสวรรค์ ขอให้ยั่งยืนรุ่งเรืองตลอดกาล”
นี่คือที่มาของชื่อเขา
พิสูจน์แล้วว่าตั้งชื่อไม่ผิด
ชาติที่แล้ว เขามีสถานะสูงส่งที่สุดในหมู่มนุษยชาติ แต่...เพราะความผิดพลาดของเขา อารยธรรมมนุษย์จึงล่มสลายไปจนหมดสิ้น
ชาตินี้ เขาจะกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมา!
แต่...ควรเริ่มจากตรงไหนดี?
“หลี่หย่งชาง! ได้ยินที่ฉันพูดหรือเปล่า!”
ศาสตราจารย์กวนฮวาเหลียงบนแท่นบรรยายโกรธจนหน้าแดงก่ำ
สอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยซานเต้าโข่วมาหลายปี เขายังไม่เคยเจอนักศึกษาที่ไร้มารยาทกับผู้ใหญ่อย่างนี้มาก่อน!
หลี่หย่งชางเงยหน้ามองศาสตราจารย์กวนฮวาเหลียงบนแท่นบรรยายและกระดานดำด้านหลัง แววตาไหววูบเล็กน้อย
บางที...เขาอาจต้องการโอกาสที่จะทำให้ทุกคนตะลึง!
วินาทีต่อมา!
สูตรและตัวอักษรนับไม่ถ้วนจากแผนผังรูปต้นไม้สีเขียวเรืองรองหมุนวนไปมาในสมองของเขาราวกับพายุ!
นักเขียน: เนื้อเรื่องช่วงสองสามบทแรกอาจมีจุดที่ชวนขัดใจ นี่เป็นครั้งแรกที่ผู้เขียนเขียนนิยายเหมือนกัน
ส่วนตัวละครเอกหญิง แทบไม่มีบทบาท เรียกได้ว่าไม่มีนางเอก
อัปเดตทุกคืนเวลา 12 นาฬิกา