สายตาทุกคู่จับจ้องไปยังถาดไม้จันทน์แดง
กลางถาดมีวัตถุประหลาดทรงเหลี่ยมจัดวางอยู่
สิ่งนั้นมีขนาดเท่ากำปั้นผู้ใหญ่
ทั้งชิ้นสร้างขึ้นจากหินหยกและไม้ชั้นดีที่เข้าเดือยประกบต่อกันอย่างแยบยล
ทั้งบน ล่าง ซ้าย ขวา หน้า หลัง รวมเป็นหกด้าน
แต่ละด้านถูกตัดแบ่งเป็นสี่เหลี่ยมเล็กเก้าช่องอย่างเป็นระเบียบ
มีสีแดง เหลือง ส้ม เขียว น้ำเงิน คราม แต้มทาอยู่
บัดนี้สีเหล่านี้ถูกทำให้สับสน ตรวจสอบหาทิศทางเดิมมิได้
ขุนนางแคว้นต้าหยวนยืดคอคอยมอง ต่างงุนงง
ของสิ่งนี้คืออะไรกัน?
อาวุธลับ? ไม่เหมือน
ของวิเศษ? ก็ไม่เห็นมีคลื่นลมปราณ
ทูตานุทูตมองสีหน้างวยงงของคนทั้งหลาย ความเหยียดหยามในแววตายิ่งทวี
เขาหยิบลูกบาศก์นั้นขึ้นมา บิดดัง “กึกกัก” ต่อหน้าคนทั้งหมด
“สิ่งนี้คือของวิเศษประจำแคว้นของข้า มีนามว่า กุญแจลับฟ้าจตุรทิศ!”
น้ำเสียงทูตานุทูตหยิ่งยโส
“กุญแจลับบรรจุกลไกฟ้าดิน แปรเปลี่ยนนับไม่ถ้วน ว่ากันว่ามีมากกว่าพันล้านรูปแบบ”
“หากทำให้สีทั้งหกด้านกลับคืนเดิมได้ ก็ถือว่าไขกุญแจนี้สำเร็จ”
เสียงสูดลมหายใจเย็นดังขึ้นในท้องพระโรง
แปรเปลี่ยนนับพันล้านรูปแบบ?
นี่หากบิดผิดเพียงก้าวเดียว เกรงว่าทั้งชีวิตก็ไขไม่ได้กระนั้นหรือ?
การแสดงโอ้อวดของทูตานุทูตยังไม่จบ
เขาตบมืออีกครั้ง
ผู้ติดตามด้านหลังล้วงเอาม้วนแผ่นหนังแก้วขนาดมหึมาจากแขนเสื้อ คลี่ต่อหน้าทุกคน
เสียง “ตูม” ดัง ม้วนแผ่นหนังแขวนกับเสามังกรขดด้านข้าง
บนนั้นมีตัวอักษรเขียนเต็มแน่นขนัด
“แค่ไขกุญแจลับยังไม่พอ ข้าแคว้นจงใจเป็นแคว้นแห่งจารีต ให้ความสำคัญกับคณิตศาสตร์ยิ่ง”
ทูตานุทูตใช้พัดปลายชี้ไปยังม้วนแผ่นหนังแก้ว
“นี่คือโจทย์คณิตศาสตร์ที่ไร้ผู้ใดไขได้ในรอบร้อยปีของข้า”
“นามว่า คณิตวิธานเทียนเหยี่ยน เรื่องไก่กับกระต่ายอยู่ในกรง!”
“บัดนี้มีไก่ฟ้ากับกระต่ายอยู่ในกรงเดียวกัน ด้านบนมีหัวสามพันห้าร้อยหกสิบแปด ด้านล่างมีเท้าเก้าพันสี่ร้อยเจ็ดสิบสอง”
“ในนั้นยังมีคางคกสามขาปะปนอยู่ จำนวนคางคกเป็นครึ่งหนึ่งของกระต่าย”
“ถามว่า ไก่ฟ้า กระต่าย คางคก แต่ละอย่างมีเท่าใด?”