ผงไร้สีไร้กลิ่น
ปลิวตามสายละอองน้ำชาร้อนระอุ เศษกระเบื้องที่กระจายไปทั้งสี่ทิศ พุ่งตรงไปเบื้องหน้า
กุ้ยเฟยจิ่งผู้มิทันได้ระวังตัว แม่นมกุ้ย และเหล่าแม่นมนางในที่ดุดันดั่งหมาป่าเสือร้าย ถูกฝุ่นผงกลืนกิน
ผงนั้นแทรกซึมเข้าสู่กระแสโลหิต ผ่านปากที่อ้าค้างและจมูกที่หายใจแรงถี่
กุ้ยเฟยจิ่งโบกแขนทั้งสองอย่างตื่นตระหนก พยายามจะปัดป้องน้ำร้อนที่สาดเข้ามา
เพลิงโทสะลุกโชนในอก เตรียมจะวางมาดกุ้ยเฟย ออกคำสั่งลงโทษเด็กป่านอกศอกนี้ให้ถูกตีจนตายคาที่
ทว่ายังมิทันได้เอ่ยคำสั่งอำมหิตนั้นออกไป
ความเย็นเยือกประหลาดแล่นจากจมูกขึ้นสู่กระหม่อม ดั่งมือไร้รูปใหญ่ยึดครองประสาทสมองของนาง
กุ้ยเฟยจิ่งรู้สึกเพียงเสียงดัง “อึง” ในสมอง
ใบหน้างามที่บิดเบี้ยวด้วยโทสะและความตื่นตระหนก แข็งค้างไป
จากนั้นแรงผลักดันที่ไม่อาจข่มด้วยเหตุผลได้ ก็พลุ่งพล่านออกจากอวัยวะภายในดั่งภูเขาไฟปะทุ
ริมฝีปากแดงระเรื่อที่ตึงแน่นกระตุกอย่างรุนแรง
แล้วมุมปากของนางก็ฝืนใจของนางเอง มุมปากยกขึ้นสู่ติ่งหูอย่างบ้าคลั่งในมุมที่ประหลาด!
“อี๊… อี๊อี๊อี๊…”
เสียงหัวเราะต่ำ แปลกประหลาด ดั่งแม่ห่านแก่ที่ถูกจับคอหอย ดังออกมาจากลำคอของกุ้ยเฟยจิ่ง
เสียงหัวเราะดังขึ้นเรื่อย ๆ ปลดปล่อยขึ้นเรื่อย ๆ หลุดพ้นจากพันธนาการลำคอโดยสิ้นเชิง
กลายเป็นเสียงหัวเราะกระหึ่มกึกก้องทั่วตำหนักเจาหยาง!
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ! อี๊ ๆ ๆ ๆ ๆ!”
กุ้ยเฟยจิ่งหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเสียงกัมปนาท พร้อมกับลดแขนที่บังหน้าลง
มิเพียงนาง แม่นมกุ้ยที่เพิ่งพุ่งนำหน้าเข้ามาเพื่อคว้าตัวซูเย่าเย่า
และเหล่าแม่นมอบรมที่แขนขาแข็งแรง หน้าตาดุร้ายพวกนั้น
ก็ล้วนเข้าพิษหัวเราะดั่งถูกกดจุดชีพจร เข้าร่วมวงขับขานเสียงหัวเราะบ้าคลั่งนี้
ในตำหนักเจาหยาง เต็มไปด้วยมนตร์เสียงหลอน “อี๊อี๊อี๊” และ “ฮ่า ๆ ๆ ๆ”
แต่นี่เป็นเพียงขั้นแรกของยาหัวเราะครึ่งก้าวลงเรือน
ในฐานะโอสถตัวป่วนที่ขายดีที่สุดแห่งยุคสากลสุเมรุ สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือการควบคุมประสาทสั่งการของร่างกาย!