“ส่งไปที่สำนักงานกิ่งแล้วขอรับ”
เฉิงหยวนรีบกล่าวว่า “หัวหน้าธูปเจิ้งก็ตายไปแล้ว ข้าน้อยจะกล้าซ่อนของสิ่งนั้นไว้ได้อย่างไรขอรับ?”
“เมื่อคืนพอถูกคุมตัวกลับมาที่สำนักงานกิ่ง ข้าน้อยก็ส่งคัมภีร์พุทธเล่มนั้นให้ใต้เท้าเฝิงแล้ว ใต้เท้าลู่ไปตรวจดูที่ห้องเก็บของก็จะรู้ ข้าน้อยไม่กล้าพูดเท็จแม้แต่คำเดียวขอรับ!”
“ยังมีอะไรจะสารภาพอีกหรือไม่?”
เฉิงหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนส่ายศีรษะรัวราวกับกลองป๋องแป๋ง
“ไม่มีแล้ว! ไม่มีจริง ๆ! ทุกอย่างที่ข้าน้อยรู้พูดออกไปหมดแล้ว! ไม่ได้ปิดบังแม้แต่คำเดียว!”
ภายในห้องขังเงียบไปชั่วขณะ ลู่หยวนหันไปมองฝานต้า ฝานต้าคายก้านหญ้าในปากทิ้งแล้วรีบยืนตัวตรง
“ใต้เท้าลู่ เจ้าเด็กนี่น่าจะไม่ได้โกหกขอรับ”
“แต่เรื่องนี้ไม่ชอบมาพากล!”
“ข้าน้อยคลุกคลีอยู่ในลัทธิเซียนอมตะมาหลายปี พวกนั้นทำอะไรมีแต่ปล้น หลอกลวง และใช้จุดอ่อนของคนอื่นมาเล่นงาน ไม่เคยให้ผลประโยชน์ใครโดยไม่มีเหตุผล”
เขาหยุดครู่หนึ่ง คิ้วขมวดเข้าหากัน
“โดยเฉพาะวิชาพุทธ ลัทธิเซียนอมตะศรัทธาเทพเซียนอมตะ ไม่เคยเห็นหัวแนวทางของพุทธศาสนาอยู่แล้ว”
“จู่ ๆ กลับยื่นวิชาพุทธมหายานมาให้สำนักจินกัง แถมยังจงใจปิดบัง เห็นชัดว่าไม่ได้หวังดี”
ฝานต้าหยุดเล็กน้อยก่อนกล่าวต่อ
“ใต้เท้าลู่ ข้าน้อยคิดว่าเรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับวานรปีศาจตัวนั้นหรือไม่ขอรับ?”
“ซูมู่ซานแห่งหุบเขาหุยชุน ใต้เท้าก็เห็นแล้วนี่ขอรับ เพื่อทะลวงขั้นเปลี่ยน ถึงกับทรมานตัวเองจนกลายเป็นครึ่งคนครึ่งปีศาจ”
“ไม่ว่าสำนักจินกังหรือหุบเขาหุยชุน สำนักเหล่านี้เมื่อเจอปีศาจกับมารแล้ว ในสิบแห่งมีถึงเก้าแห่งที่ลงเอยด้วยเรื่องร้าย”