มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามอันยากจะต้านทานจากลำแสงที่ดูธรรมดาสายหนึ่ง
“นี่มันอะไร? ไม่สิ เดี๋ยวก่อน—”
มันคิดถอยหนี ทว่าลำแสงพุ่งออกมาในพริบตา
แสงกัดกร่อนประหนึ่งคมมีดไร้รูปร่าง ฉีกมิติออกเป็นรอยแยกสีดำสนิทนับสาย
ฟิ้ว!
เพียงชั่วพริบตา ลำแสงก็ทะลวงร่างปีศาจของราชาปีศาจเขาแดง กระทั่งเขากระดูกสีแดงคล้ำบนศีรษะยังถูกเจาะทะลุ
ราชาปีศาจเขาแดงไม่ทันแม้แต่จะส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด ในดวงตาตั้งสีแดงชาดคู่นั้นยังมีแววหวาดผวาหลงเหลืออยู่ ทว่าชั่วอึดใจถัดมา แสงกัดกร่อนก็พรากพลังชีวิตของมันไปจนสิ้น
ประกายในดวงตาตั้งสีแดงชาดดับมอดลงอย่างสมบูรณ์ ไม่นานนัก โลหิตปีศาจสีแดงคล้ำก็ไหลซึมจากหว่างคิ้ว ร่างปีศาจสูงใหญ่ล้มครืนลงกับพื้น
ภายในตำหนักเงียบงันราวกับสุสาน
ปีศาจใหญ่ขั้นเปลี่ยนหลายสิบตนหมอบราบกับพื้น เกล็ดตั้งชัน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ
พวกมันเห็นกับตาแล้วว่า มนุษย์ตรงหน้าใช้เพียงกระบวนท่าเดียว ตั้งแต่ลงมือจนหยุดมือ
นี่คือการต่อสู้หรือ?
ไม่ใช่ นี่คือการประหาร!
ราชาปีศาจเขาแดงไม่มีโอกาสต้านทานด้วยซ้ำ พลังชีวิตก็ขาดสะบั้นเสียแล้ว
ลู่หยวนกวาดตามองเหล่าปีศาจ ก่อนกล่าวเสียงขรึมว่า
“จำไว้ ต่อไปเมื่อคนจากสำนักงานกิ่งมาติดต่อ พวกเจ้าจงหุบปากให้ดี”
“หากยังกล้าพูดจาล่วงเกินอีก ราชาปีศาจเขาแดงตนนี้ก็คือตัวอย่างของพวกเจ้า”
ผู้บังคับบัญชาฉินยืนอยู่บนแท่นกระดูกนอกตำหนักเขาแดง ผ่านไปครู่ใหญ่ก็ยังเรียกสติกลับมาไม่ได้
เพียงชั่วครู่เดียว แทบจะไม่ถึงชั่วครู่ด้วยซ้ำ
ใต้เท้าลู่สังหารหัวหน้าเผ่าเขาแดงตรงนั้น ราวกับจัดการธุระเล็กน้อยที่ผ่านมือ
ราชาปีศาจเขาแดงขั้นเวหาจุดสูงสุดตนนั้นปักหลักอยู่ในเมืองศิลาดำมานานหลายปี แม้แต่ผู้บังคับบัญชาสำนักงานกิ่งมาเองยังต้องไว้หน้ามันอยู่หลายส่วน แต่กลับรับมือใต้เงื้อมมือลู่หยวนไม่ได้แม้แต่ลำแสงเดียว