เจิ้งเค่อมีสีหน้าเคร่งขรึม แววตาแฝงความรู้สึกซับซ้อนอยู่ราง ๆ
「ใต้เท้าลู่—」
「เมิ่งโส่วจิ้งทำความผิดอันใด ถึงต้องถูกประหารต่อหน้าผู้คน?」
「ผู้บังคับบัญชาเจิ้ง ระวังคำพูดด้วย!」
หลี่ฝู่กล่าวเตือนด้วยสีหน้าไม่น่าดู เขามาตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาโจว
แม้เจิ้งเค่อจะเป็นรองผู้บังคับบัญชา แต่ไม่ใช่ผู้รับผิดชอบหลัก
อีกฝ่ายยังไม่ทันพูดอะไร คนผู้นี้กลับพุ่งออกหน้าเร็วยิ่งกว่าเสียอีก
เมิ่งโส่วจิ้งตายไปแล้วก็จริง แต่ลู่หยวนเป็นผู้บัญชาการปราบมารที่ถือครองตราปราบมารรอบหกสิบปี!
อย่าว่าแต่สังหารศิษย์สำนักที่บุกฝ่าเขตหวงห้ามเข้ามาเลย ต่อให้เขาประหารเฉาเหยี่ยนตรงนั้น ก็ยังนับว่าปฏิบัติตามกฎหมาย
เจิ้งเค่อเป็นเพียงรองผู้บังคับบัญชา กล้าซักถามตูเว่ยต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ ไม่ใช่เบื่อชีวิตแล้ว หรือคิดว่าสำนักงานกิ่งซั่วหยางยังเสียหน้าไม่พอ?
เจิ้งเค่อไม่ได้โต้เถียง เพียงประสานมือค้อมกายอยู่เช่นเดิม ท่วงท่านั้นจะว่ามีมารยาทก็ไม่เชิง จะว่าล่วงเกินก็ไม่ถึงกับใช่
อารามเสวียนชิงอยู่ภายใต้การดูแลของเขา นับว่าเป็นลูกน้องของเขาครึ่งหนึ่ง
ครั้งนี้เมิ่งหวยเสวียนยังเขียนจดหมายเชิญเขาให้ออกหน้าเป็นการส่วนตัว
หากวันนี้ไม่ถามให้กระจ่างว่าเมิ่งโส่วจิ้งตายได้อย่างไร กลับไปแล้วเขาจะอธิบายกับลูกน้องอย่างไร?
「ข้าเป็นคนฆ่าเอง」
เฉียวซานก้าวออกมาข้างหน้าทันใด
นับตั้งแต่เจิ้งเค่อฝ่าฝูงชนออกมาจนถึงตอนนี้ เขาไม่พูดสักคำ เพราะลู่หยวนไม่ได้สั่งให้พูด
แต่เจิ้งเค่อชี้หน้าเจียงปู๋เฉินซักถามอยู่หลายประโยค ขณะที่เจียงปู๋เฉินก็ไม่ได้ปฏิเสธ เขาจึงไม่อาจนิ่งเงียบต่อไปได้